İnsan öldükçe çoğalır, ey oğul!

Bil ki, ey oğul, bugünün en fazla mazlum edebiyatı yapanları, yarının en büyük zâlimleri olurlar.

Bugünün en fazla mağdur edebiyatı yapanları da, yarının en büyük mağdur edicileri.

Peki nedir bunun hücceti, bilir misin sen?

Ey oğul, bil ki, bunun yegâne hücceti, insanın kendidir ve kendindedir. İnsanın kendinde olması, kendi olmasıyla yani kendini bilmesiyle kâimdir: Kendini bildikçe, bilebildikçe, kendine gelir insan. İnsanın kendini bilmesi, kendini “sahip” olarak görmesiyle değil, kendi sahibini görebilmesiyle gerçekleşir. Yüce Yaratıcı insanı arzda halife kılarak yüceltti, insana, Sahibinin kim olduğunu öğretti ama insan arza sahip / efendi olmaya, arzdaki her şeye hükmetmeye yeltendi.

Sonuç: herkesi ve her şeyi kendine köleleştirdi ilkin; sonra da köleleştirdiği her şeyin kölesi oldu.

Oysa arzda halife kılınan insandan istenen şey, arza ve arzdaki her şeye sahip olması değildi; kendine sahip olması''ydı; kişinin kendine sahip olması demek, kişinin kendinde olması demekti; kişinin kendinde olması ise, “olmak”la olacak bir şeydi; ama insan, “olamadı” çoklukla; olamadığı için de insan olamadı.

“Olmak”, ancak kul olmakla, kul olduğunun farkına varabilmekle olabilecek bir şeydi. Ama insan, sahip olmakla insan olabileceğini zannetti. Sahip oldukça, kendini de, insanı da insanlığından etti ve dünyayı insana dar etti; insan dünyayı, yegâne dâr / yer / yâr edindikçe, kendine zindan etti.

En yüksek oluş ve varoluş makamı, kulluk makamıdır, ey oğul: Efendimiz önce kul, sonra elçiydi, unutma bunu.

Ey oğul, olmaya bak sen; sahip olmaya değil. Sen olamazsın, kendine sahip olmadıkça.

Ey oğul, ancak sen oldukça, senden uzaklaşır sana yaklaşırsın. Senden uzaklaştıkça Rabbine yaklaşırsın. Ve Rabbinden uzaklaştıkça (yani Rabblik taslamaya kalkışmadıkça) da, sana yaklaşırsın.

O hâlde sen, sen ol ve sana yaklaş, sen sen olmak için de Rabbinden uzaklaş. O''nun misli yoktur çünkü.

Yine sen, sen ol ve senden uzaklaş, sen sen olmak için de Rabbine yaklaş. Mazhargâh-ı ilâhisin sen çünkü.

Buradaki hikmeti iyi idrak et, ey oğul. İnsan, izzet sahibi oldukça misilsizleşir ve olur. İnsan, izzetini yitirdikçe herkesten biri olur, herkes gibi olur ve ölür.

Ölmeden önce ölmediği için ölür insan. “Ölmeden öncü ölünüz”, yüce emri, ölmeden önce ölümü fark ediniz, nefsinizi öldürünüz, olma zevkine eriniz ve ölümsüzlüğü tadınız, demektir.

Olma''nın yolu, ölmek''ten geçer. Ölme''nin yolu da olmak''tan, ey oğul; sahip olmaktan değil, bunu iyi bil. Olan insan, ölümü bilir. Sahip olan insansa öldürmeyi sadece.

İnsan oldukça ölür; öldükçe olur, dirilir ve çoğalır. Oysa insan sahip oldukça öldürür; öldürdükçe daha çok sahip olma güdüsü geliştirir.

İzzet sahibi insan, olmaya bakar, olgunlaşmaya; sahip olmaya değil: Oldukça, olgunlaştıkça da kendine, kendi içine akar bakışı ve önünde eşsiz bucaksız kapılar açar akışı.

İzzetini yitiren insansa, insana ve her şeye sahip olmaya can atar ve her şeyin canını yakar.

İnsan, olmak kaygı''sını yitirip de, sahip olma''yı varoluş kaygısı katına yükselttikçe, kendisini de, kendisi dışındaki her şeyi de yok olmanın eşiğine sürükler, böylelikle hem kendisi alçalır, hem de herkesi alçaltır.

Şimdi bildin mi, ey oğul, insan neden mazlum edebiyatı, mağdur edebiyatı yapar? Sahip olmak istediği için. Hazza, paraya, iktidara konmak, sahip olmak istediği için. Mazlum edebiyatı yapan insan, zulmü ortadan kaldırmak yerine en büyük zulüm araçlarını hayata ve kendi hayatına daha fazla yerleştirme kavgası verir: Kendisi hazza, paraya, iktidara sahip oldukça, zulmün ortadan kalkacağını, özgürleşeceğini, bağımsızlaşacağını sanır ama fena hâlde yanılır. Zulmü ortadan kaldırmak yerine, zulmü çoğaltan araçlara sahip olma yoluna saptığı için, yolunu sapıtır ve bu araçlara sahip olduğunda mazlumken maruz kaldığı zulümden daha fazla zulüm yapar. Kendi mağduriyetinden daha fazla mağdur eder.

Ey oğul, mazlum, edebiyat yapmaz; mazlum zulmü ortadan kaldırmaya bakar. Ama dünyadaki zulmü yok etmenin yolunun, kendi dünyasındaki firavunu, nemrutu, zâlimi yok etmekten geçtiğini iyi bilir ve önce kendinden başlar İbrahimliğe, putkırıcılığa.

Ey oğul, şunu iyi bil, ki, kendi içlerindeki firavunları, nemrutları ve zâlimleri yok edemeyenler, İbrahimleşip dünyanın zulmünü yok edemezler.