Kafamı yastığa rahat koymak istiyorum

----------------------- Haberler başlangıç---------------------------

Sözünü sakınmıyor. Kendine güvenen bir iş kadını. Bu güvenli duruşunda, "patron kızı" olmasının etkili olup olmadığı sürekli kendisine sorulsa da, o bıkmadan usanmadan "hayır" diyor ve dünyada herşey tersine dönebileceği için ailece mutluluğu maddiyata endekslemediklerini anlatıyor. Alarko Holding Yönetim Kurulu üyesi Leyla Alaton Günyeli, tek lüksünün 'spor yapmak' olduğunu vurguluyor, ki 40'lı yaşlardaki Günyeli'nin yaşını göstermemesinin nedenlerinden biri de bu. İngilizce ve Fransızca'yı ana dili gibi biliyor, ama daha fazla dil öğrenmediğine pişman. Üzeyir Garih ve babası İshak Alaton'un başarılı ortaklığı Alarko'nun halkla ilişkilerinden sorumlu. Leyla Alaton Günyeli ile susmayan telefonları eşliğinde, Boğaz manzaralı ofisinde şirketini, hedeflerini, hayata bakışını ve anneliği konuştuk.

Hayır hiç parasal, cirosal bir hedefim yok. Ama Alarko'nun borç almadan büyümesi, sağlam olması, saygın bir şirket olmasının devamlılığından çok yakından ilgiliyim. Alarko'nun cirosunun 1 veya 2 milyar dolar olması benim hayatımda hiçbir şey değiştirmeyecek. Ben yine aynı şeyi yiyeceğim, yine aynı şeyleri kullanacağım, yine aynı evde oturacağım. Ama geceleyin kafayı rahat yastığa koymak, "Borcu nasıl ödeyeceğiz?" derdi olmaması çok önemli.

Ben PR'cıyım(Halkla İlişkiler). Bir malı, bir olayı, bir şirketin vitrinini yaparım. Ben servis elemanıyım. Mutfakta çalışmam. Mutfakta çalışanların ne kadar iyi iş yaptığını serviste gösteririm. İnşaatlarımızda, turizmde, somonda olsun ben şirketin vitriniyle ilgiliyim. Alarko'nun işlerinin iyi yapıldığının, halka açık bir şirket olduğu için hisse sahiplerinin çıkarlarının her zaman için gözetileceğinin bekçisiyiz. Ben de onlardan biriyim.

İkinci kuşak, ilk kuşağın eğitimiyle büyüdüğü, kültürüyle yoğrulduğu için bizde de bir sorun olmaz. Biz çok aynı büyüdük. Üçüncü kuşak da zaten böyle bir ortaklık yapmak zorunda kalmayacak. Çünkü halka açık bir şirketiz. Allah bozmasın. Birinci kuşağın mükemmeliyeti bizi o kadar etkiledi ki, bunu bozmak günah olur.

Ben çok 'sabahçı' bir insanım. En akıllı, enerjimin en yüksek olduğu saatler sabah saatleri. İstanbul gibi bir şehirde güne erken başlamazsanız, hiçbirşey yapamazsınız. Sabah 6.15 gibi kalkıyorum, 7'de evden çıkıyorum. Sabah alınan kararlar genelde iyi kararlar oluyor, daha verimli toplantılar yapılıyor. Gece hayatı da artık minimumda. Mecbur olmadıkça gitmiyoruz. Eşim ve ben önceliğimizi çocuklara verdik.

Bir tane değil yüzlerce... Öncelikle herşeyi yazıp not etmeyi ondan öğrendim. "Hatırlarım, yazmama gerek yok" dememeyi öğrendim. Yanımda sürekli not kağıtları taşıyorum. İnsanın hayatını kolaylaştırması, becerikli olması birazcık düzenli olmasına bağlı. Altı ay sürekli yanındaydım. Bir tuvalete giderken gitmedim. Şirketteki, dışardaki her toplantıya birlikte katıldım.

Ben yaşamadım. Çünkü zaten hiçbir zaman öyle bir tutum içine girmedim. Okuduğum okulda her dinden insan vardı. Benim büyüdüğüm Türkiye'de kişinin dini önemli değildi. Bugün öyle değil. Bu, insanla Allah arasında, kendi özel hayatıdır. İnsanın özelinin bu kadar mevzu bahis olması beni çok üzüyor. Eskiden dolmuşa bindiğimizde "Memleket neresi" demezlerdi. Artık öyle. Herkesin bir yere ait olması gibi bir durum var. Bu çok üzücü. Biz dünya vatandaşıyız. Hepimiz aynı yerden geldik, aynı yere gideceğiz. İnsanları bu kadar sınıflandırmamalıyız. Hiç dediğiniz gibi hissetmedim, öyle yaşamadım. Bu nedenledir ki, Müslüman bir kocayla evlendim. Öyle hissetmediğim için de çocuklarımı ne Yahudi, ne Müslüman yetiştiriyorum.

Bir farklılık yaratarak. Başka alternatifi yok. Yoksa ancak sürüye katılırlar. Sürüde öne geçmenin yolu ise ancak lisanla olabilir. Bir inşaat firmasıyla da Rusya'ya gidip Rusça öğrenebilirsin. Ama iki kelime öğrenmeyip dönen insanlar var. Ama benim babam gibi kaynak ustası olarak İsveç'e gitmeden önce altı ay o dili öğrenmeye çalışıp, İsveççe'yi en güzel şekilde öğrenen insanlar var. Herkesin önünden aynı yıldızlar geçiyor. Kafayı yukarı kaldırma zahmetinde bulunanlar var, bir de devekuşu gibi kafayı toprağa gömenler, önüne bakanlar var. Bir de okurken staj yapmak çok önemli. Yaz tatilinde bütün gün çay bahçesinde çekirdek çıtlatmak yerine bir plajda şezlong taşırsan yine birşey öğrenirsin.

Böyle düşünenlerin haklı oldukları noktalar var. Ekmek elden su gölden olabilir. Ama bu, onu mutlu eder mi? Dışardakiler bunu düşünmez. Kaldı ki, bizim ailemizde öyle birşey çok şükür olmadı. Çünkü benim ailem çok kültürlü ve de varlığı hiç yoktan geldiği için çok değer bilen bir aile. Dünyada herşey tersine dönebileceği için, hiçbir zaman mutluluğu maddiyata endekslememiş bir anne-baba olduğu için çok şanslıyım.

Benim lüksüm spor yapmam. Kendimi iyi ve hoş hissetmem beni mutlu ediyor. Eşimle kültür seyahatlerimde mutlu oluyorum. ----------------------- Haberler son--------------------------