Yol yetmez

Sayın Kadir Topbaş hükümetle beraber İstanbul trafiğini rahatlatmak için çırpınıyor. Tüneller açıyor, metrobüsü sefere çıkarıyor, sürekli yol yapıyor. Bir de Boğaz''a "Üçüncü köprü" meselesi var, onu şimdilik bir yana bırakalım.

Peki bu kadar çabanın-çırpınmanın İstanbul trafiğinin ferahlamasına katkısı oluyor mu? Elbette. Lakin kısa bir süre. O kısa süre bitince yine her şey eski haline dönüyor.

Neden?

Çünkü hergün İstanbul''da trafiğe 400-500 araç çıkıyor. Buna ne yol yeter, ne tünel.

İstanbul''a göç bir türlü durmuyor. Geri dönüş olayları solda sıfır kalıyor. Şehir İzmit''ten Tekirdağ''a dayandı. Mesele burda.

Bir de işin psikolojik-sosyolojik, kendi dilimizle söylersek nefsani bir tarafı var.

Diyelim adam bir devlet dairesinde memur. Evli, biri kız öteki oğlan okumakta olan iki çocuğu, karısı ve kaynanası ile kirada oturuyor.

Cumartesi-Pazar olduğu zaman çocuklar sokağa bakan pencereye sıralanıyor. Kaynananın koltuğu zaten orada, ihtiyar ama dili uzun kaynana sürekli cam kenarında sokağı seyrediyor. Komşular birer ikişer ellerinde poşetler, sepetler, mangallar, ipler, toplar ile neşeyle iniyorlar. Her biri kendi arabasının bagajını yerleştiriyor. Karı-koca markalı eşofmanlarını çekmiş, spor ayakkabılarını giymişler. Ara sıra apartman camlarına göz atarak son hazırlıklarını yapıyorlar.

Pikniğe, yakınlardaki yazlığa gidiyorlar. Onların arabaları neşe içinde, şarkılar eşliğinde uzaklaşırken; camlarda seyredenleri hüzün, kıskançlık hatta kin kaplıyor. Önce kaynana başlıyor gazetesine kasten dalmış pencereden uzaklaşmış damada söylenmeye.

-Şu Köfteci kadar olmadın damat. Adam ikinci el de olsa çekti arabayı, çoluk-çocuğu alıp gitti. Biz ne yapacağız burada? Dört duvar arasına sıkışıp kaldık. Biraz hava alsaydık.

Damat uflayıp-puflayarak gazetenin öteki sayfasını çeviriyor. Burada da rezidans, site ilanları; arabaların yeni çıkan modelleri.

Kaynana bitiriyor, eşi başlıyor. "O kadar çabaladın bir şef olamadın". Bu giriş cümlesi. İşte gelişme: "Şef olsan da bir şey değişmez ya. İşini bilecek insan".

Ne demek "işini bilecek". "Ben dürüst bir memurum. Çoluk-çocuğuma haram yedirmem" diye düşünüyor adam. Bir ara çocuklara bakıyor. İkisi de küskün, ikisi de çökmüş sanki.

Kendine kahrediyor adam. "Bırak arabayı, şu oğlana bir bisiklet bile alamadık. Yuh bana yani, yuh"

Nasıl olacak?

Kadın yol gösteriyor; bacanak, kayınço, kayınpeder herkes yol gösteriyor. "Banka kredisi al, herkes alıyor, borçlan, borç yiğidin kamçışı".

"Ulan bana borçlan diyeceğinize şu garibana bir koltuk çıkalım desenize". Demezler, çünkü: "Her koyun kendi bacağından asılıyor".

"Ben koyun muyum?".

"Bu sözler, iğneler, arzular sürdüğü sürece "koyun" olacağım" galiba.

Ve oluyor.

Herşeyi göze alıp oluyor. Nedir her şey. "Malı götürmek". Sonunda içeriye düşmek olsa bile. Araba çıldırtıcı. Araba söz dinlemez. Siz arabaya değil, araba size hükmeder.

Gıcır gıcır arabayı apartmanın önüne çekince öteki daireler camlara dökülüyor.

-Nerden almışlar?

-Sıfır araba, hem de şu marka?

-Yiyolar anacım yiyolar, başka yolu var mı?

Arabayı çektik ama benzin koyacak para yok. Tasalanma hanımın kredi kartı var ya.

Doğru birde kredi kartı kolaylığı var.

Her derde deva.

Sonuç: Borç batağında boğulmak.

Aile faciası. Allah göstermesin, cinnet.

O memur maaşıyla o araba yürüyebilir mi? Sen deli misin be adam?

İnsanlar toplu taşıma da olsa araba sahibi olmak istiyor. Evlenecek kızlar bir daire bir araba istiyor. Hadi onlardan geçtik "kaynana" da istiyor.

İnsanlarda bu arzu kamçılandıkça, İstanbul''a göç durmadıkça, zengin-fakir ayrımı fazlalaştıkça, yolsuzluklar artıp yapanın yanına kâr kaldıkça, ahlak çöküp yerini menfaat kapladıkça, şükür ve kanaat kayboldukça yol da yetmez, tünel de yetmez.

Bir tarihte Başbakanımız "İstanbul''a vize koyalım" dedi, kıyamet koptu.

Oysa tartışılabilir bir teklifti. Osmanlı zamanında vardı. Çare yok: Ya nüfus azalacak, ya araba, Ben işin uzmanı değilim, gözlemlerimi ifade ediyorum. Oturduğum semte giden yol önceleri iki şerit idi. Bir gidiş, bir geliş. Trafik haliyle sıkışıyordu. Şimdi inanmazsınız 24 şerit, yine trafik sıkışıyor. Bu tecrübeyi yaşadım yazıyorum.

İstanbul (Ve ona benzemeye çalışan öteki kentlerimiz) için bir tercih yapmalıyız:

Ya insan, ya araba.

Hayır ikisi bir arada olsun. Olsun. Koyun kaseti teybe çalsın: Çile bülbülüm çile.