Almanya"da ırkçılık ve entegrasyona itirazlarım

Almanya''ya geldiğimde, buradaki Türklerle ilgili iki konuyu merak ediyordum: Biri şuydu: Ne kültürünü ve kimliğini korumak için derin bir hassasiyet gösterebilen, ne de sahici bir Alman olabilen üçüncü kuşağı, insanda kederli bir arada kalmışlık duygusu uyandıran bu kuşağı böyle “tuhaf” kılan neydi?

Devletin yıllarca ilgilenmediği, yıllar yılı ayaklı birer mark gibi görülmüş bu insanlara ortak bir borcumuz olduğu duygusunu saklı tutarak merak ediyordum: Sabah işe gittiğinde Alman, akşam eve geldiğinde Türk olan, Alman ve Türk toplumları arasında sıkışmış bulunan ve kendini hiçbir yere ait hissetmeyen bu son kuşağın içindeki yersiz/yurtsuzluk hissinin önüne geçilebilir miydi devlet bu vatandaşlarımızı orada yapayalnız bırakmamış olsaydı?

İkincisi ise, Almanya''nın mark zamanında, 20-30 yıllık birikimlerini kendine dindar diyen adamlarca yönetilen katılım şirketlerine yatıran ve dolandırılan bu insanların yıllardır kimselere anlatamadıkları dertlerine bir çare var mıydı?

Dokuz yıldır iktidarda olan AK Parti hükümetine bel bağlayan, ama bekledikleri ilgi ve desteği görmedikleri halde, hâlâ ağızlarına hükümetle ilgili eleştiri almayacak kadar, hâlâ oylarını AK Parti''ye verebilecek kadar yüce gönüllü olan bu insanların birikimlerinin ne zaman iade edileceğiydi?

Hak-hukuk algımızda henüz bir sapma olmadı, adalet duygumuz da daha ölmedi; Almanya''daki Türklerin entegrasyon sorununda daha büyük bir sorunu varsa o da, bu insanların onyıllarca üst üste koydukları birikimlerine zorbaca el konulmuş olmasıydı.

İki sorumun ikisine de cevap bulamadım.

Ama 04/11/2011''de Yeni Şafak''ta yazdığım ve özetle çerçeve olarak entegrasyon yerine, birtakım mutabakatlar çerçevesinde birlikte yaşamayı önerdiğim “Almanya''daki Türkler: Entegrasyon mu, birlikte yaşamak mı?” başlıklı yazıma itirazlar aldım.

Oysa entegrasyonun, bir ülkeye göç etmiş bireylerin ya da toplumsal grupların yaşadıkları ülkeye ya da şehre ne derece ve ne tür katkı sağladığıyla ilgilenen ve aslında olumlu manalar içeren bir kavram olduğunun farkındayım.

Tamam ama, bendeniz konuyu Almanya özelinde açmıştım ve Alman hükümetinin uyum politikalarına baktığımızda gördüğümüz şu; tıpkı ırkçılığın her gün yükseldiği diğer Avrupa ülkeleri gibi, Almanya da kendisinin bir göç ülkesi olduğu gerçeğini kabullenemiyor gibi gözüküyor.

Sözkonusu olan göçmenlere çifte vatandaşlık hakkını tanımaktan imtina eden bir Almanya ve sözkonusu, bir vatandaşın ülkesine bağlılığını o ülkenin ordusuna olan bağlılıkla açıklayan ve çifte vatandaşlığa itirazını “bir insan iki ülkenin ordusuna birden sadakat duyamaz” mealine gelen sözlerle açıklayan Merkel''se…

Dolayısıyla entegrasyon kavramı artık haniyse, gizli ırkçılığın siyaseten doğrucu bir ifadesidir. Çünkü entegrasyon kavramı kaçınılmaz olarak bir ''entegre olan''la, bir de ''entegre olunan'' bileşenlerini içerir ve mütehakkim bir edası vardır. Gizli bir ırkçılığın payandası ve kapatıcısı niyetine kullanılabilir çağrışımı da mevcuttur.

Bu yüzden tam da ne oralı ne buralı olabilmiş milyonlara, hem oralı hem buralı olma imkanını verebilecek çifte vatandaşlığa karşı çıkmak, aslında entegrasyon diye diye asimilasyon politikaları uygulamak anlamına gelir ve Almanya''nın bugün güttüğü göçmen politikaları da tam olarak budur.

Bugün Almanya ve diğer Avrupa ülkelerinin ekonomik ve toplumsal başarısızlıklar için aradıkları suçlunun her seferinde göçmenler olmasının altında, “entegre olamıyorlar napalım” aymazlığının da katkısı vardır. Entegrasyon artık Avrupa''da haniyse hiyerarşik bir kavramdır. Entegrasyon kavramına itiraz edişimin sebebi de budur.

Bayramınız bayram olsun, hayırlara vesile olsun…