Beyaz beyaz bembeyaz

Bir dostum, “Bu konuyu fazla büyütüyorsun” dedi bana. Haklı, ama biraz da olsa büyütmekte ben de haklıyım. ''Beyaz Türk'' uydurulmuş kavramı hep aynı tipi öne çıkartacak biçimde eğilip büküldü mü, içimdeki isyankârı tutamaz oluyorum.

Dostum meslekte görmüş geçirmiş biri. Kolay pes edeceklerden değil. “Bak sana pek çok kişinin tanığı olduğu, ama kimsenin pek anlatmadığı bir olayı anlatayım” dedi gülerek...

Gülçin Telci''nin evinde sıkça verdiği davetlerden birindeymişler... Sofradaki nefis yemeklere eşlik etmek üzere masanın üstünde pahalı bir şişe de şarap varmış... Bizim ''beyaz Türk''ün de içinde bulunduğu grup özellikle ''pahalı'' şarabı methedip durmuş... Gülçin, “Sizin şarap bilginiz de bu kadar” diye gürlemiş sonunda. Meğer en ucuz yerli şarabı en pahalı yabancının şişesi içine koyup sevis etmemiş mi? Hemen hepsi de başkaları önünde ''şarap uzmanı'' geçinen sofradakilerden hiçbiri durumun farkına varmamış... Farkına varmak şöyle dursun, üç otuz paraya alınan yerli şaraba methiyeler düzebilmiş...

Topluca katılınan gezilerden tanırdım Gülçin Telci''yi; dobra biriydi. Genç yaşta vefat etti. Yaptığı, kendisine yakışan bir muziplik. Başkası kendilerine yapsa beyazlaştırılmış tipler çileden çıkabilirdi; ama onun şakasını sineye çekmek zorunda kalmışlar.

“Şimdi anladın mı, neden ''fazla büyütme'' dediğimi?” diye yineledi dostum.

Hadi bakalım, kışkırtma vaadinde bulunduğu ilk yazısıyla karşılarına çıktığı Almanlar ''pop sosyolog'' gevezeliklerine ne kadar dayanacaklar...

Aslında sıkıntılarını anlamıyor değilim. Bugüne kadar ne dedilerse hep tersi gerçekleşti bu tiplerin. ''Halkın geçici bir hevesi'' sanıp yakınlarına “Bir rüzgârdır, gelir geçer” deyip durdukları siyasi gelişmeler birdenbire kalıcı bir hal alıverdi. Ülkeyi iki dönemdir yöneten kadronun her seçimde oy artırmasına o gün bu gündür bir anlam veremiyorlar. Seçim kapıda ve iktidar partisinin bir dönem daha iş başında kalacağı görülüyor.

Eskiden ne güzeldi. Kimin seçimi kazanacağına veya iktidarın kimler tarafından paylaşılacağına onlar karar verirdi. Karalayıp kötüledikleri siyasileri iktidardan eder, parlatıp cilâladıklarını allem edip kallem ederek iktidara taşırlardı. Hükümetler kurulurken Meclis''teki adamlarından bazılarının hükümete girmesini sağlar, işleri düştüğünde hangi kapıyı çalacaklarını bu sayede bilirlerdi.

Tersi de doğruydu: İstediklerini alamadıklarında siyasilere dünyayı zindan eder, sebep oldukları sarsıntı dört bir yandan duyulurdu. Hele bir aldırmasın siyasiler, öyle bir durumda, çalmayı alışkanlık haline getirdikleri ''aslanlı kapı'' vardı nasıl olsa...

Hayatının son demlerinde Bülent Ecevit''e çektirdiklerini unutmuş olamazsınız. Kalemşorlarına adamın yıkanmadığını, pislikten derisinin pul pul döküldüğünü bile yazdırmışlardı.

Şimdi yaktıkları ağıtı kendileri okuyor kendileri dinliyorlar. En yakınları bile ''beyaz Türk'' diye övünmelerine aldırmaksızın yanlarından kaçıyor bu tiplerin...

Geçtiğimiz günlerde demokrasi ve hukuku ön plana çıkartan, bazı yanlış uygulamaları eleştiren çıkışları oldu ya Cumhurbaşkanı Abdullah Gül''ün; baktım, birkaç kalem “İyi de, kendisinin demokrat olduğunu ispat etmesi gerekir; atamalarını bu gözle izleyeceğiz” diyen yazılar yazdılar.

Nicedir cevabını aradığım bir soruyla ilgili olarak zihnim bu sayede aydınlanıverdi...

Çok iyi niyetlerle göreve başlayan nice siyaset adamı tanıdım, bir süre sonra çok farklı bir havaya büründüler. Kürsüde yaptığı demokrasi ve özgürlüklerden yana konuşmalarıyla göz dolduran bir hukukçu devletin en önemli makamlarından birine seçildikten kısa süre sonra tanınmaz hale geldi. Sorum şuydu: Bu nasıl sağlanıyor?

Hatta, “Acaba bunu ''beyaz Türk kulübü''ne sokarak mı sağlıyorlar?” diye bir düşünce bile geçti aklımdan...

Demek ki, diyorum, “Kendini ispatlasın” yazılarıyla sorumlu mevkideki insanları başka türlü asla yapmayacakları tavırlara zorluyorlardı. Aksi halde bürokraside hepsi birbirine benzeyen o kadar insan en sorumlu mevkileri işgal edip dururlar mıydı?

Bulduğum cevabı da sizlerle paylaşayım: Medyadaki beyazlaştırılmış tipler, siyasileri, kendilerini dinledikleri taktirde ''beyaz'' hale getirilecekleri vaadiyle yönlendirerek kritik mevkilerde hep aynı çizginin hakim olmasını sağlamışlar...

Tek sebep olmasa da, en önemli sebep bu herhalde... “Devlette devamlılık esas” diyorlar ya, aslında devamlılık çok uzun yıllar bürokraside bu sayede esas oldu.

Devran değişti, ama beyazlaştırılmışlar “Bakalım istediğimizi atayacak mı?” denemesini siyaset adamları üzerinde denemekten vazgeçmiyorlar... Artık eskisi gibi işe yaramasa bile alışkanlıklarından şaşmamaları şaşırtıcı.

Pahalı zannıyla içtikleri ucuz şarap yüzünden olabilir mi?