Mısır"a karşı tutumunda Türkiye"nin durumu: Onun nesine gıpta ediliyor?

Mısır''da halk hareketi kazanırsa ne olur? Türkiye''ye benzeme hususunda ileri sürülen istek gerçekleşir mi?

Yoksa Mısır''ın kendine özgü siyasal şartları mı devreye girer?

Mısır gerçekten Türkiye''ye benzemek istese benzeyebilir mi?

Veya Türkiye, İngiltere''ye veya İran''a benzemek istese bunu gerçekleştirebilir mi?

Eğer bahsi geçen benzeşmeler gerçekleşmezse bunun sebebi ne olabilir?

Bizim, Türkiye gerçeğini göz önünde bulundurarak demokrasi konusunda ileri sürdüğümüz ALMAŞIKLI durum Mısır veya Tunus için de geçerli olabilir mi?

Biz, Türkiye''nin özgül şartlarını göz önünde bulundurarak demokrasi konusunu irdelerken iki farklı düzlemde yer alan iki farklı sorudan hareket ediyoruz: 1. Türkiye demokrasinin neresinde, 2. Demokrasi İslam''ın neresinde?

Bu iki farklı sorunun birbiriyle temas halinde olmayan iki farklı cevabı bulunuyor. Sorulardan birine vereceğimiz cevap diğeri için bağlayıcı bir nitelik taşımıyor.

Aynı durum, bu kez Türkiye''nin özgül gerçekliği ile Mısır veya Tunus için de geçerli... Halkı Müslüman olan başka ülkeler için de geçerli... Örneğin Pakistan bu örneklerden birdir... Pakistan''ın Anayasası Pakistan''ı “İslam Devleti” olarak belirliyor... Dolayısıyla Türkiye devletini laik, demokratik bir devlet olarak belirleyen T.C. Anayasası''ndan farklı bir devlet biçimi öngörüyor. Demokrasinin temel şartlarından olan siyasal partilerin Pakistan''daki pozisyonu ile Anayasa''ya göre Türkiye Cumhuriyeti''ni laik, demokratik bir rejim olarak varsayan Türkiye''deki siyasal partilerin posizyonu birbirinden tümüyle farklı düzlemlerde yer alıyor. Pakistan''daki siyasal partiler kurulu düzenin öngörüsüne göre ancak İslamî bir hedefe yönelik olarak kurulabilir ve o hedefi gerçekleştirme doğrultusunda parti programı hazırlayıp halkın onayına sunabilir. Oysa Türkiye''deki kurulu düzene göre siyasal partilerin dinî temeli esas ittihat ederek kurulması yasaktır.

Aynı durum Mısır ve benzeri Ortadoğu ülkeleri için de geçerlidir. Geçmişinde İslam''ı yaşamış olan bu ülkelerde her ne kadar manda rejimleri yaşanmış olsa da, Türkiye''nin yaşadığı tarihsel kırılma noktaları oralarda yaşanmamıştır. Başka bir deyişle Türkiye dışındaki Ortadoğu ülkelerinin hiçbiri onun yaşadığı kültürel kırılma olayını yaşamamıştır. İslam, o ülkelerin halkı için sürekliliğini korumuştur. Dolayısıyla o ülkelerde, eğer hedef diktatörlüğü bertaraf edip demokrasiyi kurmak ise, bu hedefe Türkiye''den daha sıkıntısız biçimde ulaşma ihtimali daha yüksektir.

Geçmişinde İslam''ı yaşamış ve halen de yaşamaya devam eden söz konusu ülkelerde kurulacak demokratik yönetimlerin tabiatı gereği Türkiye''dekinden daha sahih bir demokratik rejim kurmaları beklenebilir. Türkiye''de anayasanın öngördüğü yasaklamaların çoğunun bu ülkeler için sözü bile olmayacaktır.

Değindiğimiz ülkeler için Türkiye''nin örnek alındığı söyleniyor. Eğer bu iddia doğru ise, bu görüşün altında yatan gerçekliğin mahiyetini anlamamız gerekiyor. Bu gerçeklik, o ülkelerin Türkiye''yi ne ise o olarak kabulünden ziyade, ona kendilerine göre yükledikleri bir anlama istinat ettiğini tahmin edebiliriz. Onların, Türkiye Cumhuriyeti hükümetini teşkil eden zevatın Müslüman kimliğine bakarak Türkiye''nin yönetim biçimini de İslamî bağlamda değerlendirdiklerini tahmin etmek zor değildir. Bu noktada, Türkiye Cumhuriyeti''nin siyasal rejimi ile hükümet erkânının şahsında iki ayrı kimliğin tezahür ettiğinin fark edilmemiş olduğu kesindir.

İşte bu gerçeklikten hareketle, Türkiye''de, yürürlükteki Anayasa''nın gerek Başlangıç metninin kaldırılması, gerekse bu Anayasa''yı dogmatizme dönüştüren değiştirilemez hükümlerinin değiştirilmesi gerçekleştirilmeksizin, demokrasinin bihakkın kurulmasının imkânsız ölçüde zor olduğunu söyleyebiliriz. Oysa Türkiye''ye gıpta ettiği söylenen ülkelerin önünde Türkiye için söz konusu olan mânialar mevcut değildir.

Türkiye Cumhuriyeti''nin şimdiki hükümetinin başarısına gelince, onun başarısı bu mânialara rağmen gerçekleştirilmiştir. Bu başarıya gıpta etmekle, bu ülkede halen yürürlükte bulunan siyasal rejime gıpta etme hususunu birbirinden ayrı tutmamız gerekiyor.