Yeni dönemin en zor kararı

Geçtiğimiz hafta Abdullah Öcalan'ın çağrısına PKK'nın verdiği olumlu cevap ile 26'sı Mahmur Kampı'ndan, 8'i de Kandil'den olmak üzere 34 kişi Habur Sınır Kapısı'ndan geçerek Türkiye'ye geldi ve hukuki süreç sonrasında serbest kaldılar. Ancak ne olduysa ondan sonra oldu. Türkiye'ye gelenlerin DTP otobüsü üzerinden Silopi'den Diyarbakır'a olan yol boyunca karşılaştıkları ilgi Türkiye'de ciddi bir tartışma yarattı. Ve bu tartışma esas olarak DTP'ye yönelik eleştiriler üzerinden yürümektedir.

Bu tartışma, sadece siyasal düzlemde bu sürece muhalefet edenlerle AK Parti ve DTP arasında değil, AK Parti ile DTP arasında da yaşanmaktadır. Bütün bunlara yol açan 34 kişinin Silopi'den Diyarbakır'a gelişlerinde yol boyunca yaşananlardır. Bu tablo, hükümeti daha temkinli olmaya zorlamış ve 28 Ekim'de Avrupa'dan gelmesi planlanan 15 kişinin gelişine izin vermemiştir.

Neden?

Çünkü, yapılan açıklamalar DTP'nin 28 Ekim'de geleceklere yöelik olarak benzer bir karşılama yapmayı planlamasının etkisi vardır. Şunu da kabul etmek gerekiyor ki, İstanbul'da böyle bir karşılamanın her türlü provakasyona açık olduğudur.

O halde burada sorun olarak algılanan; “karşılamanın siyasallaşmasıdır”. Bu tabloya bakanlarınların pozisyonlarından hareketle farklı okumalar yapmak mümkün. Gelen 34 kişinin karşılanması sırasında yaşananlar DTP için, “25 yldır süren savaşın bitişine halkın verdiği sevinç gösterileridir, buna başka yorumlar yapmak haksızlıktır”. Bu haksiz bir tezde değildir. Sonuçta bu süreç savaşı bitirmeyi hedefliyor ve gelenler bu bu sürece başlatacak ilk adım. Bu madalyonun bir yüzü. Ancak, DTP madalyonun diğer yüzünü de dikkate almak durumundadır. Ortaya çıkan bu tablo başta Türkiye'nin Batısında çok ciddi bir infiale yol açmıştır. Bu tablonun başta muhalefet tarafından manipüle edilmesini de eklediğinizde durum daha da vahip okunmaya açıktır. Bu algı büyük ölçüde, “PKK'nın zaferi” olarak okunmuştur. Benzer görüntülerin İstanbul'da yaşanma riski bu toplumsal kesimlerde ciddi bir rahatsızlık yaratmıştır. Bunu gidermenin yolu, bu karşılamayı DTP dışında Türkiye Barış Meclisi, kannat önderleri vs. oluşacak bir grubun yapmasıdır.

Evet sonuç olarak, “demokratik açılıma ara verilmiş” görünmektedir. Burada kritik soru şudur; “Bu ara ne kadar devam edecektir?”.

Bu soru önemlidir, çünkü bu aranın uzaması, sadece süreci kesintiye uğratmayacak, AK Parti üzerine siyasal baskıyı arttıracaktır. Demokratik açılım açısından kritik olan nokta budur. Çünkü, şu açık ki, demokratik açılım sadece “Kürt sorunu”nun çözmeyi hedeflememekte daha geniş çapta bir demokratikleşme probleminin çözülmesidir. Ve içinde Alevilerin sorunlarından, Azınlıkların sorunlarına kadar geniş toplumsal kesimlerin hak ve özgürlük standardının yükseltilmesi projesidir. Bu açıdan hükümetin demokratik açılıma ara vermesi kendisini inkâr etmesidir ki, bu mümkün değildir. Gelinen bu noktada kritik kavram galiba DTP'ye duyulan siyaseten “güven” ilişkisidir. 34 kişinin karşılanması “güven”i yıkmıştır. Bu güven ilişkisinin yeniden kurulması ve bunun bir an önce yapılması Türkiye'nin yararına olacaktır.

Şunu DTP'de görmelidir; bu aranın uzaması, sürece karşı olanlara yarayacak ve devlet içinde AK Parti'ye her türlü baskıyı yapacaklardır. Şu anda sürmekte olan Ergenekon Davası'nda yargılananlarla aynı zihniyete sahip olanlar, başka adlarla devlet içinde ve dışardan yeniden organize olmak isteyeceklerdir. Bu aranın uzaması siyaseten AK Parti'yi yenemeyenlerin “siyaset dışı yollarla” AK Parti yıkmaya çalışanları güçlendirecektir. Nitekim Güneydoğu'da yaşananlar üzerine bu yönde adımlar atılmaya başlamıştır.

Bu sürecin bir an önce başlamasında DTP'ye büyük sorumluluk düşmektedir. Evet, karşı karşıya olunan durumda DTP, kendilerine önyargı ile bakıldığını sıkça ifade edilmekte ve bir anlamda kendilerini mağdur görmektedir. Ama DTP şunu düşünmek zorundadır; “Güneydoğu'da ortaya çıkan tablo başka bölgelerde nasıl algılanacaktır”. Evet bu tablo DTP için barış gösterisidir belki ama başkaları için bu farklı algılanabilir ve DTP bu düşünmeli ve bunu hesaba katarak siyaset üretmelidir. Çünkü demokratlık sadece kendi algısının doğruluğundan hareket etmez, tüm algıları dikkate alır. Birlikte bir gelecek kurmanın ilk adımı budur çünkü. DTP için başından beri şu tespiti yaptık; “DTP'nin sorunu siyasetsizliktir”. Evet, DTP bir kez daha siyasete sahip çıkmalı ve siyaseten risk alabilmelidir. Bunun ilk adımı ise hükümete yardımcı olacak adımlar atmaktır. Bunu yenilgi olarak kabul etmesinler. Şunu kabul etmek gerekiyor ki, Kürt sorunun çözülmesinde AK Parti, DTP'nin rakibi değil, müttefiki olmalıdır. Bu AK Parti içinde böyledir. Aksi bir tablo ikisi içinde felaket olabilir.

Demokratik açılım süreci verilen “es”, tesadüfen geçtiğimiz aylarda ortaya çıkan ve orjinali bulunamadığı için için Genelkurmay Başkanı tarafından “kağıt parçası” olarak tanımlanan planın gerçek olduğunun ortaya çıkmasına denk geldi. 12 Haziran'da ortaya çıkan bu darbe planının birkaç aylık geçmişi olduğunu hatırlarsak, Ergenekon Davası'na rağmen devletin içinde hükümete yönelik olarak darbe planları hiç bitmemiştir. 2003-2004'de planları sonradan öğrendik ama bu planla içinde geçtiğimiz süreçte ortaya çıkan bir planla karşı karşıyayız. Şimdi bir suçüstü durumu söz konusudur. İşte bu yüzden demokratik açılıma verilen ara kısa tıutulmalı ve demokratikleşme bir an önce devam edilmeli ve eve dönüşler devam etmelidir.