Paşalar ve darbeler: Velev ki sembolik olsun

Üzerinden bir haftadan uzun bir süre geçmiş olmasına rağmen gazete sütunlarında hala, eski Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ''un tutuklu mu, tutuksuz mu yargılanması gerektiği tartışılıyor.

Oysa, demokrasi kültürünü içselleştirmiş ve "hukuk önünde her birey eşittir" düsturunu benimsemiş bulunan bir ülkenin evlatları olsaydık, Başbuğ''un tutuklu mu tutuksuz mu yargılanması gerektiğini, sözkonusu suçu işlediği öne sürülen bir onbaşının "tutuklu mu, tutuksuz mu?" yargılanması gerektiğini tartışacağımız kadar tartışıyor olurduk.

Bu konuyu, yani "tutuklulanma koşulları"nı ilkesel olarak eleştirenlere ya da tartışanlara elbette hiçbir sözüm yok, ancak medyanın çoğunluğu, eski Genelkurmay Başkanı''na otomatikman bir "geçiş üstünlüğü" hakkı vehmederek, özel bir statü biçerek ve kafasının arkasında dönüp duran "koskoca Genelkurmay Başkanı, hapse atılır mı yahu?" iç sesiyle itiraz ediyor.

Halk arasında "vesayetçi kafa" dediğimiz bu tür mensubu gazeteciler sözgelimi halihazırdaki Genelkurmay Başkanı Necdet Özel''e Kürtçe eğitim ve kamusal alanda kullanımına ilişkin soru yöneltip, aldığı cevabı da "haber" diye gazetesine gönderebiliyor, o gazeteler de bunu yayınlayabiliyor.

Bin kere söylendi ama anlaşılmamış olabilir diyerek altını çizelim ki; Genelkurmay Başkanı''nın siyasi demeçler vermesi, suçtur. Siyaset hakkında soru sormak ve alınan cevabı yayınlamak da gazetecilik değildir ve gayri hukuki bir durumun izharıdır.

Dolayısıyla, İlker Başbuğ''un tutuksuz yargılanması gerektiğini söylemeyenler, bu konuyu hukukun takdirine bırakmış olanlar, askere "kin" ya da "nefret" duyduklarından dolayı değil; olsa olsa sivilleşme adına, demokrasinin gelişmesi adına, Türkiye''de sivil-siyasal iktidarın yanında bir vesayetçi iktidar odağı bulunmasına karşı durmak adına, sembolik bir karşı çıkış olarak susmakta ve yargının kararına itiraz etmemektedir.

"Sembolizmi" yabana atmayın, 12 Eylül askeri darbesini yapanların yargılanmasına önümüzdeki günlerde başlanıyor ve üzerinden 32 yıl geçtikten sonra açılan bu dava elbette "sembolik" olma niteliği taşıyor.

Ancak, bu ülkeye kötülük edenlerin ve binlerce insana zulmedenlerin mahkeme önüne çıkarılması basit bir hesaplaşma değil, mevcut toplumsal ve siyasal düzenin demokratikleşmesinde önemli bir virajdır. Tıpkı "siyasal iradeyi yıpratmak amacıyla internet andıcı hazırlamak" suçu isnat edilen bir eski Genelkurmay Başkanı''nın ''tutuklanması'' gibi…

Daha önce de yazmışlığım var: Wikipedia''dan alıntıyla darbecilik, "Nürnberg Şartı ile kabul edilmiş ve devletlerin kendi kanunlarında yer almasa bile suçun oluşumu halinde takip etmek zorunda oldukları uluslararası hukukun buyruk kuralı niteliğine sahip insanlığa karşı suçlar" kapsamındaki kanunsuzluklardan biridir. Ve bu ülkeye ettiği sadece, insanlara işkence edilen, bazısının işine, kimisinin eğitimine, bazılarının da hayatının tamamına malolacak kararların uygulandığı bir düzen tesis etmek değildir. Darbecilik aynı zamanda, bugün tezahürleriyle boğuştuğumuz, habis bir hastalık gibi ülkenin tüm kurumlarının kılcal damarlarına kadar yayılmış olan vesayet rejiminin sağlamlaştırıcısı olan adrestir de…

Cuntacıların sözkonusu özgüveninin yokolması için elinden geleni ardına koymamak ve yaptıklarından pişman olmalarını sağlamak ise, bir insanlık görevidir. Velev ki sembolik olsun…

Nitekim bugün "Koskoca eski Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ, kaçacak mıydı yani? Neden tutuklandı ki?" diye soranlar; 12 Eylül''le ilgili soruşturma açıldığında da Kenan Evren için "Eli ayağı titreyen, yürümekten aciz bir ihtiyarcık" diyes soruşturma sürecine karşı çıkmış, 12 Eylül''ü yargılamayı gereksiz bulmuşlardı.

12 Eylül davası da, eski Genelkurmay Başkanı Başbuğ''un tutuklanması da kanaatimce yanlış değildir. Elbette, hesaplaşma burada bitmeyecekse, 28 Şubat darbesi ve 27 Nisan muhtırasıyla da yüzleşilecekse…

Yani ki 27 Nisan muhtırası nedeniyle Yaşar Büyükanıt ve Çevik Bir başta olmak üzere 28 Şubat post-modern darbesinin mimarları da hesap vermedikçe Başbuğ''un "andıç" nedeniyle tutuklanması hem "haksızlık" anlamına gelecek, hem de Türkiye''nin "darbelerle hesaplaşması" ihtimalinin önüne geçecektir ki, bu sivilleşme yolundaki bir ülke için korkunç bir seçenektir.

Bizim, yani Türkiye''nin normalleşmesini isteyenlerin, elimiz yettiğince takipçisi olması, dilimiz döndüğünce söylemesi, nefesimiz yettiğince bağırması gereken de şey de budur.