Biz kimiz, onlar kim?

Kosova'da yaşanan dram, 2050'de dünyanın şeklinin nasıl olacağı konusunda insanları aydınlatıyor. O halde dünyayı daha yaşanılır bir yer haline getirmek için ne yapabiliriz?

Yarım yüzyıl sonra, dünyanın haritası neye benzeyecek? 1990'ların beklenmedik kargaşalarıyla, şu an göründüğünden tam olarak ters bir görüntüye mi bürünecek? Bunlar herkesin cevabını merakla beklediği sorular. Önümüzde sisli bir manzara bulunuyor ancak, aslında soruların cevapları sislerin arasından belirmeye başladı bile. Başlangıçta el yordamıyla yapılan kördöğüşüne benzeyen Kosova'daki savaş, 21. yüzyılın ortalarında dünyanın şeklinin nasıl olacağınnın bir ipucunu verdi.

'Dünyanın haritası' kavramı, bu haritanın içinde kaç bağımsız devletin bulunacağı ya da bu kesin olmayan sayıdaki devletten kaçının daha 50 yıl sonra diğerlerine patronluk etmeye devam edeceği anlamına gelmiyor. Bağımsız devlet sayıları 1914'te 62, 1946'da 74, 1999'da 193 adetti. 2050'de kimbilir kaç tane olacak? Tabii ki bunları gözardı etmek de yanlış olacaktır. Ancak sorulması gereken 2050'de bunlardan hangilerinin jeopolitik anlamda şu an bulunduğu yerde olacağıdır. Belki de bunlardan bazıları gücünü kaybedebilir, sıradan bir yapıya dönüşebilir hatta global arenada önemli bir rol oynama isteğinden vazgeçebilir. Buna tamamen zıt olarak belki de çocuklarımızın torunlarının okullarda öğrenecekleri haritada, 20. yüzyılın canavarlarının yanısıra bir avuç dolusu yeni canavarın aynı rolü oynadıklarını görülebilir.

Geçen bir kaç yıl insanların bu düşüncelere yönelmesine sebep oldu. Tüm bu fikirler Soğuk Savaş sonrasında ortaya çıktı. NATO ile Varşova Paktı arasında yıllarca süren korkulu savaşın ardından, Soğuk Savaş sonrası dünya yeni korkulara sahne oldu. Buna göre, Soğuk Savaş'ın galipleri, yüzyılın ikinci yarısının iki büyük fikir ihtilafını yendiklerini ilan ettiler, Önce faşizm sonra ise komünizm yerle bir edildi. Kapı yeni bir dünyaya açılıyor görüntüsündeydi. Ancak, yeni dünyanın eskisinden farkı ne olabilirdi? Demokrasi, serbest ekonomi ve diğerleri... Tüm bunlar yeni dünyanın önümüze sunduğu ayrıntılardı. Ancak, savaşlar yine de bitmedi. Çünkü herkesin kendi demokrasisi vardı ve istediği gibi kullandı. Para ise serbest denilen pazarda hep birilerinin tekelinde kaldı. 'Bizler' zengindi, 'onlar' ise fakir. Burada yine beliren bir soru var: Niye bir kaç milyondan oluşan bir grup kendisini 'biz' olarak, 'onlar' diye sınıflandırdığı diğerlerinden farklı görüyor?