AB'de kavga tarımda

YAKUP KOCAMAN İSTANBUL

Bunu kararlaştıracak olan hadise dünya iş bölümüdür. Bu iş bölümüne göre tekstilin neredeyse tamamına yakın bir kısmının Çin'e bırakılması öngörülmektedir. Mesela biz tekstili Çin'e bırakmak durumundayız. Ona karşılık bize elektronik aletlerin üretimi ile arabayı bırakıyorlar. Yani Fransa'dan İtalya'dan araba, elektronik aletleri alıyorsun ama Çin'e de tekstilini bırakıyorsun.

Bunu dünya işbölümü süreci belirler. Mesela Türkiye 1995 yılından başlayan bir süreç sonunda araba ihraç eder hale gelebildi. 1995-2003 sekiz yılda bu gerçekleşti. Çin'in de dönüşümünü kendi performansı belirleyecek.

Markaya gidecek, konfeksiyonda dünya markası olacak.

Türkiye Çin'in yapamadıklarına talip olmalıdır. Marka yaratmak vesaire daha katma değeri yüksek alanlara gitmek. Mevcut elindekini bırakmamak üstüne bir yaklaşımdır bu.

Şimdi Türkiye'deki tarım politikasının dünyayla kıyaslanması için ilk önce bir nüfus açısından olaya yaklaşmak lazım. Şimdi Amerika dediğiniz yer 260 milyonluk koca bir ülke. Peki aktif tarımda çalışan nüfus ne kadar? Yüzde 3 oranında. Orada 4 milyondan daha az bir işgücü hem 260 milyonu besliyor. Hem de yeryüzüne müthiş bir ihracat yapıyor. Peki Türkiye 60-70 milyonluk bir ülke tarımda çalışan ne kadar? Yüzde 45, yani 10 milyon neredeyse. Biz Amerika'da tarımda çalışan aktif nüfusun neredeyse 2,5 misli tarımda insan çalıştırıyoruz. Kim kimi destekleyecek? Tarım zenginlik üretmiyor. Ayrıyeten 10 milyonun 6 milyonu gizli işsiz.Yani 6 milyonu tarımdan çektiğin an üretim düşmüyor.

Tarımdaki politika bir kere verimlilik olmalı. Çok küçük parçalı arazi var. Bunların toplulaştırılması lazım. Bizde ortalama 50 dekar civarındadır. Bundan bir zenginlik üremez. Katma değeri yüksek besinlere gitmek lazım. Türkiye'de henüz tarımın, yani kırsal alanın tapu kadastrosu yok. Sulanabilir arazilerin ancak yarısı sulanıyor.

Rasyonel, akılcı, verimli bir altyapı oluşmadığı vakit onlar da gündemde olmuyor. Olsaydı, tarım bir devlete ürününü satarak geçinme üstüne teşkilatlanmış, ihracata endeksli olurdu. Türkiye kendisini ayarlamamış, bu AB sürecindeki en büyük sıkıntı çekeceğimiz konulardan birisi, tarımın verimli, rasyonel, akılcı, dünya pazarlarına açılabilir bir hale getirilebilmesi.

Dünyadaki bütün güç kavgalarının temelinde enerji var. Bu enerji kaynaklarını ele geçirme var. Ama bu bir şekilde gelişmekte olan ülkelerin rekabetten silinmesi demek gelişmiş olan ülkelerin de malını satamayacak hâle gelmesi demektir. Onun için bunlara bir rekabet olarak değil dünyanın belirli düzeydeki ülkelerin nitelikli mallarını alabilecek bir talep kalitesinin şart olduğu noktasından bakmak lazım. Onun için bütün öngörülere rağmen ben iyimser ve umutluyum. Yani bu adaletsizliği giderecek bir çözümü mecburen üreteceğine güvenim var.

----------------- imza------------------