AB bize pozitif ayrımcılık yapmıştır

Bilindiği gibi Avrupa Birliği temel hak ve özgürlüklerin, kültürel ve azınlık haklarının, çok kültürcülüğün ve refahın en iyi düzeyde yaşandığı (kişi başı gelir 34.000 dolar -IMF 2008 istatistikleri-) bir demokrasi kulübüdür. Freedom House verilerine göre siyasal ve sivil hakların en yüksek düzeyde sağlandığı anlamına gelen 1 puan düzeyinde olup demokratik ve özgür bir bölgedir. Buna karşılık Afrika temel hak ve özgürlüklerin en çok ihlal edildiği, çok kültürcülüğün ulus-devlet mülahazalarıyla yok edildiği, fakirlik (kişi başı gelir 2.500 dolar -IMF 2008 istatistikleri-) ve sefaletin zirve yaptığı (birkaç istisna ülke dışında) bir diktatörlükler kıtasıdır. Freedom House verilerine göre Afrika ülkelerinde sivil ve siyasal haklar en kötü puanlar olan 5-7 arasında olup özgür olmayan bir bölgedir.

Türkiye coğrafi konumu itibari ile bu iki farklı ve fersah fersah uzak kültürün tam ortasında bulunuyor. Türkiye temel hak ve özgürlüklerin nispeten sağlandığı, kültürel ve azınlık haklarının büyük oranda yok sayıldığı, çok kültürcüğün yok edildiği, refahın (kişi başı gelir 13.000 dolar -IMF 2008 istatistikleri-) Avrupa'dan ziyade Afrika'ya yakın olduğu yarı demokratik bir ülkedir. Türkiye Freedom House verilerine göre sivil ve siyasal haklar bağlamında 3 puan almış olup, yarı özgür bir ülkedir. Türkiye siyasi, ekonomik ve kültürel anlamda Avrupa Birliği ve Afrika Birliği'nin ortasındadır, aslında ikisine de çok yakındır. Napolyon'un “her ülkenin politikası coğrafyasında saklıdır” ifadesini doğrularcasına, siyasi rejim ve özgürlükler de bu ülkede coğrafyaya sıkı sıkıya bağlı kalmıştır.

Bu somut verilere bakıldığında şu sonuçlara varmak mümkün;

n Türkiye şu hali ile hem siyasi hem de ekonomik yönden Avrupa Birliği'nden çok Afrika'ya yakın görünüyor. Buna rağmen Türkiye Avrupa Birliği'ne sitem ederek kendisini tam üye yapmadığından yakınıyor. Peki, Avrupalılar neden bütün kriterler yönüyle kendisinden bu kadar uzak olan bir ülkeyi içine almak istesin? Acaba bu konuda tek yönlü düşünmüyor muyuz?

n Yine bu somut verilere göre, Türkiye yarı özgür ve yarı demokratik bir ülke. Tam özgür bir ülke olabilmesi için mevcut 12 Eylül darbe anayasasını değiştirmesi ve özgürlükler önündeki gerici zihniyetten vazgeçmesi gerekmektedir. Zira Güney, Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinden hiçbiri eski anayasalarını koruyarak, Avrupa Birliği'ne tam üye olmamıştır. Peki Avrupa Birliği bu konuda bize neden bir ayrıcalık tanısın? Avrupa Birliği'nden sorumlu Devlet Bakanı Egemen Bağış'ın da ifade ettiği gibi; “Bu anayasa ile AB üyeliği imkansız”.

n Türkiye demokratik bir ülkede olması dahi düşünülmeyecek düzeyde sağlıksız bir sivil-asker ilişkilerine sahip. Demokrasilerde güvenlik sektörünün demokratik denetimi esas iken, Türkiye'de ise yönetmeliği gizli, denetimi gizli ve sonuçları gizli bir “gizli denetim” var. Her şey gizli olunca varlığı ile yokluğu arasında bir fark yoktur.

Bu veriler ve sonuçlar ışığında düşünüldüğünde, Türkiye'nin çağdaş demokrasilerle 1930 model yarı demokratik bir rejimle rekabet etmesi imkânsızdır. Hem refah hem de özgür bir ortamın hazırlanmasında bu rejimin çağın gereklerine cevap verecek takatte olmadığı görülmektedir.

AB bir değerler birliğidir. Bu nedenle kültürel ve değerler itibariyle Türkiye dâhil, AB ile uyuşmayan ülkelerin Avrupa Birliği içinde yer alması zordur. Burada kültür derken siyasal kültür kastediliyor. Yani çoğulcu, insan hakları ve azınlık haklarına saygılı, çok kültürcü ve demokratik kültürden bahsediliyor. Kamuoyunda dile getirilen kültür farklılığının dine dayandırılması bir saptırmadır. Öyle olsaydı, dini hassasiyetleri ile bilinen AK Parti yerine Avrupalılar, Türkiye'de laikçi-milliyetçi partileri desteklerlerdi. Oysa Avrupalı yetkililer hep demokrasiden ve demokrasiyi destekleyen partileri desteklerken, demokrasiye cephe alanları da tenkit ediyorlar.

Bütün bu olumsuzluklara rağmen, açık uçlu olsa bile Avrupa Birliği Türkiye ile tam üyelik müzakerelerine başlamışsa, ortak kanının aksine, Avrupa Birliği Türkiye'ye çifte standart değil, pozitif ayrımcılık uygulamıştır.

Türkiye demokrasi, özgürlükler ve AB üyeliği için daha samimi davranmalıdır. Bu samimiyetini de gerçekleştireceği reformlarla ispatlamalıdır. Başkasını suçlamak yerine, kendi ev ödevlerini yapmalıdır. Başörtüsü, Kürt sorunu, Alevi meselesi ve diğer iç ve dış meselelerini demokratik bir ülke gibi çağdaş ve barışçıl yollarla eşitlikçi ve evrensel hukukla çözmelidir. Aksi takdirde Türkiye, ne demokrasi olur, ne huzur bulur, ne de çağdaş bir ülke olabilir. Yeri de muhtemelen bir demokrasi kulübü değil, vesayet birliği olur.

* Dr.; Genç Siviller Üyesi