Misafirperverliğe diyecek yoktu ama...

Yazının başlığına sığdıramadığım cümlenin tamamı şöyle: “Misafirperverliğe diyecek yoktu ama yeni bir şey öğrenmedim.”

Önceki gün aşağı yukarı bir düzine basın mensubu BDT Eşbaşkanları Selahattin Demirtaş ve Gülten Kışanak''ın daveti üzerine akşam yemeği için bir araya geldik. Misafirperverliğe gerçekten diyecek yoktu; servis edilen kebap, birkaç türlü etli yemek, acılı mezeler, tatlı vs nefisti. Çayımızı kahvemizi de afiyetle içtik. Ancak ne var ki –kendi adıma konuşuyorum tabii ki- masada yapılan şakalar, gülüşmeleri bir yana bırakacak olursak, davet sahiplerinden dinlediğimiz “siyasi” konuşmalar-analizler-değerlendirmelerde yeni bir şey yoktu.

Kürt siyasetçilerle sıkça bir araya gelmiyorum. Ama nedense, ne zaman böyle bir fırsat doğsa hemen her defasında masadan-toplantıdan benzer duygu ve düşüncelerle ayrılıyorum.

Bunun niçin böyle olduğunun cevabını da –artık- biliyorum. Şu cevabı yani: Çünkü karşımda kendisini gerçek bir “siyasi özne” olarak tanımlamış ve bu çerçevede kendisine siyaset merkezli bir yol haritası çizmiş bir siyasal parti bulamıyorum. Yanlış anlaşılmasın; söz konusu “harita”nın çok yüksek derecede kavramlar ve önerilerle örülmüş olmasını beklemiyorum. Ancak bu haritanın hiç değilse “tutarlı”, “anlaşılır”, “makul” gibi mütevazi denilebilecek bir çerçevede kaleme alınmış olmasını ve daha da önemli olarak karşımızdaki siyasi partinin kendisinin otonom bir siyasi şahsiyet, bir “siyasi özne” olduğunu –altını çizerek- bize anlatmasını bekliyorum.

Bunları söylerken bazı okurların “Bunun niçin böyle olmadığını bilmezmiş gibi konuşuyorsun, ''özne ol'' demek kolay!” diyebileceğini de tahmin ediyorum. Ama ben “tezimde” yine de ısrarlıyım; eğer “particilik oyunu” oynamayı istemiyorsak tabii…

Tahmin edeceğiniz gibi bu yemekli toplantıya katılan hemen herkes davet sahiplerine özellikle –eskiyi karıştırmadan- “güncel” meselelerle ilgili sorular yönelttiler. Birkaç kere ben de söz aldım. İlk söz alışım, Demirtaş''ın anayasa değişikliği sürecinde yaşananlar çerçevesinde Ak Parti''ye yönelttiği eleştiri-şikâyet-sitemler dolayısıyla oldu. Demirtaş''ın altını çizdiği hususlar yanlış değildi doğrusu. Anayasa değişikliğine ilişkin AK Parti''ye ilettikleri önerilerin ciddiye alınmaması; partilerinin muhatap olarak kabul görmemesi; iktidar partisinin BDP''den “cüzamlıymış gibi” uzak durmaya çalışması; Ak Parti''nin sergilediği “vicdansızlık” vs.

Söylediğim gibi, bu sözlerin hiç değilse önemli bir bölümü söz konusu süreçte bizim de gözlediğimiz doğru gözlemler.

Ama ben yine de Demirtaş''ın bu sözlerine katılmadığımı belirttim. Çünkü BDT Eşbaşkanı partisinin “siyasetini” neredeyse Ak Parti''den şikayet etmek üzerine kurmuştu! Oysa, dedim, bu söylenenler önemli ölçüde doğru olsa da, çok büyük bölümü Ak Parti''den şikayet üzerine kurulu bu değerlendirmeler kendi başına bir siyaset değil. Ak Parti şöyledir-böyledir o başka konu; bu da konuşulacaktır tabii ki, ancak önce BDP''nin bu ve benzer süreçlere ilişkin ne tasarladığını dinlememiz gerekiyor.

Sonra sıra geldi –davetlilerin içinden birkaç kişinin de dile getirdiği– BDT''nin anayasa değişikliği kanununun siyasi partilerin kapatılmasının zorlaştırılmasına ilişkin maddesinin oylamasına –birinci turda “sembolik katılım” gerçekleşmişken– niçin yüz vermediğine ilişkin soruma.

Aldığımız cevap –yine kendi adıma konuşuyorum– beni tatmin etmekten çok uzaktı doğrusu. Söz konusu maddenin iyileştirilmesi yönünde BDP tarafından getirilen önerilerin bir kısmı tabii ki önemli ve gerekliydi; ancak madde o haliyle bile, hiç değilse “ehveni şer” olarak nitelendirilip gerekli destek verilemez miydi? Bu soruların cevabı yerine –davet sahipleri kızmasınlar ama– bir kere daha “AK Parti''den uzun bir şikâyet” dinledik…

Üçüncü sorum, son günlerde hakkında epeyce yazılıp çizilen bir formül ve ona eşlik eden bir iddianın gerçeği ne derece yansıttığının cevabını arıyordu: “Kiminle savaşıyorsan, barışı da onunla yaparsın.” Biliyorsunuz, PKK''nın, ilk bakışta insanı bayağı “heyecanlandıran”, biraz düşününce tamamen “a-politik” nitelikte olduğu açıkça anlaşılan bu formülü öne çıkardığı söyleniyor. Bu formülden çıkarılan sonuç ise malum: Ak Parti, savaşın ve barışın anahtarını elinde tutan “Devlet” içinde yer almadığına göre bu süreçte muhatap alınamaz.

Davet sahiplerinin bu soruya cevaplarından da tatmin olmadım doğrusu… Hatta –yanlış anlamışımdır inşallah– bu “formül”e yakın değerlendirmeler bile duydum galiba.

(Bu konuya ilişkin dünkü gazetelerde yer alan şu bilgiyi de aklamak isterim: Öcalan''ın avukatlarıyla yaptığı görüşmede, “Devlet dediğimiz de iki kesimdir. Birinci kesimi Kürt sorununun çözümünden yana olan bir kesim. Diğeri de çözümü istemeyen mevcut durumdan memnun olan bir devlettir. Bunlar da kendi içlerinde çatışma içindedir. (…) Bugün artık çok net olarak anlaşılıyor ki, AKP de en az CHP ve MHP kadar Kürt sorunu önünde engeldir” dediği iddia ediliyor.

Bu sözler gerçekten söylenmiş ise gerçekten büyük bir yanlış “algılama” söz konusu değil mi? Tamam Ak Parti (de) çözüm yolunda elinden gelebilecekleri bile yapmıyor, esirgiyor. Ama unutmayalım ki, bu şekilde, yani “siyasi partileri” toptan mahkûm ederek çözümü “Devletin iyi kesimi”nden beklemek, siyasetin “olmasa da olur” konumuna itilerek başların ve umutların bir “Töz olarak Devlet”e çevrilmesi gibi gerçekten vahim bir sonuca ulaşmak anlamına gelir.)

Yerim daraldığı için hızlanıyorum:

Bir sorum da BDT''nin referandumda alacağı tutuma ilişkindi. BDP –toplantıda söylendiği gibi– referandumu “boykot etmeyi”, yani sandık başına gitmemeyi düşünüyor. Konuya ilişkin sorum şu şekildeydi: Bu karar –madem ki sonuç sandıktan çıkacak oylara göre belirlenecek– Ak Parti''yi sevindirecek bir karar değil mi?

Son olarak da, Demirtaş''ın PKK tabanı ve parti ilişkilerinden söz ederken verdiği bir örneği aktarayım: Demirtaş, “PKK isterse Diyarbakır''da 100 bin, BDP ise 5 bin kişi toplar” dedi.

Ama bu örneği yemeğin ikinci yarısında verdi.

İlk konuşmasında verseydi bu örneği –inanın- yönelttiğim soruların hiçbirini dile getirmezdim.

Güzel bir yemek yedik, güldük-şakalaştık ve evlerimizin yolunu tuttuk…