Düzce'de deprem izdihamı

DÜZCE- Düzce, bir kaç ay arayla iki büyük felaket yaşadı. 17 Ağustos'ta Adapazarı-Yalova hattına göre daha az hasar gören Düzce'de, bu kez evlerin büyük çoğunluğu yıkıldı geri kalanı da oturulamayacak hale geldi. Düzce'de can kaybının korkulduğu kadar olmaması, nüfusun önemli bir kısmının prefabrik evlerde ve çadırlarda olmasına bağlanıyor.

Felaket gecesi, Düzce'ye devletin de, sivil toplum kuruluşlarının da ulaşmış olması dikkat çekiyor. 17 Ağustos depremine nisbetle, kurtarma çalışması yapılan enkazların sayısı çok daha fazla. Düzce'nin sokaklarında, özellikle bahçesi yaralılarla dolu olan Düzce Devlet Hastanesi ile binası tamamlanmış olmasına rağmen henüz tam kapasite ile çalışmaya başlamamış olan Sigorta Hastanesi'nin çevresinde sayısız ambulans var. Ambulanslar, ameliyat gerektiren durumlarda yaralıları İstanbul'a naklediyorlar. Yaralıların sevki konusunda önemli bir problem görülmüyor. Ancak birçok yaralı, elektrik ve tıbbi araç yokluğundan dolayı Düzce'de gerekli müdahale yapılamadığı için hayatını kaybediyor. Düzce'de, enkaz kaldırma çalışmaları için gerekli araç-gereç sayısı ile kurtarma elemanı sayısı arasında bir dengesizlik göze çarpıyor. Yüzlerce kurtarma elemanı kalabalık gruplar halinde Düzce'nin sokaklarında bir aşağı bir yukarı dolaşıyor. Enkazın kaldırılmasında kendilerine yardımcı olacak iş makinası ve gerekli aydınlatma gereçleri olmadığı için elleri kolları bağlı olan bitenleri seyrediyorlar. Bunların birçoğu da iyi niyetlerine rağmen profesyonel değil.

17 Ağustos depreminde de büyük hasar görmüş olan Düzce'de, nüfusun bir kısmı evlerini boşaltarak köyüne ya da başka şehirlere göç etmişti. Bir kısmı da, prefabrik evlerde ve kendi evinin bahçesine kurduğu çadırlarda yaşıyordu. Çok sayıda insanın yaşadığı siteler ve apartmanlar boşaltılmıştı. Bu sebeple, can kaybı, 17 Ağustos'ta Adapazarı, İzmit ve Yalova'da meydana gelen can kaybına oranla daha az. Çamlıevler, Kültür Mahallesi, Uzun Mustafa, Aydınpınar Caddesi'nin iki yanındaki yerleşim mahalleri ve çarşı içinde hasar diğer semtlere göre daha fazla. Düzce'de deprem, evleri adeta savurmuş. Binaların çoğu bulundukları yere yıkılmamış. Altlarındaki zemin hızla çekilmiş gibi, çeşitli yönlere kapaklanmışlar. Bu yüzden, yıkımın fazla olduğu yerlerde caddelerden yaya olarak geçmek bile çok zor. Deprem Düzce'yi akşam alışverişinin yapıldığı bir sırada yakaladığı için, dükkanların ve marketlerin bulunduğu yerlerdeki enkazlarda da insanlar var.

Depremin en büyük ve en acı gerçeği, ölüm. Kimi yanmış, kimi parçalanmış cesetler, battaniyelere sarılarak -eğer varsa- yakınlarının nezaretinde kaldırılıp götürülüyor. Sokaklarda, soğuktan biraz olsun korunabilmek için yakılmış ateşlerin başında insanlar ağlaşıyor. Kimi henüz bulunamamış bir kayıp için, kimi cesedi henüz bulunmuş bir yakını için. Kadınlar, acıyı alabildiğine çoğaltan ağıtlar yakıyorlar. "Emir büyük yerden, kime ne diyebiliriz" cümlesini, konuştuğunuz insanlardan sık sık işitiyorsunuz. Yüreğinizde, oradaki insanların acısından alınmış bir parça ateşle şehre veda ediyorsunuz.