Acısı dün gibi taze

Azerbaycan-Ermenistan arasında 1992 yılında yaşanan savaşta Ermeni güçlerinin Hocalı'da 613 sivili öldürdüğü katliamdan kurtulanlar, o günlerde yaşadıkları işkenceleri, zulümleri hala hafızalarından silemiyor. Katliamdan sağ kurtulanlar, Ermeni güçlerince yapılanları, evlat, kardeş, anne ve babalarının gözleri önünde öldürülmesini anlattı. Hocalı katliamından sağ kurtulan Solmaz Hasanaliyeva, 25 Şubat 1992'de yaşadıklarını bugün olmuş gibi hatırladığını belirterek, acısının hala taze olduğunu ifade ediyor. Hasanaliyeva, babası, abisinin işgal gecesi çeşitli işkencelerle öldürüldüğünü, annesi, abisinin hanımı olan yengesi ve iki küçük yeğeninin Ermenilere esir düştüğünü aktardı.

Kendi akrabalarının ölümünü gözleriyle gördüğünü kaydeden Hasanaliyeva, gecenin karanlığından yararlanarak yalın ayak kaçtığını ve katliamdan kurtulmayı başardığını söyledi. Hasanaliyeva yaşadıklarını şöyle anlatıyor: 'Ermeniler bize hiç acımadı. Büyük insanlar

bir tarafa, küçük çocuklara bile acımadılar. Anne karnındaki çocukları süngülerle katlettiler.

Ben kaçarak Ağdam'a geldim. Orada yaşadığım bir olayla daha da sarsıldım. Daha önce kamyonla taş, kum taşındığı görmüştük. Ağdam Camisi'ne kamyon dolusu insan cesedi getirilmişti. Bu cesetlerin gözleri çıkarılmış, beden uzuvları kesilmişti.'

73 yaşındaki Kanaat Hacıyev, mermisi bitene kadar Ermenilerle çatıştığını, mermisi tükenince de Hocalı'dan kaçmaya çalışan kadınların kurtarılmasına ve nehri geçmesine yardımcı olduğunu anlattı. Hacıyev ve beraberindekiler bir gece ormanda saklanmış, sonra Ağdam'a doğru gitmek istemiş. Yolda, Ermenilerin yaşadığı bir köyden 'Bizim sivillerle işimiz

yok, gelin size dokunmayacağız' dediklerini aktaran Hacıyev, köye doğru gittiklerinde makineli tüfek ateşiyle karşılaştıklarını ve çok sayıda kişinin hayatını kaybettiğini kaydetti. Teslim olmak zorunda kaldıklarını aktaran Hacıyev, 14 kişinin gözleri önünde Ermenilerce kurşuna dizildiğini, geri kalanları da Hankendi'ne götürdüklerini söyledi.

Kanaat Hacıyev, esirlikte yaşadıklarını ise şöyle anlattı: 'Dokuz gün çok soğuk, derme çatma bir yerde tuttular. Her gün de dayak atıyorlar. Su vermiyorlar. Susuzluktan ölecek gibiyim. Daha sonra Hankendi polis bölmesine götürdüler bizi. Oraya daha sonra getirilen bir kişi, Alesker isimli öğretmen kollarımda can verdi. İki ay boyunca olmaz işkencelerini gördüm. Dayak atmadıkları, işkence etmedikleri gün olmuyordu. Neden böyle yapıyorsunuz diye sorduğumda, 'Türk olduğunuz için' cevabını veriyorlardı.'