Risk nedir deseler, ben sadece “Hız” derim!

Riske girmeye gerek yok” lafını, oldum olası hiç sevmemişimdir. Asıl riskleriyle güzel bu hayat! Cesaretli olmak bence özgürlükle eşdeğerdir. Yoksa en büyük esaretidir insanın içinde kalanlar! İçinden geleni yapamıyor veya yapmıyorsan ne anlamı var ki? Elbette aklı elden bırakmadan yaşamalı ama riskler isteklerin önüne geçiyorsa ne kıymeti kalır ki mutluyum demenin ve başarmanın? Çünkü önce kaybedebileceklerin geliyorsa aklına sen hiç bir şeyin sahibi değilsin demektir benim için... Yok, önce kazanabileceklerin geliyorsa aklına, hayat senin işte! Hiçbirşey seni yıldırmaz... Hele bir de kazanmaktan başka bir şey yoksa aklında, sen de bendensin! Kaybetsek de koymaz bize, yine kazanırız nasılsa... Düşünsenize bir kere, kaybetmeden kim kazandı ki bu hayatı? Hangi bebek hiç düşmeden yürümeye başladı... Hangi çocuk bisikletten düşmedi... Hangi can ağlamadan gülmenin kıymetini öğrendi... Risk, aslında hem bilmemekle hem de ona risk diyenle alakalı bir konu! Hayattaki en büyük engelimiz onlar aslında... Ve maalesef her geçen gün anlamsız bir şekilde büyüttüğümüz... O zaman ne anlamı kalıyor ki geçen yılların? Ne güzel demiş Necip Fazıl! “Hayatı o kadar ciddiye almaya gerek yok! Nasılsa içinden canlı çıkamayacağız”... O''nu da kaybedeli 28 yıl olmuş işte! Ölüm yoksa ucunda, en kıymetli şey başarmak için alabileceğin bir risk aslında...

Elbette bu hayatta her an ve her şey de bir risk var!

Trafikte, ticarette, emanette, kefalette, sevmede, sevilmede... Hatta sokakta yürürken bile! Mesela neden başımıza düşebilecek bir saksıyı hiç hesap etmeyiz de, eğer bunu yaparsam ne olur diye düşünür düşünür dururuz ? Saksıya yapacak birşey yok! O maalesef görüş alanında bile değil, kader gibi yani... Ama üzerinde onca zaman harcayıp kafa patlatıp “tamam ya, varım, yapacağım” diyememek ne acı aslında! Yarı yoldan dönmek veya akıp giden yolu melun melun izlemek... Kimine göre risk dense de buna, bence korkaklığın kamuflajı! Ahh ah böyle çalışan her kafaya birer saksı düşse de, akılları yerine gelse! Etrafını fıtık etmese... Neyi, ne kadar istiyor ve nasıl emek harcıyor ve sabır gösteriyorsan, emin ol ortaya çıkan sonuç o kadar senin güzel olur. Kötüye de, iyiye de bir şekilde ortaksak bu hayatta, neden istediklerimizi yapmayalım ki? Hayat bir yemekse, risk de bence içine kattığımız herşey! Hep önüne konan yemeği yiyip yaşamak yerine, en güzel yemeği yapmak için uğraşmak doyumsuz bir lezzet bence... Ben böyle yaşayanlardanım! Aldığım tek risk de, en lezzetli yemeği, ağzının tadını bilen için yapmak ve birlikte yiyebilmek! Pek pek eşek hoşaftan ne anlar diyorsun bir iki yemekten sonra ama sen güzel yaptıktan sonra nasılsa o lezzetin hakkını ve keyfini vereni de buluyorsun işte...

Alacağınız risk, kaybedeceklerinize de değmeli ama...

Düşüncelerim parça parça oldu o aralar! Bir tarafta hayatı hep cesaretle yaşama fikrim, bir tarafta gönlümü acıtan sonlar! Geçen hafta neşeli, keyifli ve bir o kadar da hızlı bir arkadaşımı trafik kazasında kaybettim. Aslında adı trafik kazasıymış! Çünkü ortada ne trafik ne de kazaya bir sebep varmış ama sonuçta iki parçaya bölünmüş bir motorsiklet ve cansız bir beden kalmış geride... Bu yazıyı aslında ona ve onun gibi hızlı yaşayanlar için yazmak istedim. Siz aldığınız bu anlamsız riskin farkındasınız ama ateş düştüğü yeri yakıyor işte! Hayata iki avuçiçi kadar tutunmak niye be motor sevdalıları? Hatta birini de havaya kaldırıp egzosunuza sapan taşı yetişmeyecek kadar hızlı olmaktan ne anlıyorsunuz? Yazık değil mi sizi büyütene, sevene, bekleyene? Sizi arkadaş bilip, dost edinip yaşayanlara... Daha onca yapılacak şeyi ve yaşanacak günü her gün tehlikeye atmaya ve sizi sevenleri böyle bir anda yanlız bırakmaya ne hakkınız var? Olmadı Korhan! Bu gidişe kader demek istiyorum ama aklım kabul etmiyor bir türlü. Şimdi görüyorsun değil mi, ardından yazılanları, dökülen gözyaşlarını... Bu öyle bir risk ki, aldığın keyif verdiğin acının yanında iki avuç bile değil işte! Olmadı arkadaşım olmadı! Okuyorsundur şimdi sayfana yazılanları... Ben yazamadım hala! Zamanında deli deli yaşadıklarımız geldi aklıma cami avlusunda! Bana getirdiğin aşkı, onunla yaşadıklarımı düşündüm...Bir gün motorunun arkasında yüz metre gittikten sonra indir beni diye bağırmama ne çok gülmüştün! Sen inmedin ama şimdi herkes ağlıyor ardından... Ve bana da öyle ağır bir yük bıraktın ki, hayatımda ilk kez “Helal olsun” derken suçlu hissettim kendimi! Keşke seni de indirebilseydim o motordan! Ya da kim bilir belki de sen beni de alır götürürdün yanında! Şimdi nerede bir motorsiklet sesi duysam, kulaklarımı tıkıyorum!

Bence bu hayatta alınacak en son risk, o motorun üstünde hız yapmak...Her yere çok hızlı ve erken gitmekten başka ne işe yarıyor ki?

Mekanın cennet olsun arkadaşım!

Helal olsun...