1 Haziran'da Barış için Kadıköy'deyiz

Çeyrek asra yaklaşan çatışmalarda yaşadığımız kayıplara rağmen ciddi bir toplumsal duyarlılığın ortaya çıkmamış olması, Türkiye toplumunun sosyal psikolojisini analiz edebilmek için önemli bir fotoğraf ortaya koymaktadır. Türkiye'nin bir bölgesinde zaman zaman yoğunluğu artan "düşük yoğunluklu savaş" ın hem insan kaybını hem de ekonomik bedelini hep birlikte yaşıyoruz. Geniş toplum kesimlerinin bu süreçte yaşadığı çaresizliğin ortaya çıkarttığı tepkisizlik sadece psikolojik harbin başarısı ile izah edilerek geçiştirilemeyecek boyutlardadır. Asker cenazelerinde sergilenen ve bir "ana" psikolojisi ile anlaşılması zor "vatan sağ olsun", "feda olsun" söylemlerinin gözler önüne koyduğu çaresizliğin dışa vurumu, en çok da toplumun daha bilinçli yada örgütlü çevrelerinin vicdanlarını yaralaması beklenir. Ben asker cenazelerini organize ederek buralardan bir siyasal mesaj vermek isteyenlerle, acılı ailelerin duygularının örtüştüğüne inanmayanlardanım. Aksi taktirde bütün bir toplumun cinnet haline yorulacak bir tablo ile karşı karşıya kalmışız demektir ki, ben hala bu noktada olmadığımızın olumlu göstergelerini ciddiye alıyorum. Gayet organize linç girişimlerinin hızlı taraftar bulabiliyor olmasına rağmen bu kitle psikolojisinden, yaygın toplumsal nefret organizasyonları ve eylemlerinin doğmamış olması hala birlikte yaşama dair ümit var olmamızı anlamlı kılmaktadır.

Çatışmaların bitirilmesi hatta örgütün silah bırakmasına yönelik bilinçli bir başka karşı duruş kim sol örgütlerle bazı Kürt grupların yayın organlarında dillendirilmekte ve barış taleplerinin "bir uzlaşma ve taviz" olarak görüldüğü argümanlar ifade edilmektedir.

Kalıcı bir barış talebinin hem yaygın Kürt hem de Türk kamu oyunda taraftar bulması yanında bu isteğin bir toplumsal iradeye dönüştürülerek çatışmadan yana olanların üzerinde bir caydırıcı baskıya dönüştürülebilmesi gerekir.

Bu açıdan, barış taleplerinin tek taraflı bir politik tutum olarak kamu oyuna yansıtılarak zayıf bırakılması, gerçekten Türkiye toplumunun birlikte yaşamasından yana olanlar için de önemli handikap olarak durmaktadır. Barış talebinin sürekli Kürt ve sol çevrelerce gündeme getirilirken diğer kesimlerin bu çağrıları duymazlıktan gelmesi, büyük bir vicdan muhasebesini zorunlu kılmaktadır. Bu güne kadar barışa dair mesajların yeterince kuşatıcı ve partiler üstü bir niteliğe kavuşamamasında bu çağrıları dile getirenlerden kaynaklı dışlayıcı yaklaşımlar kadar, bu çabalara kayıtsız ve uzak duran çevrelerin endişeli, çekingen tutumları da etkili olmuştur.

Birbirinin sembol, flama ve sloganlarına karşı ciddi korkular taşıyan toplum kesimlerinin barış buluşmasını ortak bir slogan etrafında kurgulaması barış taleplerinin toplumsallaşabilmesi için önemli bir adım olacaktır. Türkiye de barışın elbette sadece güvenlik sorunu olmadığı inançların özgürlüğünden kültürel haklara hatta ekonomik sorunlara kadar hayatın bir çok alanını etkilediği gerçeğinden hareketle, barış taleplerinin marjinal bir politik tutum değil bizatihi insanca ve onurluca yaşamın olmazsa olmazı olarak sunulabilmesi gerekiyor.

1 Haziran 2008 tarihinde Kadıköy meydanında gerçekleştirilecek barış buluşması bu nedenlerle kritik bir önem taşıyor. Türkiye Barışını Arıyor Konferansı ile başlayan ve Anayasa toplantıları ile farklı çevreleri barış çabaları etrafında buluşturan Türkiye Barış Meclisi kitlesel katılımla alanlarda ilk sınavını verecek. Şiddet ve gerilimden uzak ve barış talebine yakışır bir mitingin gerçekleşebilmesi gösteriye katılanlar kadar güvenlik güçlerinin sağduyulu tutumu ile de doğrudan ilişkilidir. Türkiye bu mitingde vereceği mesajla barışı ne kadar hak ettiğinin de sınavını verme fırsatı bulacaktır.

Barış taleplerine karşı gösterilen duyarsızlık kan ve gözyaşının dökülmesine seyirci kalma anlamı taşımaktadır. Biz o gün Kadıköy de ölümü değil yaşamı seçtiğimizi haykıracağız.