Gayet şahsi “Köşk” notları

Geçtiğimiz Salı günü, Hayrunnisa Gül''ün himayelerinde gerçekleştirilen 81 İlden 81 Yıldız Eğitim Projesi''nin tanıtım toplantısı ve resepsiyon davetine icabet etmek üzere Ankara''daydım.

Bendenizdeki, bu tür resmi, ciddi, devletlû toplantılara alışık olmayan, alerjik İstanbul gazetecisi bünyesi, itiraf etmeliyim ki, önce minik bir yadırgama krizi geçireyazdı, hafiften bir acemiliğe düçar olacaktı.

Gelgelelim, Köşk''teki davete Türkiye''nin dört yanından katılmış başarılı öğrencilerin hemen hepsinin Hayrünnisa Hanım''a, -abartmadan söylemeli- neredeyse anneleriymişçesine rahatça sarılabilmesi ve aynı sıcak karşılığı görebilmesi, projede görev alan öğretmenlerin Bayan Cumhurbaşkanı''nda uzun uzun sohbet edebilecek derecede arkadaş yakınlığı bulabilmesi, atmosferin ağırlığını kırabildi de, bünye nefes aldı.

Hayrunnisa Gül''ün önayak olduğu ve belli ki ciddi emekle bugüne getirdiği bu sosyal sorumluluk projesi, genç insanlara inanmakla ve desteklemekle başarılabileceklerin sadece küçük bir bölümünü göstermesiyle önemli olduğu kadar, 19 Mayıs''tan bir önceki gün olarak belirlenmiş zamanlamasıyla da, şık bir gençlik bayramı hediyesi niteliğine bürünmüştü.

Maddi durumu yetersiz, hiçbir sosyal güvencesi olmayan ailelerin derslerinde veya sporda başarılı olan çocukları arasından seçilen 81 ilden 81 genç, o gün çocuklar gibi şendi.

Bendenizde husule gelen şenlik havası ise, yetenekli ve başarılı aynı zamanda yoksul olana tanınmış pozitif ayrımcılıktan olduğu kadar, 81 ilin 81 gencinin Gençlik Bayramı''nda devletin en üst katında ebeveyn şefkatiyle ağırlanmasından duyulan memnuniyetten ivme alıyordu. O yaşların hayal dünyasında, böylesine onore edilmek, büyüklerin dünyasında olduğundan daha değerli olur ve daha sahici izler bırakırdı kanaatimce ve görünen o ki öyle de oldu.

Tam da bu sebeple, her birinin farklı bir kırık hikayesi bulunan gençleri desteklemekten daha güzel bir bayram armağanı düşünemiyorum.

Gerçi her şehirden bir yoksul lise talebesi düşüncesi, gözlere fazlasıyla sembolik görünebilir, dışarıdan bakıldığında kurumsal PR çalışması gibi durabilir. Ama yine de devletin en tepesinden en alt katmana uzatılan el hem niyet bağlamında değerlidir, hem de diğerlerine örnek teşkil edecek nüveler içerir. Bundan daha da önemlisi, tek bir çocuk, tek bir çocuktur. Ve tek bir çocuk kesinlikle göründüğünden daha çoktur. Kim bilebilir ki, belki de gelecek o 81 çocuktan birindedir.

Doğrusu öteden bu yana eleştirildiği şekilde, parendeli bir show için günlerce egzersiz yaparak, gövdeyi bir gösteri manivelasına dönüştürmek için saatlerce güneş altında ter dökerek ya da yağmur altında ıslanarak, hazırlanmış bir 19 Mayıs gösterisindense, genç insanların gerçek problemlerine çözüm arayan, imkanı olmayana imkan tanıyan, yere düşmüş olanı tutup kaldıran, gençlere sahici ve samimi bir şekilde dokunan etkinliklere, -hem devlet katlarınca, hem de özel girişimcilerce gerçekleştirilecek sosyal sorumluluk projeleri için geçerli olmak üzere- daha çok ihtiyacımız olduğunu düşünenlerdenim.

Rejimin varlığına tehditler olduğunu varsayarak, gençliği o tehditlerin önüne dizilen kum torbaları mesabesinde görmek ve göstermek, ne o gençliğe, ne o rejime bir fayda sağlamaz. Gençleri birer “gövde”den ibaret görmek de öyle.

O klişe doğru yani; gençlerin tarafını tutmak, geleceğin tarafını tutmaktır. Ve hele de bu taraf tutma işinde, her türlü imkana rahatlıkla ulaşabilecek durumda bulunan varsılların yerine yoksullara öncelik tanımak, bedeniz açısından kesinlikle iyi bir şeydir ve kesinlikle tercih sebebidir. Yani ki, Köşk''ün Büyük Salonu''nda sahneyi gençlere vermek iyi fikirdi.

Ama Ankara kulislerinin yıldızı, gençler değil, CHP''ydi.

Tahmin edeceğiniz üzere, Ankara''da CHP bahisleri gırla gidiyor, her kafadan bir tahmin çıkıyor, ortalık toza dumana boğulduğu kadar, eğlenceye de kesmiş görünüyordu. Ki bu Kılıçdaroğlu''nun adaylığını ilan etmesinden saatler önceydi. Ankara gazetecilerinin bir kısmının tatlı tatlı atışarak alıp verdiği kulislerden sözederek “off the record” mutabakatına ihanet edecek değilim, ama belirtmek isterim ki, Ankara''da siyasetin bundan sonraki biçimlenişi üzerine Bizans taktikleri de hesaba katılarak yapılan tahminler, kesinlikle “En İyi Film Senaryosu” yarışması düzenlemeyi hak edecek ölçüde girift ve dolambaçlı ve bir o kadar eğlenceli ve komik detaylar içeriyordu.

Hatta vodvil desek yeri..

Şahsi ödülümü vereceğim isim bile belli.

O derece yani…