İLÂHÎ ŞİAR umudu, NEBEVÎ ŞUUR ufku ve BEŞERÎ ŞİİR şarkısı

Umut, Vahiy"dir. Ufuk"sa, Peygamber.

Umut: İnsana, hayata ve bütün varlığa diriltici ruh üfleyen Yaratıcı Ruh.

Ufuk: Bu ruhu, hayat hâline getiren, insanı mâsivâ"dan / mülk âlemi"nden uzaklaştıran, mâverâ"ya / melekût âlemi"ne yaklaştıran, insanın kalp gözünü açan, insanı insan yapan Kurucu Nebevî İrade.

Umut, İlâhî Şiar"dır. Ufuk, Nebevî Şuur.

Hayatsa, İlâhî Şiar"ların diriltici aydınlığını Nebevî Şuur"la insana armağan eden, insanı engin yolculuklara çıkaran ve karanlığı aydınlığa dönüştüren Beşerî Şiir...

Umut, derinlerde kök salan, ötelere uzanan, ötelerden süt emen, ötelerden gelen diriliş haberlerine gebe, Yegâne Doğurgan Kaynak.

Ufuksa, bu kutlu haberi, süt gibi ak ve pâk doğum haberini coşkuyla yerine ulaştırmak için koşan, bütün kirleri, kirlenmiş ruhları yıkayarak gürül gürül akan, aktıkça aklaşan ve Arındıran Tertemiz Irmak...

Umut, Aşk"tır: Işık sunan, bitmeyen, ışığı sönmeyen, ateşi söndürülemeyen bir sonsuzluk aşkı.

Ufuk"sa meşk: Kendinden geçerek kendine gelen, kendine gelerek hayat bahşeden, her şeye ve herkese ruh üfleyen bir umut şarkısı.

Umut, güneştir. Ufuk"sa ay.

Umut, "aydınlık"tır. Nur"dur.

Ufuk, Mahcub"dur. Gizlenmiştir. Terra incognita"dır: Keşfedilmeyi bekleyen kıta.

Karanlığı aydınlatacak ışık, umutla, aşkla, çileyle yapılacak yolculuktur.

Umutsuz hayat, ufuksuzdur. Ufuksuz hayatsa, umutsuz.

Umutsuz hayat, karanlıktır. Ufuksuz hayatsa, boz-bulanık.

Umudun temelinde acı vardır. Acısız hayat, ölüdür; öldürür insanı.

Acısız hayat neye yarar?

Umutsuz hayat, bize ne sunar?

Acı varsa, hayat da vardır; acı varsa, acıdan kurtuluş umudu da vardır: Acı"yla anlam kazanır, ufuk sunar hayat denen bahar.

Hayat bir bahardır, bütün mevsimleri kucaklayan, bağrına basan.

Hayatın kalbidir bahar; hayatın ruhu; suyu; özsuyu.

Hayat bir bahar"dır; her dâim yenilenen; her ân yenileyen; her dem taze yemişler veren...

Ağaçlar, baharda filizlenir, çiçeklenir ve meyve verir...

Irmaklar, baharda canlanır, gürül gürül akar; ve sular insanı da, tabiatı da...

İnsan, baharla dirilir, baharla kendine gelir ve kendinden geçer: Coşar... Taşar... Şaşkınlıklarını, korkularını baharla yaşar... baharın bestelediği umut şarkısıyla aşar. Bahar"da fetihlere çıkar.

Fethin anahtarıdır bahar; bütün kapıları açan...

Cahit Zarifoğlu Ağabey"den esinle söylemem gerekirse... Bahar, ibadeti talim eder. İbadeti öğretir İnsana: Feth"i ve Keşf"i...

Fetih, hakikate giden kapıları açan bir keşif yolculuğudur: Hakikatin önündeki prangaları kırmaktır fetih, bütün putları yıkmak.

Unutma: İstanbul"un fethi, bahar mevsiminde lûtfedilmiştir -atan Fatih Sultan"a.

Bahar, gençlik aşısı yapar hayata. İnsan, bu gençlik aşısıyla dirilir, kendine gelir, doğrulur, ayağa kalkar ve yürümeye başlar: Fetih yolcuğuna çıkar...

Genç komutan, Fatih Sultan, kendi gençlik aşısını, baharın gençlik aşısıyla birleştirince, yer gök, börtü böcek, dağ taş, ağaç yaprak, fethin gerçekleşmesi için duaya durmuştur hepbirlikte!

Bahar, bir ibadet aşkıyla, fethe eşlik etmiş, fetih eşsiz bir ruh kazanmıştır:

Bu ruhun önünde hiç bir güç duramazdı elbette. Bu ruha teslim olmaktan, bu ruhla donanmak, bu ruhun sunduğu hayat suyundan, diriltici özsuyundan, hakikat sütünden kana kana, doyasıya içmek için can atmaktan başka!

Acısız doğum olmaz, diyordu üstad Bediüzzaman; "kadere karşı konulmaz. Kader, her şeyi takdir eder, en ince ayrıntısına kadar..."

Ve, Ayrıntılara takılma. Ama ayrıntıların gizlediği, beslediği, besleyip büyüttüğü kader izi taşıyan keder"den de nasibini almayı unutma, diye ilâve ediyordu.

Keder"de, içten içe büyüyen zaferin kader tohumları gizlidir.

Keder"dir kaderi anlamlı kılan. İnsanı, kötülüğü emreden nefsinin ayartı"larından kurtaran.

Kader, umuttur. Keder"se, bütün umutların tohumunu eken ufuk.

İşte Hayat, umut"la ufuk arasındaki, kader"le keder arasındaki medcezirle filizlenir.

Keder"le yeşerir insanın kader ağacı: Yaprak kımıldar, rüzgâr eser; ve hayata ruh üfler: İnsan da, tabiat da canlanır; dirilir, kendine gelir... ve aşkla, şevkle Rabbine yönelir...

Ya bir de yaprak kılmıldamasa, rüzgâr esmese, ağaç yeşermese, yağmur yağmasa, nice olurdu hâlimiz, düşünsene!

Donardık. Meyvesiz kalırdık. Aç kalırdık. Susardık: Susuzluk kaplardı her bir yanımızı. Tabiat ölür, hayat biterdi. Umut söner, ufuk karanlığa gömülür, tükenirdi.

Şu an karanlığın en zifiri ânındayız. Dondurucu kış mevsiminin tam ortasında.

Şafağın atacağı ândır bu ân. Bahara en yakın zaman.

Ne demişti Bediüzzaman; bak, gör ve ders al üstaddan:

"Hayat, musibetlerle, hastalıklarla tasaffî eder (saflaşır, kirlerden arınır), kemâl bulur, kuvvet bulur, terakki eder, netice verir, tekemmül eder, vazife-i hayatiyeyi yapar. Yeknesak, istirahat döşeğindeki hayat, hayr-ı mahz (tam bir hayır) olan vücûddan (varlık"tan, varoluş"tan) ziyade, şerr-i mahz olan ademe (yokluğa, yokoluşa) yakındır ve ona gider."

Çileni dolduruyorsun sen -yusuf kaplan. Hakikat çileni. Fikir, oluş ve hiçlik / varoluş çileni.

Çilesiz hakikat olmaz çünkü.

Çilesiz, hakikat ne hayat bulur, ne hayat olur, ne de hayat sunar. Çilen zorlu. Yükün ağır. Yükümlülüğünse daha da ağır, ey hakikat eri!

Sabret ve hakkı tavsiye et, öyleyse... Hakikatin hakikatli çocuğu, güneşin ilk ışıklarıyla doğacak; doğum sancısı, hakikatin hakikatli çocuğunu armağan edecek...

Unutma: Acısız doğum olmaz. Acıya ne kadar sabredersen ve Rabbine ne kadar çok yönelirsen, Rabbin acına yeni bir hayatla, diriliş şarkısıyla doğacak hakikat çocuğuyla karşılık verecek...

Acı, meyvesini verecek: Umut güneşi, bütün cömertliğiyle ışığını sunacak; ufuk aydınlanacak; ufku karartan bütün engeller, bir bir aşılacak, ortadan kalkacak.

İlâhî şiarla donanan, nebevî şuurla kuşanan hakikatin hakikatli çocuğu insanlığa beşerî şiirin ulvî şarkısını sunacak...

Ümitsizliğe kapılma... Kaynağa yönel... İlâhî şiar aşısı yap...

Ufka bak... Nebevî şuur"la donan ve Irmağı akıt...

Ki, hayat, beşerî şiir"e doysun... ağaç meyveye dursun... bahar, fetih ve keşif şarkıları söylemeye koyulsun...

Öyleyse: Hakk"a râm ol... Rahmet Elçisi"nin yoluna baş koy... "Yol varsa budur, bilmiyorum başka çıkar yol."