Türkiye, nereye koşuyor?

Türkiye''nin nereye koştuğunu anlayabilmek için, hem içerdeki manzara''ya; hem de dışarda Türkiye''nin, kendisini nasıl takdim ettiğine ve nasıl algılandığına bakmak gerekiyor.

İlkin içerdeki manzara''ya bakalım: Ülkenin yönetici elitlerine göre, Türkiye, Batılı ve de Batılılaşma kaygısı, çabası içinde olan bir ülke. Peki, sivil ve asker elitler, Batı''dan, Batılılaşmak''tan ne anlıyorlar? Çağdaşlaşmayı, kalkınmayı, demokrasiyi; ülkede insan hak ve özgürlüklerinin, hukukun üstünlüğünün hakim olmasını mı?

Bugün geldiğimiz nokta, elitlerin söylemlerinin sadece ve sadece retorikten ("boş laftan") ibaret olduğunu gösteriyor. Hele de Türkiye''nin AB''ye girme sürecinin resmen başladığı bir zaman diliminde elitlerin gerçekten Türkiye''nin çağdaşlaşmasını, kalkınmasını, demokratikleşmesini, ülkede insan hak ve özgürlüklerinin yerleşmesini, hukukun üstünlüğü ilkesinin tam olarak hayata geçirilmesini isteyip istemedikleri daha net bir şekilde ortaya çıkmaya başladı: Bugüne kadar Türkiye''nin Batılı bir ülke olması için çırpındıklarını söyleyenler, iş başa düşünce, durum gerçekten ciddiyet kazanınca hemen yan çizmeye başladılar. Başka bir deyişle Batı''yla fiilen yüzleşince, işin rengi de, yönü de, şekli şemaili de birdenbire değişiverdi. İyi de, neden?

Buradaki çelişki(nin nedenleri) üzerinde uzun uzun düşünmek, kafa yormak gerekiyor.

Türkiye''nin dışarıya kendisini nasıl takdim ettiği ve dışarıda nasıl algılandığı meselesine gelince... Türkiye, dışarıya da Batılı, Batılılaşan bir ülke olduğunu söylüyor. Ama dışarda Türkiye Batılı, Batılılaşan bir ülke olarak algılanıyor mu? Ya da nasıl algılanıyor?

Türkiye, dışarıda, Türkiye''nin takdim ettiği gibi algılanmıyor: Türkiye, Batılılaşan, Batılılaşması gereken bir ülke olarak değil; Batılı yörüngede olması gereken, Batılı yörüngeden çıkmaması gereken bir ülke olarak görülüyor. Bu ayırım çok önemli. Bizim elitlerimiz, bu ayırımın farkında olmalarına rağmen bunu toplumla paylaşmaktan çekiniyorlar. Neden acaba?

Bir kere bir noktanın altını çizelim: Gerek Amerikalılar, gerekse Avrupalılar, Türkiye''de demokrasinin, insan haklarının ve özgürlüklerinin, hukukun üstünlüğünün yerleşmesini istiyor görünüyorlar ama Türkiye''de demokrasinin de, insan hak ve özgürlüklerinin de, hukukun üstünlüğünün de tıpkı kendi ülkelerinde olduğu gibi tam olarak yerleşmesini kesinlikle istemiyorlar. Çünkü böylesi bir şey, Türkiye''de halkın iradesinin her şeye hakim olması ve dolayısıyla Türkiye''nin daha güçlü, daha etkin, daha büyük bir ülke haline gelmesinin yollarının açılması demektir. Çünkü Türkiye''nin tarihsel deneyimi, dinamikleri, imkanları, ülkede her şeyin halkın iradesine bırakıldığı bir ortamda, Türkiye''nin Batılı yörüngeden çıkıp başka bir yörünge kurmaya kalkışmasına yol açabilir. Bu da Amerika''nın da, Avrupa''nın da "korkulu rüya"sıdır!

Amerika''nın da Avrupa''nın da istediği şey şu: Türkiye, siyasi, askeri, ekonomik, stratejik, kültürel açılardan Batı yörüngesinde olmalı. Batılılar''ın projelerinin dışında kendine özgü büyük ölçekli projeler geliştirmeye kalkışmamalı! Batılılar''ın benimsediği ve her şeyden önce Batılılar''ın çıkarlarına hizmet edecek projeleri Türkiye de benimsemeli ve uygulamaya çalışmalı.

Türkiye''nin kalkınması, çağdaşlaşabilmesi, yeniden büyük bir aktör ve güç haline gelebilmesi için ille de Batılı yörünge de olması mı gerekiyor? Hayır! Bu, büyük bir yalan ve yutturmaca!

Türkiye, kendi geleceğini, kendi yönünü, kendine özgü projeler geliştirerek belirlemenin yollarını bulamazsa, nereye doğru koşacağını -bugün olduğu gibi yarın da- hiçbir zaman bilemeyecektir.

Bunun için Türkiye''nin nereye, nasıl koşması gerektiğine oturup kendisinin karar vermesi; ülkede, toplumun iradesinin herşeye hakim olmasını önleyen tüm engellerin kaldırılması gerekiyor.