TÜSİAD"ın tam demokrasi talebi

Ülkemizde ekonomiyle, siyasetle ve kurumlarla, iç ve dış politikayla ilgili tartışmaların temelinde arzulanan demokratikleşmenin bir türlü gerçekleşmeyişinin yattığını sık sık gündeme getirmek gerekir.

Gündeme getirmek gerekir ki konu tartışılsın ve çıkış yolu aransın, çıkış yolu bulunsun.

Sistemi restore etmesi için milletin seçtiği siyasi kadrolar batıdaki örneklerinde olduğu gibi tam iktidar olamıyor. Millet seçimlerde tam iktidar olsun diye yenilerini seçiyor. Ancak durum pek değişmiyor.

İşte bunun temelinde o tam demokrasinin bir türlü yerleşmemesi gerçeği yatıyor. Millet artık bunun da farkına varmış bulunuyor. Fakat milletin farkına varması beklenen değişimi sağlamaya yetmiyor. Kimi güç odaklarının bu değişimi kabullenmesi gerekiyor.

Bugünkü yazıma tam demokrasi isteyen TÜSİAD Yönetim Kurulu Başkanı Ömer Sabancı''nın bu konudaki önemli sözlerini iktibas etmek istiyorum. Söyleyen de önemli sözler de önemli.

“Türk Demokrasisi''nde 130 Yıl: Prof. Dr. Bülent Tanör''ün Anısına Türkiye''de Demokratikleşme Perspektifleri 10. Yıl Güncellemesi” başlıklı raporun tanıtım toplantısında konuşan TÜSİAD Yönetim Kurulu Başkanı Ömer Sabancı, 1997 yılında Bülent Tanör tarafından hazırlanan “Türkiye''de Demokratikleşme Perspektifleri” isimli raporun önemli bir çalışma olduğuna işaret ediyor. Bu raporu kamuoyuna sunarken TÜSİAD''ın başlıca kaygısının; bir sanayici ve işadamı örgütü olarak derin ve tartışma yaratacak bir konuyu neden gündemine aldığını anlatabilmek olduğunu dile getiriyor. TÜSİAD''ın siyaset alanında böylesine kapsamlı bir konuya eğilmesinde üç temel tespitin rol oynadığını belirten Sabancı şöyle diyor; “Bunlardan birincisi; Türkiye''de serbest piyasa ekonomisinin kalıcılığını sağlamak için, toplumsal uzlaşma kanalları açık, geniş katılımlı, çoğulcu demokratik bir siyasal yapının zorunlu olmasıdır. İkincisi; ekonomik ve siyasi demokrasinin kurumlaşmasının ancak ülkenin aydınlık geleceği için demokrasinin tek çıkar yol olduğunu düşünenlerin kesintisiz çabalarıyla mümkün olmasıdır. Ve üçüncüsü; insanların sistemin kurumlarına veya bütününe olan güvenini kaybetmemesi için sistemin kendini eleştirebilmesi ve kendi çözümünü üretebilmesi gereğidir.” (...) “Daha şeffaf, daha katılımcı bir demokrasiye doğru gelişmenin, statükoyu korumak ve iktidarını paylaşmak istemeyen kesimlerde bir direnç yaratması doğaldır. Konjonktürel bazı gelişmeler zaman zaman bu direnci besler ve etrafında bir taraftar kitlesi oluşmasına yardımcı olabilir. Aynı zamanda, mevcut demokrasinin dar kalıplar içine sıkıştırılması çabalarına da şahit olabiliyoruz. Burada söz konusu olan; demokrasi karşıtı tutumu yakalayabilmek için yapıları değil işleyişleri ve zihniyeti, yasa metinlerini değil uygulamaları izlemek gerekiyor. Oysa yasaları kendince yorumlayarak değişimi yavaşlatmaya veya engellemeye çalışmak, toplum içinde bazı kesimleri demokratik haklardan yararlanmaya ehil görmemek anlamına gelir. Bu ise, elbette ülkeyi demokrasiden uzaklaştırıcı bir etki yapar. Yine de demokrasimizin 130 yıllık bir olgunlaşma süreci geçirdiğini hatırlatmamızda yarar var. Bu olgunlaşma sürecinde sonra Türkiye, demokratikleşme tartışmalarını gündeminden çıkararak, varmak istediği hedefe ulaşabilecek mi? Hiç kuşkusuz ''evet''. Fakat bunun kendiliğinden gelişecek bir süreç olmadığını, siyasal partilerin tüm sivil toplum kuruluşlarının, kurumların ve bireylerin kararlı ve samimi çabaları ile gerçekleşeceğini belirtmeliyiz. Türkiye''nin bugün erişmiş olduğu gelişmişlik düzeyinin geri döndürülemeyeceğini de görmek zorundayız. Bireyler de, kurumlar da kendi farklı ideallerini gerçekleştirme konusunda eşit fırsat sahibi olma imkânını, her türlü fikre ve gelişmeye açık, uzlaşma kültürü olan bir toplumsal yapı içinde bulabilirler. Bu yapı aynı zamanda bugün bize çözümsüz gelen birçok sorunun da çözümünü beraberinde getirecektir. Bunu sağlayabilmek için daha gelişmiş, daha yaygın, daha hoşgörülü ve daha katılımcı bir demokratik siyasal yapı kurmaktan başka seçeneğimiz yoktur.”(Zaman, 19 ocak 2007)

Sabancı''nın bu tespitlerini alkışlıyorum.