Hafıza kayıtlarımdaki Aydın Menderes

Hilâf olmasın, 1994 ya da 1995 yılı, “adı değmez” bir gazetede muhabirlik yapıyorum. İçinde gözümü açtığım dünya ile, içine bilinçli bir tercih yaparak yeni dahil olduğum dünya arasında ki kültürel uyuşmazlık had safhada. Yani, şimdilerdeki ifadesiyle eski mahallem ile yeni mahallem arasında, hayatı kavrayış, eşyayı kullanış, insanlar arası ilişki, sosyal çevre olarak dahil olduğun kültürel yapı biri birine tamamen aykırı, tamamen zıt.

Su yüzünde, dini ve milli değerler, modern ve laik değerlerle çatışıyor gibi görünse de derinden derine aslında kör kütük bedevilik ve bedevilik arasında cereyan eden kayıkçı kavgası yaşanıyordu. Her iki taraf da aralarındaki mücadeleyi, ideolojik kılıflarla örterek, ulvi idealler uğruna çatışıyor gibi sunuyorlardı topluma... Oysa toplumun modern yüzünü temsil eden kesim içerisinde, sayıları hiç de azımsanmayacak kadar namazlı abdestli, oruç tutan nice insan vardı. Dini ve milli değerlere bağlı çevre içerisinde de azımsanmayacak ölçüde zarafet numunesi medeni insan vardı. Aradaki sürtüşmeyi her iki tarafın da “bedevileri” sürdürüyorlardı. Bedevi oranının yüksekliği açısından muhafazakâr kesim daha şanslı sayılırdı çünkü, dini kisveye hiçbir bedel ödemeden görüntü icabı, “hudaî nabit” bir sakal, yakasız gömlek ve şalvarla derhal kavuşulabili-yordu. Günümüzde de durum değişmeden devam ediyor sayılır...

Muhabirlik yaptığım o yıllarda yayınevlerinin merkezi konumundaki Cağaloğlu, cıvıl cıvıl kitap, yazar ve okur kaynıyordu. Şu an ismini hatırlamadığım, o dönemde Türkiye Gazetesi'nin de bulunduğu sokakta yer alan “Birleşik Dağıtım” şirketi. Yaptığı ticaretin yanısıra, bir de çok önemli kültürel faaliyetlere imza atıyordu. Hafta sonları büyük salonunu, bilim, kültür ve sanat adamlarının dinleyicilerle karşılıklı gerçekleştirdikleri söyleşi-sohbet toplantılarına ayırıyordu.

Birleşik Dağıtım'ın salonunda gerçekleşecek mutad toplantıların birinde Aydın Menderes ismine rastladım. Benim için Aydın Menderes adı, o güne kadar, baskıcı, özgürlükleri kısıtlayıcı ve Nâzım Hikmet'in şiirinde “Şaşkınlığın bu kadarına doğrusu ya pes / Bindiğin dalı kesiyorsun Adnan Menderes”in oğlundan başka bir anlam ifade etmiyordu. Kafamdaki önyargı, eski mahallemin şablonu... Serde gazetecilik var; haber haberdir. Hatta içeriğinde çelişki, aykırılık barındıran haber ise daha evlâdır... Ben içten içe burun kıvırsam da, salona yeni bir haber iştahıyla dahil oldum...

Sohbet başlamıştı, Aydın Menderes salonu dolduran gür sesiyle tane tane, kelimelerin ifade ettikleri anlamlara vurgu yapa yapa konuşuyordu. Telaşsız, ağır ağır, fakat söylediği şeylerden emin bir halet-i ruhiye ile konuşuyordu... Her hâlinden itimat telkin eden, inanmış, mükemmel bir hatip vardı karşımda... O günün dünyasında tartışılan İslâmi konulara vukufiyyetle hakim, entelektüel tecessüslerle tezyin olunmuş, tadına doyum olmayan bir sohbetti dinlediğim... Hayretler içerisindeydim... Nasıl olur da bir başbakanın oğlu, “kenar mahalle kökenli” okumuş yazmışlarının gündeminde olan “tehlikeli” konulara bu kadar nüfuz edebilirdi...

Rahmetli Seyyid Kutub'dan Ebul Alâ El Mevdudi'den alıntı ve değerlendirmelerde bulunuyordu... Bu tablo karşısında kafam allak bullak olmuş, olumsuz önyargılarımdan sıyrılmış, Aydın Bey'in fikri donanımına adeta hayran kalmıştım...

Konuşmasının sonunda tebrik ettim Aydın Bey'i. Meğerse, Aydın Menderes'in yakın çalışma arkadaşlarından olan Osman Bostan, benim eski bir arkadaşım çıkmaz mı? Bu tevafuka çok sevindim. Osman Bostan'ın varlığı sayesinde Aydın Menderes'le daha samimi, karşılıklı güvene dayalı bir tanışıklığımız oluştu. Tanışıklığımızın üzerinden birkaç ay geçmişti ki,bir gün Osman Bostan aradı, “Senin vesilen ile gazeteye bir ziyaret düşünüyoruz” dedi. Memnuniyetle kabul ettiğimizi ve bizi onurlandıracaklarını söyledim.

Ziyaret günü Aydın Bey'i gazetenin giriş kapısında karşıladık. Büyük bir tevazûyla “Vahdettin seni ziyarete geldik” diyerek, beni, hem mahcup etti hem de çalıştığım kuruma karşı onurlandırdı... Saygıyla hatırladığım anılarımdandır... Rahmetli Aydın Menderes uzunca seneler, siyasetçi ve bilge kişiliğiyle görüşlerine başvurduğum değerli ve son derece kibar bir “haber” kaynağım oldu.

Aydın Bey'in partileşme süreci içerisinde basın ilişkilerini yürüten yanılmıyorsam Nasuhi Güngör isminde Ankara kökenli bir gazeteci idi. (Şimdilerde Nasuhi Güngör, - isim benzerliği değilse eğer - Star Gazetesi'nde çok dikkate değer, önemli yazılar yazıyor) O günlerde Nasuhi arkadaşla sık sık görüşürdük. Ancak, o yıllarda işinin doğası gereği çok yoğun bir görüşme trafiğinin organizasyon ve sorumluluğunu taşıdığından Nasuhi Bey'in hafızası, tabir caizse, “yol geçen han”a döndüğünden zindeliğini muhafaza edememiş kayıtlarını sağlıklı tutamamış olabilir!...

Hatıralar ve hafıza denilen, kişisel tarih arşivi, herşeyi kayıt altında tutuyor. Aslında, unutma hali de çok önemli bir nimet. Keşke mümkün olsa da, cürufattan addedilen hafıza kayıtlarını da teammüden silebilsek! İşte o imkânı vermemiş yüce yaratan. Ben şahsen, hafızamdaki irili ufaklı birçok cürufat kayıtlarının varlığından çok ama çok mutazarrırım. Rahmet ve hayırla andığım Aydın Bey vesilesiyle ismini zikrettiğim sevgili Osman Bostan kardeşime de buradan selâmetler diliyorum.

Yakın tarihimizin gidişatına, mazlum milletimizin iradesi doğrultusunda müdahalede bulunmuş, ancak, bu müdahalenin bedelini hayatıyla ödemiş bir babanın evlâdı olarak, tahammülü imkânsız acılarla sınanan Aydın Menderes, onurlu ve metanetli bir mücadelenin örneğini vererek aramızdan ayrıldı.

O Aydın Bey ki, milletimizin, milli ve manevi değerlerini müdrik, mutmain, mü'min ve müşfik, mazlum,muzaffer ve kalender; kelimenin kâmil anlamıyla da münevver bir evlâdıydı...

Yeri daima boş kalacak. Hep mahzun yalnızlığıyla hatırlayacağız onu. Hafızalarımızda daima, boynu bükük hüzünlü fotoğrafları olacak. Buradan, vefakâr eşi hanımefendiye sabırlar ve başsağlığı diliyorum. Biricik, Aydın Bey'e de Allah'tan gani gani rahmetler diliyorum. Mekânın Cennet olsun...

Milletimizin başı sağolsun...