İnsancıl küreselleşme

Bir ülkenin zenginlik seviyesini ölçerken, devletin toplam zenginliğine mi bakacağız, en yoksul vatandaşın seviyesine mi?

Kilit soru bu.

İnsancıl küreselleşme için küresel vicdan gerekiyor, o da yok.

Dünya gündeminde bugün ekonomik ve finansal kriz başta olmak üzere gıda güvenliği, emtia fiyatları, açlık, yoksulluk, işsizlik, istihdam ve gelir dağılımı gibi çok sayıda sorunlar yumağı çözüm bekliyor.

İnsanlık tarihi boyunca erişilmemiş bir varlık ve zenginlik bulunuyor, ancak refahın küresel düzeyde yayılması yolunda bir arpa boyu ilerlenmiş değil.

Açlık ve yoksullukla mücadelede istenilen seviyeye yaklaşamadık bile.

*

Küreselleşmeyle birlikte yaşanan tüm sosyal ve ekonomik değişimler, ancak biz küreselleşmeyi iyi yönetebildiğimiz takdirde anlamlı olur ve insanlığa daha iyi hizmet verebilir.

Bu yüzden de zenginliğin dünyaya daha adil bir şekilde dağıtılmasını sağlayacak kalkınma stratejilerinin hep birlikte belirlenmesi ve geliştirmesi gerekiyor.

Açlık, yoksulluk ve işsizlik başta olmak üzere ülkelerin ve küresel ekonominin önündeki başlıca sorunların bertaraf edilmesi, ancak top yekün en alttan en üste kadar vatandaşları kapsayacak kalkınmayı esas alan, daha insancıl bir küreselleşme ile mümkün olabilir.

*

Küresel refahın artırılması, açlığın ve yoksulluğun yok edilmesi için ortak aklın ve küresel vicdanın harekete geçirilmesi gerekiyor.

Bu yüzden de ekonomik alanda atılacak adımlar mutlaka sosyal politikalarla desteklenmeli. Sosyal adalet anlayışını esas almayan ekonomiyi sadece rakamlardan ibaret gören anlayışlar yüzünden bu hale geldik.

Tek kanatlı ekonomik gelişmişlik bir anlam taşımıyor.

Ekonomik zenginlik ancak sosyal adaletle birlikte sağlandığında gerçek başarıdan söz edilebilir.

Milli gelirinin iki, üç dört katına çıkarılması, eğer yoksulluğu azaltmıyorsa hiçbir anlam ifade etmez.

Bir ülkenin siyasileri makro ekonomik verileri korumak adına, çalışanların haklarını kısıtlıyorsa, gelir dağılımını düzeltmiyorsa, ülkenin zenginliğiyle övünemezler.

*

İş dünyasında adalet anlayışı hakkaniyet çerçevesinde olmazsa, yönetimler de buna sessiz kalır veya desteklerse, o ülke belki hızlı kalkınır ama içten içe çürüyen bir yapıya dönüşür.

Çünkü haksızlık ve adaletsizlikler, toplumun içini kemiren, zayıflatan, boşaltan virüs gibidir.

Devletler ağaç gibidir.

Bir ağacın içinden çürümesini kimse fark etmez.

Ne zaman ki ağaç yıkılır o zaman yıllarca içinin çürüdüğü fark edilir.

Toplumlar da böyledir.

*

Ekonomik, siyasi, ahlaki olarak çürürken kolay kolay fark edilmez. Bu yüzden de kalkınma anlayışının devlet odaklı değil, insan odaklı olması gerekiyor.

Devletin zenginliği bürokrasi basamaklarından aşağıya tek tek inerken, son basamağa bir şey kalmıyor.

Yani vatandaşa gelene kadar sermaye bitiyor!

Bu sıralamayı değiştirmek gerekiyor.

Önce vatandaş zenginleşecek, sonra devlet.

Kriz odaklı değil, çözüm odaklı düşünmek gerekiyor.

*

Sorun, dünyanın kaynaklarının yetersizliği değil.

Bugün 70 milyar nüfusa bakacak bir hammaddenin olduğu bir dünyada 7 milyara yaklaşan nüfusun yüzde biri bu kaynakları kendisine ait zannediyor. Hoyratça kullanıyor.

Yüzde 99''la paylaşmak gibi bir düşüncesi de yok.

Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü''nün 2010 dünya açlık verilerine göre, dünyada 925 milyon kronik aç insan bulunuyor.

UNICEF verilerine göre, dünyada her gün yaklaşık 1500 kadın hamile ve doğum sorunları nedeniyle ölüyor.

Dünyada 6-11 yaş arasında 73 milyon kız çocuğu okula gidemiyor.

Küresel krizle birlikte işsiz sayısı 212 milyonu bulmuş.

800 milyon insan temiz su içemiyor, 100 çocuktan 5''i 5''inci doğum gününü göremiyor.

101 milyon çocuğun ilkokul çağına bile erişemediği bir yüzyılda sorumluluk herkesin.

Kimse kaçamak yapmasın.