Siyasal düzenin yeniden yapılanma savaşımı

Kuşku yok, özelde Ortadoğu"da, genelde dünyada siyasal düzen yeniden yapılandırılıyor.

Hâlihazırdaki savaş bu yeni yapılanmanın savaşımıdır.

Bu savaştan doğrudan ya da dolaylı tüm dünya ülkeleri, insanları, devletleri, kurum ve kuruluşları etkilenecek, payını alacaktır. Kimi olumlu yönde, kimi olumsuz yönde...

Dünyanın dengesi Birinci Dünya Savaşı''ndan sonra değişti. Daha açığı altüst oldu... Değişti kelimesi olan biteni açıklamada eksik ve aciz kalıyor.

Dünya sisteminden Osmanlı Devleti denklem dışına itilince barışın dengesi de istikrarını yitirdi.

Halen, adı konulmamış üçüncü dünya savaşının koşullarını yaşamaktayız...

Birinci Dünya Savaşı''ndan sonra Osmanlı''nın yerine geçtiği farz edilen şimdiki Türkiye yaklaşık 80 yıl kendine biçilen role sadık kalmaya çalıştı. Zaman zaman içine sindirmekte zorlandığı olsa da...

İngiliz tarihçi Arnold Toynbee"nin görüşünü göz ardı etmemek gerekiyor. O, 1962 yılında Ankara"da DTCF"nde verdiği bir konferansta Osmanlı Devleti''nin parçalanmasının henüz bitmediğini, devam ettiğini söylüyordu (Toynbee, Tarih Üzerine İki Konferans, çev. Özcan Başkan, İst. 1962).

Osmanlı Devleti"nin terekesini elbette günümüz Türkiye"sinin sınırlarıyla mahdut ve mukayyet görmememiz gerekiyor. Onun, tarihte ulaştığı en uç sınır dikkate alındığında adı geçen tarihçinin öngörüsünün isabetini teslim edebiliriz.

Halen tüm dünyanın Osmanlı''nın terekesini paylaşma kavgasını sürdürdüğünü görmemiz gerekiyor. Irak"ta, Suriye"de, Mısır"da, Filistin"de, Asya"da, Afrika"da vb. sürdürülmekte olan iç savaş şartları olsun, dış müdahaleler olsun söz konusu savaşımın tecelli ettiği alanlar olarak öne çıkıyor... Adı geçen ülkeleri Osmanlı''nın terekesi telakki ettiğimizde Toynbee"e hak vermekte zorlanmayız.

Bu savaşımda Türkiye de kendine düşen misyonu üstlenmenin çabası içinde... Osmanlı''nın terekesi üstünde herkesten çok o, hak sahibi...

1920"den sonra –zaman zaman silkinme emareleri gösterse de- genelde yaklaşık 80 yıl sahibi olduğu hakları dermeyan etmekte çekingen davranmış olsa bile, bu işin sürgit böyle gideceği elbette beklenmemeliydi. Nitekim günümüz Türkiye"si halen siyasal ve toplumsal düzlemde dengedeki yerini istirdat etme bilincine sahip çıktığını kanıtlamaya çaba gösteriyor.

Milenyumun arifesinde dünya küresinde üç veya dört güçten birinin egemenliğinin başat olacağı söyleniyordu: ABD, AB, Japonya veya muhtemelen Çin...

Her genellemenin bir dizi istisnasının imkân dâhilinde olabileceğini hesaba katarak belirtmeliyiz: Türkiye, halen yeni dünya düzeni içinde kendi yerini belirlemeye çalışırken, bir yandan da yeni yapılanmanın mimarisinde pay sahibi olduğunu kabul ettirmeye çaba gösteriyor.

Türkiye reel politikanın icaplarına dikkat ederken Türkiye ile temas halinde olan ülkelerin de onun bu konumunu dikkatten uzak tutmaması gerekiyor.

Türkiye, kendisinden himaye talebinde bulunanlara olumla cevap verecek yolları açık tutmanın gereğini bildiği kabulünden hareket ediyorum. Mısır''dan Filistin"e olan Refah Kapısı Türkiye"nin girişimi ile açıldığında Tayyip Erdoğan Başbakan olarak yerine getirme fırsatını yakalayamadığı Gazze ziyaretini Cumhurbaşkanı olarak eda etme fırsatını bulacaktır. Hem de, aynı zamanda Başkomutan sıfatını haiz olarak... Refah Kapısı"nın açılmasında Türkiye"nin üstleneceği inisiyatif onun küresel düzlemde yüklenmek istediği misyonun kapısını açmada iş göreceği gibi, dünya barışının sağlanması istikametinde de bir işlevi yerine getirecektir.