'Erkek çocuk' baskısı kadını ölüme itiyor

Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi Doç. Dr. Ahmet Yalınkaya, bölgede erkek çocuk doğurmak için kadınların çok doğum yaparak hayatlarını riske attığını söyledi. Yalınkaya, gelişmemiş toplumlarda kadının iki görevinin bulunduğunu, bunlardan birinin “çocuk yapmak” diğerinin ise “erkeğine hizmet etmek” olduğunu kaydederek, “bir kadın bu iki görevi yerine getirmediği takdirde eşi, eşinin ailesinin gözünde ve içinde bulunduğu toplumda değersiz adeta işe yaramaz duruma düşmektedir” dedi.

Toplumda, erkeğin bu konuda sorumlu tutulmadığını belirten Yalınkaya, şunları söyledi: “Kız ya da erkek doğurmak tamamen erkeğin eşey hücresine bağlıdır, yani kadının bunda hiçbir olumsuz rolü yoktur. Ancak bizim toplumlarda erkek hiçbir şekilde sorumlu tutulmaz. Eğer erkekten kaynaklanan bir kısırlık söz konusu ise bunun kadından sakladığına zaman zaman tanık oluyoruz.

Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde bu tür olaylara çok sık rastlanıldığını belirten Yalınkaya, şöyle dedi: “Erkek çocuk doğurmadığı için aşağılanan, fazla doğum yapmak zorunda kalan çok sayıda kadın var. Eğer her şeye rağmen bu kadınlar erkek çocuk doğuramazsa ya boşanmaya ya da sosyal güvencesi olmadığı için kumaya razı olmaktadır. Hatta nadiren de olsa erkek çocuk için öncülüğü yapıp eşine kız istemeye giden kadınlar bile var. ”

Bir kadın erkek çocuk doğurmazsa eşi ve eşinin ailesi tarafından aşağılanmakta ve hatta boşanmaya zorlanmaktadır. Bu kadınlar çaresizlikten daha çok doğum yaparak, daha çok risk almaktadırlar.” Yalınkaya, birçok ailenin erkek çocuğu, soy ağacının devamı için istediğini belirterek, “Erkek adamın erkek çocuğu olur” sözüyle

toplumsal bir baskının söz konusu olduğunu kaydetti. Erkek çocuğa kalıcı sermaye gözüyle, kız çocuğa ise er ya da geç evden ayrılacak gözüyle bakıldığını anlatan Yalınkaya, “dini faktörler de etkili oluyor. Dini yönden daha radikal olanlar daha çok çocuk yapma eğilimindedirler. Eğitimliler arasında da bu durum değişmemektedir. Burada 'veren rızkını da verir' mantığı egemendir. Düşük sosyo-ekonomik düzeye sahip bireyler arasında bu daha yaygındır” dedi.