Oğul uzak geçmişin hesabını sorar; baba yakın geçmişi hatırlatır

Kurmaca gerçeği anlamak, geçekler üzerinde düşünebilmek için üretilir. Çift yönlüdür kurmaca, bazen gerçekler kurgulanır; bazen de kurgu gerçeğin önünde gider. Roman, dizi, film dış dünyaya açılan pencerelerdir; kişiyi başka hayatlarla tanıştıran, hayata bakışı derinleştiren, anlamlandıran pencereler.

Ekrandaki dizileri zaman zaman gerçeklerden kopuk oldukları, daha ziyade de münferit olayları toplumsal bir gerçek algısı üzerine, ahlaka mugayir hikayeler üzerine inşa ettikleri için eleştirsek de, insanı tanıma açısından sağladıkları yarar inkar edilemez. Bazen kağıt üzerinde yazılanla ekranda seyredilen arasındaki makasın çeşitli dinamiklere bağlı olarak açıldığını kabul ederek, nasıldan ziyade niçin sorusunun peşinde izliyorum hikayenin gelişimini ve tabi karakterlerin değişimini, dönüşümünü.

Kuzey Güney"in Handan"ı aile yoksunluğu yaşayan, sevgi görmediği için sevgisini nasıl göstereceğini de bilemeyen bir kadın. Anne babasının onayı olmadan kaçarak evlenen, yeni aile kurma telaşında ailesi tarafından reddedilen bir kadın. Ailesine isyan ederek aile olma yolunda adım atan kadınların ortak hikayesi Handan. Ailesi tarafından reddedilen kadınların bir süre sonra kocaları nezdinde de değeri kalmıyor; evlilikler kabusa dönüyor. Ama kadın gidecek yerinin olmamasından dolayı evliliğe mahkum bir hayatı yaşamak zorunda olmanın verdiği bilinçle çoktan bitmiş olan evliliğini kurtarmaya çalışıyor. Kendi eliyle inşa ettiği hapishanenin dışına çıkma cesareti bulamıyor.

Sevgi, aile yoksunluğu yaşayan kadınlar için çocukları hem derdi hem de dermanı oluyor. Kocasının zulmünden kurtulmanın tek yolu idi başarılı oğlunun ona kucak açması. Başarı saplantısı bu açıdan bakılınca çok anlaşılabilir, rahatlıkla empati kurulabilir bir şey. Senaristlerin Handan Hanım"a biraz nefret biraz komedi odaklı yaklaşımları, Y kuşağına mensup gençlerin diziyi zannedilenin aksine Kuzey için değil, öyle anne baba mı olur yaklaşımıyla Handan ve Sami için seyretmelerine zemin hazırladı. Sami de öyle bir karakter ki ne baba ne de koca. Evladını sadece rakı sofrasında anlayan diğer zamanlarda kök söktüren bir baba. Kaçarak evlenen, kendisi için ailesini feda eden karısına hayatı zindan eden, yeni karısına şefkatle davranan bir koca; sonra aniden eski karısına iyi davranan, yeni karısına zulmeden bir koca.

Gündelik hayata dahil olmayan bir baba Sami. Ekmek teknesi fırın evin altında olmasına, iş hayatı ile ev hayatı iç içe olmasına rağmen. İki oğlunun da geleceğini fırınla sınırlandırma isteğiyle kurduğu baskı, farklı sebeplerle de olsa fırının dışında, mümkünse uzağında bir hayatın hayaline doğru yol almalarına sebep olur. Gündelik hayatın içine çocukların kulağını çekmek, gerekirse dövmek, ne yapılmasını söylemek için dahil olur sadece. Merhamet"in Moskof Recep"inin aksine şiddetinin sevgisizliğinin gerekçelendirilmiş bir sebebi yoktur. Tek kelime etmeyen, anlayışsızlık mesafesini muhafaza eden baba figürüyle, son sözü söyleyen, iktidar mesafesini muhafaza eden baba figürünün karmasıdır Sami. Bu sebepten anlaşılması zor bir baba ve kocadır; neyi neden yaptığı, neden tavırlarında sürekli değişiklik gösterdiği anlaşılamaz. Kuzey"le rakı sofrasında ilk defa baba oğul olsalar, birbirlerini anlasalar da aralarındaki mesafe hiç kapanmaz. Senaryo öyle uygun gördüğü, zaman doldurma amaçlı değil. Baba oğul olarak durdukları yer, durdukları yere göre de bakış açıları farklı olduğu için. Her karşı karşıya gelmede kadim bir baba oğul çatışması yaşarlar. Oğul her zaman uzak geçmişin hesabını sorar; beni neden sevmedin baba? Baba ise yakın geçmişi hatırlatır; dün yaptıklarını ne çabuk unuttun?