Temel ideolojik olunca...

Temel ideolojik olunca, mesele ilkeye göre değil, fakat pratik çıkar ilişkilerine göre çözümlenmeye çalışılıyor.

Halen birbirine zıt görüşleri paylaştığı sanılan siyasal kümelerin (partilerin) belli bir çıkar ilişkisi etrafında toplaşmış olmasını başka nasıl izah edebilirsiniz?

Meclis çatısı altında bile birbirleriyle tokalaşmaktan kaçınanların şimdi meydanlarda işbirliği halinde görünmesi bu ülkedeki çarpık siyasal ortamın en çarpıcı göstergesi sayılmalıdır.

Biz, 1970''li yıllarda: “Anarşi ve terör olaylarının üstesinden ben gelirim” diyerek hükümet olan müteveffa Bülent Ecevit''in hükümet olduktan sonra vaadinin hakkını veremediği tespitini yaparak, konunun aslında Ecevit''i de aşan boyutları olduğuna dikkat çekmeye çalışmıştık. O yazımız o tarihte ancak 6 veya 7 sayı yayınlanmış olan Büyük Doğu dergilerinin birinde yayınlanmıştı. O yazıya ulaşma imkânım olsaydı bugün aynen yayınlamak isterdim.

Yürürlükteki Yasa, siyasal partilerin ittifak yapmasını engelliyor. Ancak pratikte, bazı siyasal partilerin bir araya geldiği görülüyor. Bu görüntü resmî planda geçerli sayılmıyor, fakat söz konusu partilerin birbirlerini kollaması biçiminde dışa vuruyor. Resmî planda birbirinin hasmıcânı olarak görünen partilerin pratikte birbirini kolluyor olmasının bir izahını bulmak gerekiyor.

Bu konuyu sanırım üç farklı düzlemde ele almak mümkündür. 1. Doğrudan pragmatik nedenlere dayalı bir dayanışma. Bu partiler yasal engeli delmek için belli illerde hem birbirlerine muhalefet etmemek suretiyle hem de belli adaylara destek verdiklerini ima etme suretiyle yardımcı olmaya çalışıyorlar. 2. “Düşmanımın düşmanı dostumdur” fehvasınca Ak Parti karşısında ittifak kuruyorlar. 3. Üçüncüsü ve en temel olan gerekçe de, demokrasinin bel kemiğini oluşturan sınıflı toplum yapısının bu ülkenin siyasal ve toplumsal hayatında yer bulmamış olması gerçeği... Bu gerçeğin tezahürü ise, siyasal partilerin belli toplumsal sınıfların çıkar ilişkisi temelinde siyaset yapması yerine, pratik çıkar ilişkisini öne almanın yolunu açıyor...

Bu üçüncü gerekçe, diğer faktörlerin önünde yer alır. İlk iki şıkta zikrettiğimiz gerekçeler arızidir, fakat üçüncü şıkta zikrettiğimiz sınıflı toplum yapısının bu ülkede (ve bütün İslam ülkelerinde) yer bulmamış olması gerçeği, siyasal partilerin meşru olmayan zeminlerde dayanışabilmelerinin temelini oluşturmaktadır.

Bu durumu farklı görüşteki ve farklı sınıflara aidiyetini ilân etmiş siyasal partilerin Meclise girdikten sonra birbirleriyle koalisyon kurması durumundan ayrı görmek gerekiyor (Hıristiyan Avrupa ülkelerinin durumu). Koalisyon, farklı siyasal partilerin, bir anlamda zorunlu olarak ve birbirlerine karşı ödünler vermek suretiyle hükümet kurması durumunu anlatır. Hedef koalisyon hükümeti kurmak değildir. Ancak Meclise gelen siyasal partiler öyle bir üye kombinezonu ile karşılaşırlar ki, önlerinde hükümet kurmak için koalisyondan başka şık bulamazlar...

Oysa Türkiye''de şimdi seçim öncesi durumda belirlediğimiz manzara, işbu seçim sonrası tablodan farklıdır. Burada, tersinden işleyen bir durum resmedilmektedir. Koalisyon tümüyle arızi bir durum olmasına rağmen, burada, bazı partiler daha seçim öncesinden başlayarak seçim sonrasında bir koalisyon oluşturmanın temellerini atmaya çalışıyorlar. Bu, tümüyle gayritabiî ve acayip bir durumdur.

Ülkenin şimdiki profilinde, aslında basit bir olayla karşı karşıya bulunmadığımız bellidir. Burada, demokratik bir düzenin kurulup kurulamayacağı konusu yer aldığı gibi, statükocularla yenilikçilerin savaşımı da söz konusudur. Olaya bu açıdan bakıldığında da, statükocuların tümünün bir araya gelmesiyle bile yenilikçilerin ağırlığına ulaşamadıkları, bundan sonra da hiç ulaşamayacakları gerçeği ortaya çıkıyor...