Çocuklarımın rengini bile sordular

Fazilet Partisi İstanbul Milletvekili olan ama T.C. vatandaşı olmayan Merve Kavakçı, onca lince rağmen metanetini koruyor, izahı gereksiz nedenlerden dolayı kırgın olması gereken Başbakan'a bile "Sayın Ecevit" diye hitap edecek kadar da iyiniyetini sergiliyor. Merve Kavakçı'yla arkadaşımız Taceddin Ural konuştu.

H ayatımda çok dramatik değişiklikler oldu. Bu kadar çağdışı ve antidemokratik bir tepkiyle karşılaşacağımı zannetmiyordum. 2 Mayıs'tan bu yana siyasi bir linç, bana, çocuklarıma, aileme ve beni destekleyenlere, demokrasi ve insan haklarını savunanlara karşı uygulandı. Bunda medyanın çok büyük bir etkisi oldu. Sayın Ecevit'in, "Bu hanıma haddini bildirin" sözünden sonra linç kampanyası amansızca gelişti. 75 yıllık Cumhuriyet Tarihi'nde de ilk defa bir insan böyle bir kampanyaya maruz kaldı. Yanlı medyanın, iş ahlakından yoksun basın mensuplarının marifetiyle de linç bir psikolojik yıldırmaya dönüştü. Ama inanıyorum ki, Türkiye, demokrasi yolunda belki biraz yavaş, ama emin adımlarla ilerliyor. Belki ağır adımlarla, belki uzun sürecek ama Türkiye'nin demokratikleşmesi her alanda gerçekleşecektir, ben buna inanıyorum.

Kesinlikle öyle. Mevcut programı geçmiş hükümetlerin programlarıyla kıyasladığımızda maalesef demokratikleşme açısından devletin halka hizmet götürmesi açısından geri adımlar atılmış. Ülkemizin çok sorunları var. Ekonomi var, kişilikli dış polika üretme etksikliği var, mafya çete yoğun günler yaşıyoruz, bağımsız olması gereken kurumların bağımsızlaşamadığını görüyoruz, kepenk indiren esnaf kesimi, hayat pahalılığından bunalanlar, üniversite mezunu işsizler, kimlik bunalımı yaşayan gençler, başörtülü oldukları için eğitim hakları kısıtlanan genç kızlarımız, cinsiyet ayrımcılığı... Biz bu sorunları yok sayıp, 2 Mayıs'ta Merve Kavakçı'nın halktan aldığı yetki ile onlara hizmet etme görevini ifa etmesine engel oluyoruz. Konu bir anda kişisel özgürlüklerin kullanımı alanından çekiliyor; Merve Kavakçı, çocukları, çocuklarının babası, babasının geçmişi, özel hayatıyla ilgili iftiralar, bir psikolojik yıldırma ortamına girildi. Acaba Türkiye'de birileri, Türkiye'yi sever konumuda görünüp, Türkiye'nin ilerlemesini mi, daha fazla özgürleşmesini mi istemiyor? Bazılarının maddi kaynaklarına engel olunacağı endişesiyle platformlar demokratikleşmeden başka özel konulara mı çekiliyor?

Kesinlikle kapıldım. Bir aileden üç-beş şehidin verildiğini gördük. Ama onlar hep sabrettiler, başlarındaki örtüleriyle, "Vatan sağolsun, vatan bölünmez" dediler. Ondan sonra Apo yakalandı. Apo yakalandığı zaman beş gün gündemde kaldı ama Merve Kavakçı ve başörtüsü on beş gün kesintisiz gündemde kaldı. Apo'nun hâlâ Türk vatandaşı olması ve Merve Kavakçı'nın alelacele, emanetçi bir hükümet tarafından vatandaşlıktan çıkarılması, Anayasa'nın bir maddesindeki, "Vatana bağlılıkla bağdaşmayan eylemler içerisinde olan insanlar ancak vatandaşlıktan çıkarılır" ilkesi de ihlal edilerek apor topar vatandaşlıktan çıkarıldım.

Elbette, işte bu düşündürücüdür. Bunun için vatanını milletini seven, vatana, millete hizmet etmek için bir saniyeyi dahi kaybetmek istemeyen bir insan olarak esef duyuyorum.

Evet, çok ilginçtir, ilk defa Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olmayan bir milletvekili var ortada. Geçen hafta da, bazı gazetecilerin provokasyonu sonucu milletvekili özlük haklarım elimden alındı. Bir milletvekili dokunulmazlığı var ama özlük hakları yok.

Hayır. Ben Bakanlar Kurulu kararıyla Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığından atılmışım. Danıştay'dan alınacak sonuca göre de bu ülkede kalmam konusunda gereken yapılacak.

Benim hadisem zaten hukukun siyasallaşmasının en güzel örneğidir. Bu nedenle de bazı yanlış yorumlarla ve çifte standartlarla başlatılan bir linç kampanyası gitgide çözülmez bir hal alıyor. Onun için bunu çözmenin sorumluluğu da bu hadiseye sebebiyet verenlerin avuçlarındadır diye düşünüyorum. Ben evliliğin çok kutsal bir müessese olduğuna inanıyorum ve sizin düşüncenizin mümkün olamayacağını düşünüyorum.

Çocuklarımla her zaman hem bu hadisede hem daha sonra demokratik bir tablo çizmeye çalışırız. Çocuklarımla her zaman birlikte karar veririz. Yaşları küçük olmasına rağmen onların da görüşlerini alır, fikirlerine değer veririm. Tabii son günlerde yaşanan olaylar hem ailem için hem çocuklarım için kolay olmadı. Çocuklarımın okulda maruz kaldıkları o yuhalama kampanyası son derece üzücü bir anı olarak belleklerde kalacaktır. İnşaallah ilerde bunun sonuçlarından psikolojik olarak etkilenmezler. Bu konuya da aslında bir açıklık getirmek isterim. Maalesef benim çocuklarım 2 Mayıs'ta başlatılan siyasi linçle beraber iki gün okula gidemediler. Çünkü devletin en üst düzeyindeki kişiler tarafından ajanlıkla provokatörlükle suçlanıyorsunuz, çeşitli tehditlere maruz kalıyorsunuz. Fakat ilginçtir yanlı medyamız, "Çocuklarınızı okutmuyor musunuz?" gibi sorular sordular. Çocukların okula gitmediği iki gün zarfında sınıflarını bastılar. İzinsiz olarak okulda fotoğraflar çektiler. Çocuklarımın panodan resimlerini izinsiz olarak gaspetmişler. Çocuklarımın arkadaşları bile bazı psikolojik hadiselere maruz kalmışlar ve ağlamışlar. Bir siyasi ortama yakışmayan, medya iş ahlakına yakışmayan, seviyesiz ifadeler, seviyesiz davranışlar içerisine girilmiştir. Ben hem bunları açıklığa kavuşturmak hem de çocuklarımın derslerinden geri kalmamaları için 3 Mayıs'ta çocuklarımla beraber okula gittim. Onları basın mensuplarına tanıştırdım. Gazeteciler ise çocukları televizyona çıkarmak vaatleriyle yuhlamalara, konuyla alakasız, "Türkiye laiktir, laik kalacak" sloganlarıyla oradaki masum çocukları emellerine alet ettiler.

Şu da üzücü bir gerçektir ki, bazı basın mensupları ertesi günkü yazılarında "Merve Kavakçı çocuklarını bu işe alet etmesin" gibi yanlış bir yorumda bulundular. Benim çocuklarımı siyasete alet etmem sözkonusu olamaz. Bu nedenle seçim kampanyası sırasında da, seçimden sonra da basın mensupları ev ortamında beni görüntülemek, program yapmak teklifleri getirdiler. Ben, onlara, "Bu millete profesyonel olarak yapabileceklerim veya bir milletvekili olarak yapabileceklerim konusunun üzerinde durulmasını istiyorum. Çocuklarımın, ailemin veya özel hayatımın bunun içerisine girmesinin doğru olmayacağı inancındayım" diyerek bunları nazik bir şekilde reddettim. Ben çocuklarımla ilgili spekülasyonlar ortadan kalksın, çocuklarımın rengi (!) konusundaki spekülasyonlar ortadan kalksın diye okula gittim. Fakat orada çok talihsiz bir olay yaşandı. Ben daha sonra öğretmenleriyle ve okul müdürüyle görüştüm. Çocuklarımın birkaç gün daha okula gelmemesinin uygun olacağına karar verdik. Okul müdüründen hadisenin odağında olmam nedeniyle özür diledim. Okul müdürü bile basın mensupları tarafından tacize uğradı.

Açıkçası bu psikolojik olarak yaşanan sıkıntılar bir tarafa, şu geçen zamanı Türkiye için bir kayıp olarak nitelendiriyorum. 550 kişiden bir kişi eksik. 550 kişi vatana millete hizmet edecekken, 549 kişi edebilecek. Neden ? Meclis'in içinde bir azınlık, o 550'incinin kıyafetini beğenmedi diye. Türkiye'nin bunlarla kaybedecek vakti yoktur. Bu sebeple en baştaki ifademe dönmek durumundayım: Acaba bu özellikle mi yapılıyor? Türkiye'de birileri Türkiye'nin gelişmesini ilerlemesini istemiyor mu? Acaba niyetlerle ameller arasında bir çelişki mi var? Türkiye'nin problemlerini saydık. Elbette ki benim de bu konularda bir fikrim olacaktı. Bunlardan en önemlisi, Türkiye'deki şucu-bucu, laik-antilaik, şeriatçı-kemalist, başıörtülü-başıaçık, sosyal demokrat-Faziletli gibi ekstremleri ortadan kaldırarak diyaloğun başlatılması için çalışmak isterdim. Bu önyargıların bire bir ilişkilerle en kolay, en sağlam şekilde yıkılabileceği inancındayım. Meclis, Türkiye Cumhuriyeti'nin en yüce organı. Oradan başlayacak diyaloglarla halkın tabanını inilebilir. Genç bir bilgisayar mühendisi olarak da gençliğe yönelik çalışmalar yapmak planlarım arasındaydı. Ben bir genç olarak bir hanım olarak gençlere ve kadınlara karşı kendimi sorumlu hissediyorum. Özal zamanında başlatılan projenin Türkiye'nin şartlarına uygulanması konusunda, orta öğretime adaptesi konusunda yeniden gözden geçirilmesi ilk hedeflerim arasındaydı. Pekçok alanda olduğu gibi kadınlar konusunda da bir uçurum var. Bir tarafta aile içinde bile haklarını alamayan, kız çocuklarının eğitimden mahrum bırakıldığı, istekleri dışında erken yaşta aile kurmaya zorlanan kızlar var, diğer tarafta genç, dinamik, öğrenmeye hazır, vatana millete hizmet aşkıyla dolu fakat keyfi uygulamalarla üniversite kapısında bekletilen öğrenciler var.