Erdoğan nefretinden demokrasi talebi çıkarmak!

Bir süredir "Kürt meselesinin çözüm yolları" out, "barış mı demokrasi mi önce gelir?" sorusu in oldu, biliyorsunuz. Öcalan"ın devreye girmesi ve PKK"nın sınır dışına çekilme ihtimalinin belirmesinden itibaren, 30 yıldır akan kan neredeyse unutuldu, bir "barış mı demokrasi mi?" tartışmasıdır, gidiyor.

Güzel. Güzel elbette. Normal şartlarda gayet meşru, son derece anlaşılır, girift ama asla gereksiz olmayan bir tartışma. Tıpkı, izi insanoğlunun modern kentlerde bir arada yaşamaya başladığı zamanlara dek sürülebilecek olan "eşitlik-özgürlük" ya da "güvenlik-özgürlük" tartışması gibi. Hangisinin ağır bastığının ya da basması gerektiğinin önemsiz olması da durumu değiştirmiyor, insanoğlu bu ikilemleri aşmaya hep çalıştı, çalışmaya da devam ediyor.

Çünkü bilinir ki, insanlar en az güvenlik duygusuna ihtiyaç duydukları kadar özgürlüğe de meftundur. Dünyayı kabak gibi ortadan ikiye bölen iki büyük teoriyi simgeleseler de özgürlük gibi eşitlik kavramlarının ikisi birden, insanın mutluluğu sözkonusu olduğunda vazgeçilmezdir. Barış ve demokrasi için de pekala aynı şey söylenebilir.

Mesele bunların hangisinin daha öncelikli olduğu da değildir aslında, çünkü birinden birinin ağır çektiği bir toplum zaten hasta demektir. Özgürlüğünüz çok güvenliğiniz azsa, ortak algının çarpıklaştığı, hiç kimsenin hiçbir şey için garanti veremediği risk toplumuna doğru ışık hızıyla yol almanız işten bile değildir sözgelimi… Tam tersi bir senaryo, yani güvenliğin çok özgürlüğün az olduğu toplum modeli, sizi alır 1984"vari bir distopik karanlığın içine bırakır.

Barış ve demokrasi için de aynı durum pekala geçerlidir. Barışsız bir demokrasi hayaldir, demokrasisiz bir barış ise, totaliter bir devlet yapılanmasının önünde asla engel değildir, hatta belki totaliterliğin manivelasına, giderek hizmetçisine dönüşür.

Dolayısıyla normal şartlar altında, asla gereksiz bulunamaz barışla demokrasiyi yarıştırmak, tartıştırmak…

Gelgelelim, Türkiye"nin 30 yıldır –aslında daha uzun süredir- beklediği bir ihtimalin gerçek olmasını nefesimizi tutarak izlediğimiz de bir vakıa. Evet nefesimizi tutarak, sürece bir biçimde zararı olabilecek tek bir cümle kurmayarak; tek bir kelime etmeyerek, tek bir ses çıkarmayarak…

Zira, bu süreç ne yalnızca AK Parti siyasetçi ve seçmeniyle; ne de BDP-KCK siyasetçi ve seçmeniyle ilgili; topyekun Türkiye"nin bahtının şekillendirildiği ve bir adım sonrasının değme uzmanlarca bile öngörülemeyeceği kadar hassas bir "re-organizasyon" durumunu ihtiva ediyor. Bağrı yanmış anneleri, ciğeri kavrulmuş babaları, acı çekmiş yakınları ilgilendirdiği kadar, bu toplumun tüm üyelerinin senin, benim ve onun geleceğini yeniden kuruyor.

Dolayısıyla, bu süreci izleyenlerin bir parça içinin titremesini gereksiniyor.

O yüzden, bir zamanlar hepimize hayal gibi gelen, hiç olmazmış/olmayacakmış gibi gözüken barış ihtimali belirirken; istediği oyuncak kendisine verildiği anda, onu kenara fırlatıp bir başka oyuncak için ağlamaya başlayan mızmız çocuklar gibi huysuzlanmak, "barış tamam ama demokrasi nerde?" diye yazılar döktürmek çok gerekli mi, emin olamıyorum.

Türkiye için barış da, demokrasi de gözden çıkarılabilir ufak detaylar değil; birinden biri öncelenebilir ya da birbirini değilleyebilir, soyutlayabilir şeyler de değil.

Ancak muhalefetini Erdoğan nefretinden devşirenlerin, asla memnun edilemeyen şımarıklığını en azından Türkiye"nin bu en büyük ve güzel ihtimali belirmişken dizginlemesi şart gibi gözüküyor. Zira, tam da onyıllardır süren küskünlük giderilmeye çalışılırken, "ama demokrasi nerede?" demek, bu süreci dinamitlemekten öte bir işlev icra etmiyor. Bunu bile bile yapmaya devam etmenin adına da, hangi kitaba bakarsanız bakın, hainlik deniyor, ötesi değil!