Heron'a nanik!

Geçtiğimiz günlerde Filistin Milli Eğitim Bakanlığı, 8 gün süren savaş sonucunda 50 okulun zarar gördüğünü açıkladı. Savaşta şehit olan ve yaralananların yüzde 65'inin kadın ve çocuklardan oluşması, savaşın ağır bilançosunu tüm gerçekliğiyle yansıtıyor. Ateşkesin ardından Gazze'de cumartesi günü eğitim yeniden başladı. Fakat birçok okulda savaşta yaralanan veya şehit olan çocukların sıraları boş kaldı. 300 öğretmen ve öğrencinin yaralandığı savaşın ilkokul ve lise çağındaki çocukları nasıl etkilediğini merak ederek, Gazze'de Birleşmiş Milletler'e ait bir okulun çıkışına gittik. Savaşa alışkın çocuklar, hayata yeniden adapte olmuşlar fakat, öğretmenleri hepsinin psikolojik yardım alması gerektiğini ifade ediyor.

Çocukların hepsi 'İsrail'le bir daha savaşsak keşke' diyorlar. Bu da psikolojisi etkilenmiş çocukların iç dünyasını ele veriyor. Birçoğu İsrail askerini 'küçük fareler' gibi gördüğünü söylüyor. Görüşmemiz esnasında gökyüzünde İsrail yapımı insansız hava aracı 'Heron'lar gözüküyor. Etraftaki aşırı sese rağmen çocukların hepsi Heron sesini duyup başını gökyüzüne kaldırıyor. Kimileri dil çıkarıyor, kimileri hakaret ediyor. Savaş nedeniyle politize olmuş bu çocuklardan 7 yaşındaki Muhammed Ebubekir'in 'Bombalar atılırken kalbim yere düşecekmiş gibi oluyordu ve hemen annemin kucağına koşuyordum' cümlesi savaşın çocuklara etkisini ortaya koyuyor. Ebubekir ayrıca 'Ben çok korkunca ağabeyim bana 'Korkma, bunlar oyuncak' dedi. Ama ben onların oyuncak olmadığını biliyorum' diyor.

Savaş yaşamış toplumların çocukları genelde içe kapanıyor. 12 yaşındaki Esra, savaşla geçen hayatların özetini şöyle yapıyor: 'Buraya sürekli bombalar atılıyor. Zaten bizim hayatımız hep böyle geçecek. Savaşta evde bulunan 7 kişi aynı odaya toplanıp birbirimizi teselli ettik. Babamız da yanımızda yoktu, çünkü o esir. Ama bu ateşkes bizi umutlandırdı. Direnişimizin zaferini gördük.' Meyar Ebubekir ise henüz 1. sınıfa gidiyor. Okuma yazmayı yeni öğrenmiş. 'Savaş nedir' diye soruyoruz, 'Savaş korkunç bir şey. Biz ders çalışırken komşumuzun evine füze attı. İsrail iyi bir devlet değil. Biz sadece okulumuza gitmek istiyoruz. Başka bir şey istemiyoruz' diye cevap veriyor.

Lise birinci sınıfa giden Seca Abuhasira, 'Biz de dünyadaki diğer çocuklar gibi özgür yaşamak istiyoruz' derken, 16 yaşındaki Nur Ebu Musa da savaşa dair şu değerlendirmeyi yapıyor: 'Bu savaş çocuklar için yapıldı. Onları öldürmek istediler. Ben ve benim yaşımdaki kızlar için psikolojik olarak çok kötü bir dönemdi, ama geçti. Yahudiler şunu bilsin ki, benim gibi güzel gözlü kızlar kimseden korkmaz.'