Çocuklar bize kol kanat gererler

Peygamberler, bozulmamış, arı, duru, saf, katışıksız, "ses peyzajı"nın hem iç / melekût âleminin, hem de dış / mülk âleminin seslerine ve titreşimlerine de ayarlı ve duyarlı "çocuksu ruh"un en zirve timsali ve hâlidir; çocuklarsa nüve hâlindeki misali ve mahalli.

O yüzden, çocuklar, peygamber çiçekleridir: Peygamberlerin izini, kokusunu, ruhunu çocuklar taşır bize. İyi de bu ince, latif ve leziz gerçeği görecek "göz" var mı bizde?

Bu nedenle, peygamberlerle çocuklar ve çocuksu ruh arasında derin ve kopmaz bir irtibat vardır. Biz çağın ağlarına ve bağlarına fazlasıyla takılıp kaldığımız, çağ körleşmesiyle malûl olduğumuz için bu derûnî irtibatı göremiyoruz; ıskalıyoruz, ne yazı ki.

Oysa artık peygamber gelmeyeceği için, çocuklara üflenen, gizlenen, şifrelenen nebevî soluğa, 3-4 asırdır izleri silinmeye tutan bu soluğun izlerini sürmeye, gizlerini çözmeye ne kadar çok ihtiyacımız var öyle!

Hiç dikkat ettiniz mi? Çocuklar, yalan söyleyemezler; çünkü peygamberî "ses"le nefes alıp verebildikleri, meleksiliklerinin kaynağı melekûtî âlemin çekim alanında yaşadıkları için yalan söylemesini bilmezler, beceremezler. Ellerine yüzlerine bulaştırırlar.

Eğer gerçekten yalan söylemişlerse, yalan söylemeyi becerebilmişlerse, bunu kendilerine bir türlü izah edemezler, hep yalanla yatar yalanla kalkarlar ve vicdanları, yalana aslâ geçit vermez.

Neden peki?

Şundan tabiî ki: Çocuklar, hayatı, bir bütün olarak yaşarlar. "Ses telleri" hayatın görünür-görünmez bütün bölmelerine, bütün titreşimlerine açıktır çocukların: Bu nedenle, haya / "utanma" duyguları canlıdır; vicdanları diridir, tabiatları ise bozulmamış, ümmî ve fıtrî.

En kâmil örneği yalnızca peygamberlerde görülebilen üç temel varoluş şartı sadece çocuklarda şifrelenmiştir, yalnızca çocuklarda ve çocuksu ruhlarda tezahür eder: Vücud, vicdan ve vecd hâlleri.

Bu üç hâl, birbirini vareder: Çocuk sahici ve hakîkî bir hayat yaşar: Vücud / varlık tecrübesi, ümmîliğin zirvesidir: Çocuk, bizim yaşadığımız dünyada yaşar ama melekûtî âleminin çekim alanından çıkmadan bizim dünyamıza büsbütün ''yabancı'' olarak yaşar: İç sesine bütün duyargaları açıktır çocuğun; o yüzden bizim dünyamıza yabancıdır çocuk.

Çocuğun ''ses telleri'' iki dünyaya da açık olduğu için, çocuk kendindedir; kendi dünyasını yaşar: Çocuğun dünyasına kozmos hâkimdir.

Aslında çocuk, ergenlik çağına girmeye, kalbinin çekim alanından aklının çekim alanına doğru "kaymaya" başladığı ândan itibaren, kendine yabancılaşmaya başlar.

Ergenlik dönemi, yetişkinlerin akılla kurmaya çalıştıkları dünyanın, dünyalarını yıkmaktan başka bir işe yaramadığını, aklın aklamacılıklarının yetişkinleri ne kadar aldatıcı ve ayartıcı bir dünyanın eşiğine fırlattığını görerek sadece dış dünyanın isterlerine ayarlı ve iç dünyanın seslerine kapalı yetişkinlerin dünyalarına isyan çağıdır o yüzden.

Kalpten kopan akıl, dengesini yitirir, kozmosla irtibatını kaybeder ve kişiyi kaosa mahkûm eder: Ve parçalar her şeyi: Parçaları birbirine ulayamaz. Parça, ayartır. Parçayı bütün"e raptedemeyen insan, ayartıya kurban gider, zapt-u rapt altına alınamaz artık.

Sahici, iç sesin derûnî nefesinin üflediği kalplerinin eseri çocuk/su/luk çağından yetişkinlerin kendi iç seslerini boğan, hakikati parçalayan ve hayatı bayağı gerçekliklere kurban eden sahte hayatları, delikanlıları ''bu hayata'' isyana sürükler.

Çocukluktan çıkış, ergenliğe geçiş, çocuksu ruhun ve fıtrî hayatın erken ölüm provasıdır ergenin gözünde: Ergenin isyanı, hayatın hakikatinin ve hakikatin hayatının bu erken ölüm provasına isyanı olmasın sakın! Ne dersiniz, üzerinde düşünmeye değmez mi?

Oysa biz yetişkinlerin dünyası, iç sesimizden ziyade dış sese ayarlı; kendine yabancılaşmış bir dünya: O yüzden akordu bozuk. O yüzden kozmos değil, kaos yönlendirir biz yetişkinlerin dünyasını.

Yetişkinler, hayatı bir bütün olarak değil, parçalı yaşarlar; parçalarlar.

Alemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz, ''her çocuk fıtrat üzere doğar'' diye buyururken, aslında çocuğun iki kanatlı oluşuna dikkat çeker gibidir sanki. Bunu, hadisin devamından kolaylıkla anlayabiliriz: ''Ama annesi babası çocuğun fıtratını bozar.''

Nasıl bozar? Fıtratından, yani yaratılış hakikatinden uzaklaştırarak, deyim yerindeyse, "kanatlarını kırarak" elbette... Kendilerine benzeterek...

Çocuk, çift kanatlı bir kuş gibidir. Bir kanadı mülk âlemine bakar çocuğun, diğer kanadıysa melekût âlemine açılır. O yüzden çocuk, "uçabilir": Hayal dünyası, sınır tanımaz. Yetişkin"se kanadı kırık bir kuş gibidir. İstese de uçamaz.

Çocuklar latif varlıklardır; bize Allah"ın lütfudur çocuklar.

Lütuf, rahmet"tir. Rahmetse, kol kanat germek, demek: Rahman"ın nefesi, varlığımıza hayat vermesi ve ruh üflemesi, peygamberî soluğun mazhargâhı çocuksu ruhta gizli.

O yüzden, biz çocuklara değil, aslında çocuklar, bize, bu anlamda, Rahman"ın rahmet eseri olarak kol kanat gererler.