Biz senin en çok rengini sevdik

Beyaz Saray için aday olduğunu açıkladığında değil başkan olabileceğine, partisinden başkan adayı olabileceğine bile kimse inanmamıştı...

Cumhuriyetçiler, aday olmasına sevinmişlerdi, çünkü böyle bir ihtimale hiç açık kapı barıkmamışlardı...

Demokrat başkan adayları da en az rakip adayları kadar sevinmişti bu olaya, çünkü onlar da böyle bir şey olabileceğine inanmamışlardı...

Başta siyahiler olmak üzere Amerika caddelerindeki diğer renklerden, dillerden, dinlerden insanlar da böyle bir ihtimalin gerçek olabileceğine şans vermemişti.

Ama oldu... Dilinden "umut", "değişim" ve "Evet, yapabiliriz" kelimelerini düşürmeyen, "Bu benimle ilgili bir seçim değil, bu sizinle ilgili bir seçim" diyen, "Eğer benimle yürürseniz, Washington'a değişimi getiririz" diyen adam azmini kaybetmedi...

Birilerinin dudak bükmesine, sonrasında çamur atmalarına aldırmadı...

Yürüdü, yürüdükçe kendisiyle birlikte yürüyenlerin sayısı çoğaldı.

Rüyaların gerçek olabileceğine dair umudu milyonların kalbine indirmeyi başardı.

2008'in başında Iowa'da yapılan ilk ön seçimi kazandığında, "Bugünün hiç gelmeyeceğini söylediler. Hiçbir zaman ortak bir hedef doğrultusunda biraraya gelemeyeceğimizi iddia ettiler. Ancak bu akşam tarihi yeniden yazdık ve imkansızı başardık" diyerek yeşeren umutlara umut katmayı başardı.

4 Kasım gecesi, Grant Park'ı dolduran ve zaferini kutlayan binlerce kişi şöyle sesleniyordu azmin efendisi: "Bu başarı benim değil sizin başarınız, bu zafer sizin zaferiniz. Washington'a değişim geldi."

Neydi arkasındaki güç, ne yapmıştı da milyonları harekete geçirmeyi başarmıştı?

Düşmanlarının bile kendisine sempati ile bakmasını sağlayan sır neydi?

Tüm dünyayı canından bezdiren Beyaz Saray'ın sakinleri elbette en baştan gelen sebeplerden birisiydi. Ekonomik kriz elbette başarısına ivme kazandırdı.

Rakibinden çok daha genç ve dinamik olması, güzel konuşması elbette çok önemliydi.

Ama tüm bunların ötesinde, başka bir şeyler daha olmalıydı.

Yüzbinlercesi sevmediyse de milyonların gönlünde taht kurmayı başardı Barack.

Siyah rengi sevdi milyonlar, siyah sadece güzel olduğu için değil.

Milyonlar onda o milyonlarda buluştu.

Milyonlar onda o kendini milyonlarda buldu.

Çünkü haksızlığa, zulme, hakarete uğramış olmayı simgeliyordu...

Çünkü aşağılanmış olmayı, onuru kırılmış olmayı temsil ediyordu....

Çünkü insanlığı ayaklar altına alınmışlığa, gururu incinmişliğe karşı çıkıyordu.

Özünde karşı çıkıyor ya da çıkmıyor olması önemli değildi.

Mesaj kendisini çoktan geçmişti çünkü. Bu onun değil milyonların mücadeleseydi.

Obama'lı Washington'da dünya dengelerinin yeniden ve nasıl nasıl kurulacağı, Obama ile Amerika'nın ne kadar değişeceği, "demokrasi götürme" safsatasıyla İslam coğrafyasını cehenneme çeviren politikaların ne kadar değişeceği elbette şüphe altındadır.

Ancak, değişim sadece Amerika'da değil dünyanın öte yakasında da harekete geçti.

Değişim yeni değişimleri doğrucaktır.

Obama'lı Washington için söylenecek çok söz ve de yazılacak çok yazı olacaktır...