Miroğlu"nun yazısından hareketle

Anayasa değişikliği kanununun siyasi partilerin kapatılmasını zorlaştıran 8. maddesinin 330 barajını geçememesinin nedenlerine ilişkin yapılan yorumların başta geleni AK Parti içindeki koyu milliyetçi milletvekillerinden gelen "veto"ya bağlanıyor. Sayıları ve kimlikleri hakkında çokça haber yapılan bu milletvekillerinin 8. maddenin Meclis''ten geçmesi halinde devletin "bölücü partiler"e karşı uygulayabileceği en ağır yaptırımdan mahrum kalacağını (parti kapatma) düşündükleri söyleniyor. 8. maddenin baraja takılmasının nedenini iktidar partisinin Anayasa Mahkemesi''nden çıkabilecek muhtemel bir iptal kararının yolunu peşinen kapamak için özellikle tasarladığını ileri sürenler varsa da, olayın üzerinden bir tam günün geçtiği şu saatlerde bu ihtimalin artık üzeri çizilmiş görünüyor..

Birçokları gibi benim de düşüncem, 327 sonucuna iktidar partisi içinde yer alan koyu milliyetçi çekirdeğin tepkisinin neden olduğu yönünde. Aslına bakacak olursanız bu işin şaşılacak bir yönü yok. Çünkü zamanının ANAP''ı hatırlatan biçimde içinde "dört eğilimi" barındıran AK Parti, zamanının ANAP''ından farklı olarak çok farklı bir çağın iktidar partisi ve bundan dolayı da "siyasal yelpaze" içinde artık bambaşka bir biçim almış olan "beşinci eğilim"i de gönülsüz de olsa dikkate almak, onun adımlarını hesaba katmak, ondan etkilenmek zorunda ve durumunda.

Sözü bugünkü adıyla BDT''ye getirmekte olduğum anlaşılmıştır muhakkak. O halde -madem ki sözü buraya getirdik- şu soruyu soralım şimdi de: 8. madde birinci turda oylanırken 5 milletvekili ile "sembolik" desteğini esirgememiş olan BDP, ne oldu, nasıl oldu da ikinci turda bu desteğini geri çekti?

Aslına bakacak olursanız, hatırladığınız gibi, BDP''nin ilk turda sergilediği bu "sembolik destek" bile koyu milliyetçiler tarafından hemen o an ifşa edilmişti… Bakın mesela, önümde açık duran "Ülkücü Hareketin Haber Noktası" adlı internet sitesinde Yusuf Balar (emekli yarbay) adlı yazar ne yazıyordu: "AKP''nin fire vermesi kesin olan maddelerin oylanması sırasında BDP devreye girdi. BDP oylamalarda AKP''ye desteğini esirgemedi. (…) AKP ve BDP görünmeyen ve açıklanmayan bir ittifak içindedirler.."

Önceki günkü oylama sonrasında BBP Genel Başkanı Yalçın Topçu''nun açıklaması da şöyleydi: "Bu durum yarın bir gün AKP ile BDP arasında, BDP ve bölücü terör örgütü lehine başka pazarlıklara kapı açarsa ve bunu hissedersek veya bunun böyle olduğunu görürsek ne olursa olsun bu paketin karşısında olur…"

Görüyorsunuz, AK Parti''nin bu süreçte işi gerçekten zordu. Bir tarafta ihtiyacı olan-olabilecek olan BDP desteği, diğer tarafta bu desteği "hissetmek" için sipere yatmış koyu milliyetçiler…

Yeri gelmişken Milliyet yazarı Fikret Bila''nın –yine o günlerde- yayımladığı bir yazısının başlığını da hatırlayalım: "BDP''nin desteği fireye yol açabilir".

Ve sonunda, önceki gün gördük ki, BDP, 8. maddenin oylanmasında ilk turda verdiği "sembolik" destekten vazgeçtiği için "fire" sayısı 8''e (bazılarına göre 12) yükseldi.

Şimdi de gelelim Orhan Miroğlu''nun (Taraf, 28.04.2010) yazısına:

Miroğlu''nun söz konusu ("Sembolik destek ve Bay Özkök") yazısının hak ettiği ilgiyi görmediğini düşünüyorum. Yazılarını her zaman dikkatle takip ettiğimiz Taraf yazarı, BDP''nin 8. maddenin ilk turda oylanmasında verdiği desteğin "sembolik"le sınırlı kalmasını eleştiriyor önce. Şu güzel sözlerle: "Bütün grup, parti kapatmayı Abdurrahman Bey''in inisiyatifinden çıkaran bu değişikliğe oy verseydi; bu tutum, milletvekili, il başkanı dahil üyelerinin yüzlercesi öldürülen bu partileri,kurup yaşatan Kürt halkının yaralı hafızasına iyi gelebilirdi." Miroğlu''nun "sembolik"e yönelik daha sert eleştirileri de var: "Kürtlerin siyasi mücadelesini temsil eden bir parti olarak kendi siyasi kaderinin oylandığı bir maddede dahi, BDP''nin desteği siyasi bir tavır değil, sembolik bir tavır olarak ve gıdım gıdım gerçekleşiyorsa, bu vahim bir durumdur."

Bu eleştiriler çok yerindeydi şüphesiz; ancak Miroğlu''nun yazısında benim dikkatimi ve ilgimi en çok çeken satırlar, bu "vahim" durumun analizine ilişkin olanlarıydı. Şu satırlar yani:

"Bu tutumun Kürt siyasetinde fikri düzeyde bir karşılığı var tabii. BDP''nin politikalarına yön verenler, ''devletin çözüme hazır, AK Parti''nin çözümün önünde engel'' olduğuna inanıyorlar. Kürt toplumunda kiminle savaştıysan onunla barışırsın gibi bir fikri kabul var. Açılımdan bu yana pompalanan bir fikir bu. Bu fikre göre kendisiyle savaşılan güç devlettir. Askeri bürokrasidir. Giderek devlet partileridir. Yani CHP''dir. Olası bir CHP-MHP koalisyonunda Kürtlerin federasyon elde edebileceğine ilişkin garip iddialar bile var."

(Bu "iddialar"ın bir benzerini -işin içine ''İmralı''dan'' da dahil edilerek- Kemal Burkay''ın dile getirdiğini de hatırlatalım.)

Gerçekten "garip iddialar" bunlar. Bu iddiaları Miroğlu gibi sözüne güvenebileceğiniz bir kalemden duyunca insanın sadece Türklerin değil Kürtlerin de "çılgın" olduğuna inanası geliyor…

Miroğlu''nun yazısında karşımıza çıkan bu "iddialar" da gerçekten vahim bir duruma işaret edi-yor. Tamam, diyelim ki AK Parti''nin "Açılım"ı çözümü samimi olarak istememektedir; peki ama muhtemel bir CHP-MHP koalisyonunda "Kürtlerin federasyon elde edebileceğine" inanç, bu neyin nesidir?