"İktidara gelelim de gerekirse AK Parti"ye benzeyelim"

CHP etrafında dönen tartışmalar aslında varoluşsal konuları ilgilendiriyor. CHP sol olabilir mi, değişimci olabilir mi, demokrat olabilir mi, milletin değerleriyle barışabilir mi, halkçı olabilir mi? Bu tür sorular, yapısal bir sorun olduğuna işaret ediyor. CHP''nin bir kısım politikalara bakışı tartışılıyormuş gibi görünüyor, ama aslında temel özelliklerinin ve yapısal durumunun tartışıldığı çok açık. Bu yüzden yaşanan değişimin kolay olmayacağı, ideolojiyi ve zihniyeti ilgilendiren daha köklü meseleleri kapsadığı anlaşılıyor.

Herkesin çok iyi gördüğü gibi Türkiye''de statüko, uzun zamandır muhalefet üzerinden ayakta kalmaya çalışıyor. AK Parti iktidarının dönüştürücü gücü karşısında muhalefetin sağladığı destekle mevzilerini kaybetmemeye çalışan statükonun ayakta kalması ise mümkün değil. Çünkü ülkedeki politik, ekonomik ve sosyal yapı iktidarın hamleleriyle değişiyor ve statüko fiilen ortadan kalkıyor. Buna muhalefetin gücüyle ayak diremek mümkün değil. Bu yüzden statüko odakları ancak CHP''yi iktidara taşıyabildikleri takdirde varlıklarını koruyabileceklerine inanıyorlar. Baykal gibi ana muhalefet konumunu içselleştiren liderle yol yürüyememelerinin sebebi iktidara talip bir aktöre sırtını dayamak istemeleri… Bu yüzden Kılıçdaroğlu iktidara uzanmanın ''aracı'' olarak görülüyor. CHP liderinin statükonun hoşuna gitmeyen çıkışlarına bile ses çıkarmayarak, ideolojik katılığı kıracak popülist hamlelerine göz yumuyorlar. ''Yeter ki iktidar olsun, sonra bakarız'' diye düşünüyorlar. Statükonun bu pragmatik tutumu, elbette CHP içindeki ideolojik tartışmaları körüklüyor. Ama kanaatimce seçime kadar Kılıçdaroğlu''nun oy getireceği düşünülen ama statükoyu rahatsız eden tüm salvolarına karşı ciddi bir tepki dile getirilmeyecektir.

Hayatın gerçeği, zigzagları olmayan bir değişimin pek mümkün olmadığını bize gösteriyor. Değişimin hiçbir partide, kurumda, ülkede bir çırpıda gerçekleşmesi mümkün olmuyor.

CHP liderinin inandırıcılığı bir tarafa netice alabilmesi, çektiği yoklamaların belli düzeyde makes bulmasıyla mümkün. Kılıçdaroğlu şu ana kadar kuyuya taş atma aşamasının ilerisine geçemedi, bir taş atıyor, ortaya çıkan tartışmalardan ürkerek daha ileri gitme cesaretini gösteremiyor. Kılıçdaroğlu, popülist kaygılarla, pragmatik hesaplarla bir kısım politik yoklamalar çekebilir, bunların partide, toplumda olumlu karşılık bulması neticesinde esaslı bir değişim gerçekleşebilir. Bu değişimin önşartı ise bir hesaplaşma, sorgulama ve özeleştirinin sözkonusu olmasıdır.

CHP''ye yıllardır destek veren ve imtiyazlı konumlar elde eden toplumsal gruplar, iktidar tecrübesi yaşanmadan varlıklarını devam ettiremeyeceklerini düşünüyorlar. Bu yüzden geleneksel konumlarını, ideolojik önyargılarını, politik kutsallarını feda etme pahasına CHP''nin iktidar şansını zorlamasını istiyorlar.

Geçenlerde Gürbüz Özaltınlı Taraf''taki köşesinde şöyle bir değerlendirme yaptı: "Bizim tarihimiz Batı tipi bir sanayileşme ve onun temelinde oluşan sınıflar arası ilişkiden gelmiyor. Bizde sınıflar, kapitalist üretim ilişkileri değil, devlet üzerinden oluştu. Dışlanan sınıflar gelenekçiydi. O nedenle tarih boyunca bu sınıfları merkeze taşımaya çalışan siyasal hareketler muhafazakâr değerlere yaslandı. Nitekim içinden geçtiğimiz demokratik dönüşüm sürecinin de modernler eliyle değil, onların şiddetli direnişine karşı muhafazakâr geleneğin zorlamasıyla gerçekleştiğini görüyoruz". Tahlillerini beğenerek okuduğum Özaltınlı''nın da vurguladığı gibi CHP, AK Parti gibi olmaya çalışarak iktidara talip oluyor, devlet üzerinden mevcut konumlarını üretenler ise yeniden devlet imkanlarına kavuşmak için her yola başvuruyorlar.

CHP''nin sahici bir dönüşüm yaşaması aslında dayandığı kitlenin belli oranda ideolojik katılığı terk etmesine, imtiyazlı konumunu kaybetmesine, vesayetçi özlemlerini bırakmasına bağlı…

Büyük sermayelere sahip işadamlarının kişisel çıkarlarını AK Parti''nin ekonomi politikalarında gördükleri halde CHP''yi desteklemelerinin sebebi ideolojik takıntılardır. Her takıntı aslında bir imtiyaz ve statü ile yoğrulmuştur. Son dönemde belli kesimlerde varlığını devam ettirebilmek için belli tavizlerin verilebileceği şeklinde bir psikoloji oluşmaya başlamıştır.

Eski halin muhal olduğunu herkes görüyor. Yeni halin kendi çıkarlarına olması için ise her yolu mübah gören bir anlayış gelişiyor. Belli çevreler, ''iktidara gelelim de gerekirse AK Parti gibi olalım'' der gibiler…