Affedersiniz gol mü attık?

Helsinki''de, ABD Başkanı Clinton''ın yaptığı büyük ''kıyakçılık'' sayesinde Türkiye Avrupa Birliği''ne aday olarak kabul edildi.

Hemen ardından Danıştay, ''Başörtüsü yasağı kutsaldır, kutsal şeylerin yanında dinî inançların, hukukun lafı olmaz'' mealinde bir kararla başörtüsü sorununa son noktayı koydu.

Bir iki gün geçti, Hasan Celal Güzel''i, ''bir Türk vatandaşına bu kadar medenî cesaret fazla'' diyerek cezaevine koyduk.

Cumhurbaşkanı Demirel, Gürüz''ü YÖK Başkanı yaparak bu meselelere nasıl yaklaştığını belli etttikten sonra ''AB''ye aday olmak yasaklardan, baskılardan vazgeçtiğimiz anlamına gelmez'' diyerek jakobenleri rahatlattı!

Aynı günlerde polis, ''Elele Zinciri'' haberinde kullanılan broşürü aramak için Yeni Şafak''a ''baskın'' düzenledi. Ellerinde mahkeme kararı vardı. Mahkeme, polise, ''Habere konu olan broşürü Yeni Şafak''ta araman hukuka, medeniyete uygundur'' diyebilmişti.

Bunların hepsi hayırlı olsun, hepsini güle güle kullanalım.

Bu gelişmelere bakarak AB''ye girmenin iyi mi kötü mü olduğunu anlamak kolay değil. Başka göstergelere de bakmak lâzım.

İşte bir-iki gösterge: 28 Şubat''ı büyük bir aşkla seven Doğu Perinçek ''Millet gavurlaştırılıyor'' diye bas bas bağırıyor. Emin Çölaşan, Altemur Kılıç ve saz arkadaşları ''Millî egemenlik ayaklar altına alındı'' diye çırpınıyor.

Tecrübeyle sabit ki, bu arkadaşların ''kötü'' dediğini millet beğenir. Bu arkadaşların ''iyi'' dediği her şey millete eza ve cefa verir.

Öyleyse AB''ye aday olmak iyi bir şey...

Diyebilir miyiz?

İsterseniz biraz şüpheci davranalım: Avrupalılar''a ve Amerikalılar''a güven olmaz; bizim insanımıza Avrupa''yı sevdirmek için bu arkadaşları kasten bağırtıyor olabilirler... Ne dersiniz?

Veya isterseniz, AB''yi anlamaktan vazgeçelim. Şu küçük hikâyeye bakarak kendi kendimizi anlamaya çalışalım:

Toptan anlamayan bir adamı, parası çok diye (Fenerbahçe''ye mi, Beşiktaş''a mı yoksa başka takıma mı?) bir kulübe başkan yapmışlar.

Kulüp başkanı olduktan birkaç gün sonra, ''Sen kulüp başkanısın, maça gitmezsen ayıp olur'' diyerek adamı maça götürmüşler.

Çiçeği burnunda başkan, maçı seyretmeye başlamış. İşin içinde bir heyecan, bir mücadele var ama, Bay Başkan meseleye nüfuz edemiyor. Futbolcular ileri geri koştururken, seyirciler hop oturup hop kalkıyor. Ağzını bozup küfredenler de var, yaşa, varol diye bağıranlar da...

Başkan, bir ara heyecanın zirveye çıktığını farkediyor. Herkesin "gool" diye ayağa fırladığını görüyor. Merak ediyor. "Ne oldu? Ne oldu?" diye yanındaki adamlara soruyor.

Arkadaşlarından biri "Gol attık başkanım" diyor, "Gol attık!"

Adamın "Gol attık" demesi, Başkan''ın merakını gidermiyor. "Tamam" diyor, "Gol attık. Fakat iyi mi ettik, kötü mü ettik?"

Hikaye böyle... Bizim, bu acemi başkandan bir farkımız var. Biz gol mü attık, gol mü yedik, o konuda bir karara varamıyoruz.