Hep ölmek zorunda mıyız?

Üzgünüz, keyfimiz yok, canımız sıkkın. Bugünlerde başka türlü bir hal içinde olmamız da beklenemez.

Bombalar patlamış, arabalar havaya uçmuşken, insanlarımız hayatını kaybetmişken ve pek çok da yaralı varken şen şakrak olamayız.

Fakat bu tür hadiseleri sürpriz görmek de imkân dışı.

***

Kimsenin ''Nereden çıktı bu'' demediğine dikkat edersek, ihtimallerin gerçekleştiğini kabul edebiliriz.

Burası mesire yeri değil, piknik yapmaya gelmedik.

Son derece kritik bir zamandayız.

Yer ve zamanın mevcut şartları içinde, büyük çaplı başka hadiselerin de muhtemel olduğunu görmek gerek.

***

Tarih yazılırken kalem kullanmak şart değil.

İşte bu şekilde, bazıları, minibüslerin içine güçlü patlayıcılar yerleştirerek havaya uçuruyorlar.

Bunlar da tarihi kötü şekilde yazmak isteyenlerin yöntemi.

Ne yapacağız?

O yönlendirmeleri, kışkırtmaları iyi tahlil edemez de başkaları tarafından çizilen rolü oynamayı kabullenirsek, piyon gibi davranmış oluruz.

Hâlbuki tam tersini yapmak ve kendi kurallarımızla oyuna girmek zorundayız.

***

Su uyur, düşman uyumaz.

Son gelişmelere baktığımızda, doğru yolda olduğumuza hükmedebiliriz.

Uyumayan düşmanların ortaya koydukları bize gösteriyor ki bu coğrafyada üç gün rahat yatak yüzü görmek, sükûnet içinde yaşamak ikramiye sayılır.

***

Bin yıl önce bu topraklara geldiğimizde kaç kişiydik, bugün kaç kişiyiz?

Bazen bunu da düşünmek iyi olur.

Aziz milletimizin başı sağ olsun.

Fakat hep ölmek zorunda mıyız?

Birimizin bile burnunun kanaması bizi üzerken, hepimize acı verirken, böyle büyük çaplı terör olayları karşısında ne yapmak gerek?

Elimize kazma kürek alıp sokağa mı çıkalım?

Hangi tarafa doğru yürüyelim?

***

Bugün çok farklı konuları yazmak niyetindeydim.

Kısmet değilmiş.

Önümüzdeki günler çuvala girmedi ya!

Hayırlısıyla bu sıkıntıları da aşar, yeni günlere dair ümit

besleriz.