TÜSİAD"ın iki yüzü

İlkesel davranış modelini benimsediğini söyleyen bir TÜSİAD Başkanı karşımızda duruyor. Başkan referandum hakkında bir türlü kurumsal tavrını ve fikrini beyan edemiyor. Sessizce, beklide sinsice bir köşede öylece durmuş bekliyor.

Gerekçesi ilkesellik.

''Evet'' ya da ''Hayır'' demek ilkelerine aykırı geliyormuş. Oysa kamuoyunda TÜSİAD''a tercihini belirlemekten ziyade zeminini belirleme baskısı geliyor. Sessiz kalmaması, en azından kendi olmazsa olmaz ilkeleri dediği parti içi demokrasinin linç edilmesine ses çıkarması beklenirdi.

Olmadı.

TÜSİAD kendi ilkelerine bile sessiz kaldı.

Oysa tarihe baktığımızda, yani TÜSİAD''ın ilkesel tarihine baktığımızda ne gibi ilkesel davranışları olduğunu bulabilirsiniz. O kadar fazla ilkesellik örneği var ki acaba hangisini sayarsınız. Mesela Refah-Yol Hükümeti yıkılsın diye TOBB-TİSK gibi iş dünyası örgütleri ile bildiri yayınlamak nasıl bir ilkesellikti? Hangi ilkesellik ile açılanabilir hükümet yıkılsın isteği.

TÜSİAD''ın 28 Şubat sürecindeki ilana ortak olması acaba darbeci zihniyete hizmet ilkeselliği olabilir mi?

Ben bugün demokrasi-demokrasi diye çırpındığını söyleyen TÜSİAD''ın daha iyi anlaşılması için 28 Şubat sürecindeki davranışı incelensin yeter diyorum. Hatta Hak-İş Başkanı Salim Uslu''nun konsomatris yakıştırmasında da 28 Şubat sürecinin yeterli olduğunu görüyorum.

Ümit Boyner en kısa sürede 28 Şubat sürecinde TÜSİAD tarihini okumalıdır. Ona yandaş gazete ve TV programcıları bu soruları soramayacaktır elbette; ama toplumun hafızası o kadar eski değil.

Neden bu hafıza önemli? Türkiye Demirel ile 90 sonrası rant ekonomisine alıştırılmıştı. 80 öncesi korumacılığa alıştırılmış olan ve korumacılık ile besletilen sermayedarlarımız, Özallı yıllardan sonra bu sefer rant ekonomisi ile beslenir olmuşlardı.

Ve Refah-Yol hükümeti ortak havuz sistemi ile bu oyuna çomak soktu. Havuz öncesi parası olan kamu kuruluşu bu parayı yüzde 70-80''lerle özele aktarırken, aynı kamu hazine ihalelerinde yüzde 130-150 ile borçlanıyordu.

Devlet yine devletin parası ile soyuluyordu.

28 Şubat süreci sonrası ise mesela bankaların hortumlanmasından bildiriye destek veren sendikaların mali denetim dışına çıkarılması gibi her kesime rüşvetler dağıtılarak ülke soyuldu.

Bu süreç aslında Türkiye gerçeğinin ta kendisidir.

Türkiye''nin sermayedar kesimi aslında demokratik serbest piyasa yerine, serbest görülen piyasada devlet koruması ve devlet soyulması ile palazlanmıştır.

Sermayedar kesimin demokrasi aşkını dillendirmesi ile aslında derin veya katı devletçi istekleri arasında sıkı bir bağ olduğunu davranışlarından da çıkarabilirsiniz.

2001 krizinin ardından 22 Şubat günü ithal bakan talep eden TÜSİAD olmuş ve Ecevit Şubat bitmeden Kemal Dervişi açıklamıştır.

2002 seçimlerinde ise Ak Parti seçime hazırlanırken TÜSİAD ile temasın ardından o zamanki Başkan Tuncay Özilhan''ın Genelkurmay''a rapor vermesi nasıl değerlendirilebilir?

Demokrasi tutkunu TÜSİAD Genelkurmay''a bir siyasi parti olarak Ak Parti''nin güçlenmesine karşı alınacak önlemleri sıralıyordu. Sonra ise bunun bir rapor değil bilgi notu ile herkese gönderildiğini söyleyerek nasıl ikili ilkesellikleri olduğunu kanıtlıyorlardı.

İlginç bir noktada TÜSİAD''ın sürekli devletten beklentili olmasıdır. Ama bu beklentilerin nerede ise tamamı görünüşte kendisine olmayan ama aslında sadece kendini düşünen isteklerden başkası değildir.

2001''de ithal bakan isteği ile 2009''da ilada IMF isteği arasında ne fark bulabilirsiniz. IMF gerekçesinde dikkat ediniz "kamu ihtiyacı" olarak TUSİAD dillendirmektedir. Oysa kamu olarak devletin 83 milyar dolar dış borcu bulunurken 75 milyar dolar Merkez Bankası rezervi vardı.

Asıl IMF ihtiyacı özel sektöründü. 2006 sonrası plansız dış borçlanma ile borcunu 84 milyar dolardan 190 milyar doların üzerine özel sektör taşımıştı. Başbakan bu duruma "kendileri düşünsün, geçmişte olduğu gibi bu sefer devlet olarak özel sektörün borçlarını üstlenmeyiz" diyordu.

Ama TÜSİAD illa IMF gelsin derken, kendisini değil kamuyu gerekçe gösteriyordu.

Belki de TÜSİAD kendini devlet olarak görüyor.

(Yarın; Ümit Boyner neden çark etti)