Asgari ücret kimi koruyor?

Asgari ücretle ilgili fikrimi biliyorsunuz; kaldırılmalı.

Çünkü başı angaryadan kaçınmak, ortası işçiyi korumak olan bu uygulama sonu itibariyle patronu kollamak işlevi görüyor.

Kabul ediyorum. Asgari ücret salt işveren için bir gösterge olarak da fonksiyon görebilir.

Fakat o zaman tanımları ve tanımlamaları değiştirmek gerekir. Çünkü anlaşıldığı biçimiyle asgari ücret işçi yanlıdır.

Aslında asgari ücreti seçim meydanlarına malzeme yapanlar bozdu bu manayı. Diğer taraftan asgari ücret tespit komisyonu ve komisyonda kamunun üyesi olması bozdu.

Patronun kesesi, işçinin emeği siyasi vaat oldu. Devlet sorumluluğu oldu. Patron da dur demedi, işçi de demedi gidişata.

Ve nihayet devlet de patron da işçi de asgari ücretin altında kaldı. Piyasa bozuldu.

İş JP Morgan ile toplantıların gündemi haline olmaya kadar gitti.

Yani devlet asgari ücrete dahlinden dolayı küresel sermayeyi üstüne musallat etti.

Diyelim ki JP’ye bağlayıcı sözler vermek için değil, sadece bilgilendirmek için “ücretler gerçekleşen değil, beklenen enflasyona göre güncellenecek,” bilgisi verildi…

Ne alaka var Türk işçisinin emeğinin karşılığının ne olacağıyla küresel finans toplantıları arasında?

Asgari ücret üzerinden ekonominin tümünü tahakküm altına vermek değilse nedir bu?

Hadi o zaman asgari ücret serüvenini bir adım ileri götüreyim; başı angaryadan kaçınmak, ortası işçiyi korumak, sonu patronu kollamak, en sonu da küresel sermayeyi kayırmak…

Asgari ücretin tespiti egemenliğimizden çıktı artık.

Madem kendiliğinden ya da toplantının akışı içinde asgari ücretin ne olacağı soruluyor, devlet ekonomik egemenliğini güçlendirmek bir tedbir almalı.

Devlet bu yanlıştan kendini sıyırmak istiyorsa tek yol var; asgari ücreti kaldırmak.

İşgücü piyasası, asgari ücret kalkmadan kendi gerçeğiyle yüzleşemez.

Daha önce de kayıt etmiştim; dünyada toplu sözleşmeler, kurumsal ücret politikaları gibi uygulamaları asgari ücretin yerine koyan ülkeler var. Ve bu daha adil.

Oturur yönetim kurulu belirler ücret seviyelerini. Yönetebiliyor mu, bakar. İş ortamı ön plana çıkar. Yan haklar üzerine sistem gelişir. Mesele salt emeğin fiyatı olmaktan da çıkar.

Zaten biraz sonra piyasa birbirine benzer. Devlet de gösterge olarak alır ortalamaları kullanır. Yahut kendisine başka gösterge seçer.

Piyasa bozucu bu gösterge herkes için sorun artık.

Son 23 yılın en büyük kazanımlarından birisi Türk işçisinin haklarının altının çizilmiş olması ve işçinin hakkını isteyebilir hale gelmesidir. İşçi eskisi gibi hakkını istemekten ve almaktan aciz değildir. Patronlar da cahil değildir.

90’ların rezilliğinden kurtulduk şükür.

Ama bu kadar kurtulma yeter. Çünkü başka bir rezilliğe doğru gidiyoruz.

Bırakalım da herkes olgunluğunun gereğini yapsın.

Önerim emeğin korunmasından vazgeçmek değil; emeği siyasetin ve küresel finansın pazarlık nesnesi olmaktan çıkarmaktır. Patronu da işçiyi de kendi kesesinden alıp küreselden döndürüp vurdurmamaktır.

Emeği sahipsiz bırakalım demiyorum. Ekonomiyi tahakkümden kurtaralım diyorum.

Belki o zaman varlık mücadelesinin küresel sermayeye teslimiyetten değil, birbirine sahip çıkmaktan geçtiği anlaşılır.