Kurban: Bir Tutam Peri Tozu

Efendim, Hac mevsimi yine Kurban bayramına denk geldiği gibi, bendenizin yazı günü de yine Kurban"ın birinci gününe rastladı. Bir yazıyı tekrarlamak bir yazar için pek deşık bir durum değil, farkındayım. Ama, 1- Bayramın yardımlaşma, paylaşma olduğu kadar, hatta daha da çok hoşgörü günü olduğunu zannetmekte, hoşgörünüze sığınmaktayım, 2 - Hz. İbrahim"in bayramını kısacık vakit içinde, okuyacağınızıumduğum aşağıdaki cümlelerden daha iyi anlatamayacaktım, 3- Yazının gecikmesi dolayısıyla, Yeni Şafak Yazı İşleri"yle papaz olma ihtimalini göze alamayacaktım.

O halde buyrun, vakti zamanında yazmış olduğum bir "Kurban" yazısı… Copy-paste değil üstelik, o yazının yeniden emek verilmiş, "gözden geçirilmiş" ikinci baskısı:

"Çocuğum yok ama benzer sevgilerim var; anne-baba var, kardeş var, dost var misal. Binbir çeşit var, biri ötekini tartamayacak, aralarında seçim yapamayacak, onlardansa kendi canını pazarlık masasına koymayı düşünebilecek denli yüksek bağlılıklar var. Olmadı,kalbini rikkatle titreten, tek bir sözle gözden yaş getirmeye muktedirşefkatler var. Biliyorum, sizin de var.

Düşünüyorum bazen; iyi ki "kurban" var.

İyi ki yaratıcı yarattığına kaldıramayacağı yükü yüklememiş, iyi ki her birimize birer "İsmail sınavı" farz etmemiş. İyi ki bizi veremeyeceğimiz imtihanlara düçar etmemiş.

Hangimiz, "Ey ateş,İbrahim"e serin ve selametli ol" ayetinin inayetine mazhar olabilecek denli imanlı olan, o kutlu peygamberin verdiği nefs sınavından alnımızın akıyla çıkabilirdik. Hangimiz pür iman ve itaatle, bileyli bıçağı sevgiliye çalabilirdik…

İyi ki az bir bedelle çok şey ödemenin kurbanı var, hakikaten. İyi ki müntesipleri bulunduğumuz göksel öğreti, "madem inanıyorsun, bana sevgini, imanını, itaatini kanıtla, hadi kes bakalım sevdiceğini" dememiş.

Demediği gibi kurban edenin sevgisinden değil, çok küçük bir bedelle parasından kıyarak Allah"a ettiği kurbanın kanını "kutsal" saymakla yetinmemiş, yoksula besin yardımıyapmasını "sevap" sayacak kadar da yücegönüllülük göstermiş. Yaratıcıya yakınlaşma arzusu duymak bile, kul hanesine bonus sevaplar eklemiş. İyi ki, bir koyup beş alma kurbanı var gerçekten.

Hz İbrahim"in emredilene riayet etmek üzere en sevdiğini boğazlamak üzere yatırması, bıçağın kesmemesi, iman etmiş Peygamber"in bir daha çalması, kutlu bıçağın bir daha kesmemesi, sonunda ilahi merhametle, lütufla, medetle, İsmail"in yerine göklerden bir kurbanlık indirilmesi; "kurban eski devirlerden kalan bir ilkelliktir"cilerin, hayvan hakları savunucularının kolayca anlamlandırabileceği bir vakıa değil elbette.

Cellatla kurbanın anlamının birleştiği, İsmail ya da İbrahim olmanın önemsizleştiği bu nokta, "iman"ın billurlaştığı bir ruh koordinatıdır çünkü.

Ve bilirsiniz, iman herkese nasip değildir.

Bu düzlemde artık, tek ve kuşatıcı tanrı anlayışının biçimlendirdiği "iman" olgusu, kristalize etme ve dönüştürme gücüyle, insan ruhunu modern öğretinin görüş alanından çıkartır. Ve bu seküler, pozitivist, pragmatist metropol va"zlarıyla hiç de örtüşen bir şey değildir.

O yüzden iyi ki, ilahlığa ayartılan insana ölümü hatırlatan kurban var sahiden...

Kurban, ruhun kalu belada verdiği sözden, genlerimizde bilgisi olduğu halde doğduğumuz kadim menkıbelere kadar anımsamamız gereken ne varsa bize anımsatan, ruha kurbanın ölümüyle atılan bir tutam dirim tozudur. Peri tozudur.

Kurban sayesinde, insanoğlunun seyr-ü seferinin günlüğünü tutan ortak hafızanın varlığı, nisyan ile değil, hatırlamak, ille de hatırlamak ile kurulur.

Dolayısıyla efendim kurban, iktidarı ele geçirdiği anda hemen sefil krallığını kurmaya ayarlı küçük modern zorbalara; teslimiyeti yenilgiyle açıklayabilecek kadar cüretkar olabilen modern çağ insanına lazımdır. Toprağa akan o kan, "hatırla ve efendi ol" uyarısıdır. Köylere, kasabalara la lazım ama, asıl alayişli, steril metropollerin şık sokak ve caddeleri içindir "kurban".

Nitekim, insanoğlunun küçük sefillikleri, büyük ve görkemli yerlerde daha fazla yeşerir.

Allah kabul etsin, diyelim..."