Darkafalılık ve dalgakıranlık

Önceki yazıma bazı yazarlardan kaba / sığ tepkiler geldi: Nasıl olur da, “Hepimiz Ermeni''yiz” sloganına karşı çıkardım? Hatta bazı yazar arkadaşlar, işi, -“yuh olsun!” gibi ifadeler kullanarak- kişisel hakarete, tahammülsüzlüğe vardıracak kadar ipin ucunu kaçırmakta; beni “darkafalılık”la, “zeka özürlü” olmakla itham eden yazılar yazmakta bir sakınca görmediler. Sığlığın, kabalığın bu kadarına da pes doğrusu!

Oysa söylediğim şeyin, basit bir slogan karşıtlığından ibaret olmadığını, olamayacağını; yabacı veya gayr-ı müslim düşmanlığı gibi ilkelliklerle açıklanamayacağını bana kişisel hakaretlerde bulunanlar elbette anlayamazlardı; ama Türkiye''nin çeşitli üniversitelerindeki profesörlerden fikir üretme kaygısını önemseyen ve ucuzculuğa prim vermeyen yetkin okuyucularıma kadar pek çok kişi, “sessiz çoğunluğun sesi” olduğumu beyan eden mesajlar göndermekle ispat etmiş oluyorlar.

Oysa ben, basit bir slogana, kör kütük bir tepki vermiyor/d/um. “Hepimiz Ermeniyiz” türü sloganlarla oluşturulan dalga''ya / ortama, bu dalga''nın / ortamın oluşum sürecine ve bundan sonra ne anlam ifade edebileceğine ilişkin hiç de yenilir yutulur, ölü-sevicilik ve kör bir sentimentalizm saplantısıyla yabana atılabilir bir şey değil geniş bir tarihsel tecrübeye gönderme yaparak dikkat çekmeye çalıştığım nokta.

Whitehead, tarihin, dalga-kurucu ve dalga-kırıcı atılımlarla yapıldığını söyler.

Türkiye''de Tanzimat''la birlikte oluşan dalga, bu toplumun öz-güvenini sarsmış, bu toplumu, özellikle de entelijansiyayı, savunma psikolojileri geliştirmeye sürüklemiş bir büyük dönüşüm dalgasıdır.

Türkiye''de 1908''den itibaren İttihat ve Terakki''nin bir kanadı tarafından oluşturulan ve günümüze kadar süregelen dalga, bu topraklarda tabansız, dayanaksız bir yenilgi psikolojisinin köksalmasına yol açmış; travmatik sonuçları olan, bizim iddialarımızı terketmemizle sonuçlanan bir kültür ve medeniyet değiştirme çabası içine girilmesiyle sonuçlanmıştır.

Netice nedir? Netice, kör kütük Batı-taklitçisi olan, Batılı sömürgenlerin sömürgeleştirmediği, tarih yapmış bir “ülke”nin kendi kendini sömürgeleştirme aymazlığına soyunduğu bir metamorfoz, bir yokoluş, bir başkalaşma, bu ülkenin kültür ve medeniyet iddialarını yalnızca terketmekle kalmayan, eğitim sisteminden medya rejimine kadar, medeniyet iddialarının kökü kurutulan, soysuz, köksüz, ne olduğunu bilmeyen, sadece batıda üretilenleri tepe tepe tüketmekle yetinen analitik ve eleştirel melekeleri sadece İslâm''ın şeytanlaştırılması sürecinde primitif bir şekilde işlemeye başlayan köle ruhlu bir entelijansiya tipi zuhur etmiştir.

Türkiye''de son bir asırda, önce, İslâm, bu toplumun kurumlarından uzaklaştırıldı; kurumlar sekülerleştirildi; şimdi de, yaklaşık çeyrek asırdır, toplumun sekülerleştirilmesi, İslâmî duyarlıklarının aşındırılması dalgası toplumda köksalınmaya çalışılıyor. Öyle ki, bu toplumda, müslüman olmak, prim yapan, özenilecek bir şey değildir artık. İslâm''ın hükümleri demek olan, şeriat, artık, bazı İslâmî çevrelerin bile ürktükleri, bir “kötülük” kaynağıdır!

“Hepimiz Ermeniyiz” sloganı, bu toplumda “Türk olmanın, Müslüman olmanın” aşağılandığı, küçümsendiği yepyeni bir dalganın oluşmasına zemin hazırlayan “tehlikeli” bir slogandır.

Eğer, “Hepimiz Ermeniyiz” sloganı, İslâm''ın her bakımdan (tabanda ve tavanda) hayatımıza çeki düzen verdiği ortamda atılıyor olsaydı, bu sloganı ilk önce ben atardım; müslümanlar atardı; bu onların boynunun borcu, aşağılık bir cinayete verecekleri çok anlamlı bir tepki olurdu.

Ama İslâm''ın hükmünün tavandan (elitler ve/veya entelijansiya) tarafındak iptal edildiği; taban (toplum) için ihmal edilebilir, hatta terkedilebilir kılındığı; dolayısıyla İslâm''ın hiç bir cazibesinin kalmadığı, her Allah''ın günü aşağılandığı bir vasatta, “Hepimiz Ermeniyiz” türünden sloganların, İslâm''dan büsbütün arındırılmış bir dalganın oluşturulmasına zemin hazırlayacağını; Ermeni meselesinin tüm dünyada soykırım olarak kabul edilmesine yol açabilecek dalgayı / süreci tetikleyeceğini ve bunun bu ülkeyi tehlikeli bir çıkmazın eşiğine sürükleyeceğini görememek darkafalılığın daniskasıdır.