Başörtülü kadınlar milletin bir ferdi değil mi?

Kadınların milletin bir ferdi olarak kabul edilmesi bir imparatorluk yıkıp Cumhuriyet''i kuran yenilikçi kadro tarafından bile kabul edilmez. Her konuda devrim, ama bu konuda statükodur hakim olan...1923 yılı nisan ayında Cumhuriyetin ilanından kısa bir süre önce “İntihabı Mebusan” kanunu görüşülürken kadınlara siyasi hak verilmesi tartışmaya neden olur. Dönemin önemli simalarından Tunalı Hilmi ve Hüseyin Avni arasında geçen hararetli tartışmalarda kadınların milletin bir ferdi olarak seçme hakkının olamayacağına karar verilir. 1924 yılındaki ikinci seçim döneminde kabul edilen “Her Türk milletvekili olabilir, seçime katılabilir” ifadesi yine tartışmalara sebebiyet verir ve tamamı erkek olan heyetin kararı ile kanun maddesi HER TÜRK ERKEK şeklinde değiştirilir. Bu sürece tepki gösteren Türk Kadınlar Birliği Başkanı Nezihe Muhiddin, isyanını Kadın Yolu dergisinde şöyle dile getirir:”Kahvehane peykelerinde müsekkinine esrar çeken birine verilen siyasi rey hakkı, kendi müdrik, tahsili mükemmel bir kadından esirgenebilir mi?”

10 yıl sonra ise 1934 tarihinde dönemin Anayasası''nın 10. ve 11. maddelerinde yapılan düzenlemeyle 22 yaşını bitiren her Türk kadınına seçme ve 30 yaşını bitiren her kadına milletvekili seçilme hakkı verilir. O günden bu yana aradan 76 yıl geçti. 5. ve 23. dönemleri arasında parlamentoya 9067 erkeğe karşılık, 254 kadın milletvekili girmiş. Kadın sayısının azlığının vahameti bir tarafa, bunların arasında hiç başörtülü yok. Hiçbir sınırlama getirilmeksizin her Türk kadını seçme ve seçilme hakkına sahipken bir grup kadının seçilme hakkı ellerinden alınmış durumda. Birbirinin yerine siyaset yapmayı makul görenler bu hakkı başörtülü kadınların elinden alıyorlar. Her konuda normalleşmeyi, ileri demokrasiyi savunurken bu konuda statükocu bir tutum almanın hiç bir makul ve anlamlı gerekçesi yok.

Buluşan Kadınlar Platformu da buradan yola çıkarak “başörtülü vekil yoksa oy da yok” diyor. Slogan elbette tartışılabilir ama Kader başta olmak üzere birçok kadın örgütünün ve her kesimden bağımsız kişilerin destek verdiği bu kampanyaya ilişkin kamuoyu yankıları, bu konuda ürkek ve korkak davranmayı anlamsız kılıyor. Başörtülü adaylar iddialı ve etkili kampanyaları, sloganları ile sivil toplumun, halkın ve teşkilatın desteğini almış durumdalar. Hem taban, hem kamuoyu desteği başörtülü vekil için bir toplumsal olgunlaşmanın ve kabulün olduğunu gösteriyor. Ancak siyasetin erkek yöneticileri bu konuda hala tereddütlü. CHP özgürlükçü her tutuma olduğu gibi buna da kapıyı baştan kapattı; başörtülü seçmenlerini umursamayarak...

Tercih sırası AK Parti''de. Sadece partideki başörtülülere değil, eşlerini meclise sokmuş bakan yapmış başörtülü eşler, kızlar parti başkanı yöneticisi olan erkekleri zorlamak zorunda. “Eşlerimiz, babalarımız Meclis''te, Hükümette, Bakanlıktalar… Daha ne isteriz, bizim de keyfimiz yerinde” bakışına sahip olmadıklarını başörtülü seçmene anlatmak zorundalar. Buluşan Kadınlar her evde bu konuda bir kampanyayı başlatmak zorundalar. Erkek siyasetinin “kendine Müslüman” ve hatta “kendine demokratik” yapısı ancak böyle bozulabilir. Adalet herkes için mücadeleyi kapsadığında adalet olur. Bu arada bazı başörtülü eşler şöyle diyormuş: Eşlerimiz zaten Ergenekon, yargı demokratikleşmesi gibi birçok önemli mücadeleyi verirken onları bir de başörtüsü ile meşgul etmeyelim… Mevkii sahibi beylerimizi üzmeyelim bakışını başörtülü kadınlar terk edeli yüzyıl oldu diye düşünürken bu sözler ancak “Hay bin kunduz!” dedirtiyor insana. Hadi siz kocalarınız için haklarınızdan feragat edebilirsiniz de, ya kızlarınız, torunlarınız?

İngilizler sözlükte kitabı “bir konuyu belirli bir düzen içinde sunan yapıt” olarak tanımlarken, Türk dil Kurumu''nun sözlüğünde kitap; “basılı veya yazılı kâğıt yaprakların bütünü” olarak tanımlanıyor.

Tanım farkı nedeni ile mi bilemem ama kitap bu ülkede hep problem oluşturmuş. Bazen Risale-i Nur, bazen Kapital, bazen Kuran-ı Kerim tehlikeli görülmüş. Sarayburnu''ndan denize atılmaktan kurtulamayacağını anlayan ünlü divan şairi Nef''inin dizeleri ile

“Nefi diliyle uğradı hakkın belasına” sözleri tarihin her döneminde karşılığını bulmuş. Yazarlarımız bazen Sarayburnu''ndan atılan bir çuvalın içinde, bazen çilehanelerde, bazen de mahpusta bulmuş kendisini.

Kitap karnemiz tarihin her döneminde hep kırık… Sanki genlerimizden kitap yasakçılığını atamıyoruz! Geçmişte basılı nüshaları, bugün de dijital kopyaları toplatıyoruz.

Arkadaşım Çiğdem Tavkul''un bu konuda yaptığı bir araştırmadan aşırdığım bilgilere göre; kitap Amerika''da günlük ihtiyaç listesinde 18. sırada, Türkiye''de 235. sırada imiş. Gençlerin %70 ini kitap okumadığı tescillenen bir toplumda bu matbuu eser korkusu anlaşılır gibi değil…

Osmanlı uleması tarafından yazılan kitap sayısı sadece 256 ve bunların 221 tanesi de daha önce yazılmış eserlerin şerh, tasnif ve çevirisinden ibaretmiş. 16. yüzyılda yalnızca 35 eser telifli iken, aynı yıllarda sadece Venedik''te 18 Milyon nüsha üreten 500 basımevi varmış.

Osmanlı''yı her konuda örnek almak mümkün değil galiba!