Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
42

Bildirimler

http://image.yenisafak.com/resim/upload/2017/05/27/de9732c42704g05.jpg
---------------------------------- manset -------------------------------------------
---------------------- manset ---------------------
2704g05.jpg
  • SEVDA ALKAN / İSTANBUL


    6 Nisan 2005 tarihinde yaşanan bir olay, bir çocuğun hafızasında, hayat boyu unutamayacağı izler bıraktı. 13 yaşındaki Mücahit Sümer, İstanbul'un Gaziosmanpaşa ilçesinde, askeri alanda, bir çuvalın içinde buldukları ve askeri malzeme olduğu belirlenen demir parçalarını satmak ve karşılığında birkaç lira harçlık kazanmak için altı arkadaşıyla hurdacıya gittiğinde, büyük bir patlamanın en yakın tanığı olacağını ve sonrasında yaşayacağı dehşeti bilememenin kızgınlığını hissediyor.

    13 yaşındaki arkadaşı Bayram Aras'ın hayatını kaybetmesine ve aynı yaşlardaki altı çocuğun da yaralanmasına sebep olan patlamanın üzerine pek- çok şey yaşandı. Ama patlamada bir gözünü, bir ayağını kaybeden ve bedeninin değişik yerlerinde ağır zedelenmeler olan 13 yaşındaki Mücahit Sümer, hâlâ hastanelerde hepimizin unuttuğu o günün ağrılarını yaşıyor.

    Yaşam rotası değişti

    Hayalleri, umutları olan Sümer için yaşam rotasını çoktan değiştirdi. Çapa Tıp Fakültesi'nde, şu güne kadar gördüğü tedavinin sadece reçete gideri 15 milyar tutan Mücahit, bir yandan ailesini büyük bir maddi yüke sokmuş oluşuna, diğer yandan da çocukluk arkadaşını kaybettiğine üzülüyor. Böyle bir travmanın kendisinden götürdüklerinin ardından en büyük kızgınlığı ise o çuvalı oraya bırakanlara karşı duyuyor. Mücahit'i bir anlığına bile yalnız bırakmayan annesi ve ağabeyi Mehmet Sümer ise yaşadıklarını ardından günler geçmesine rağmen, hiçbir yetkilinin 'geçmiş olsun' dileğinde bile bulunmadığına dikkat çekerek, maddi olarak karşılayamacakları bir faturayla karşı karşıya kaldıklarını ve bu fiyatın da her geçen gün arttığını söylüyor. Aile, askeriyeyi mahkemeye verdiklerini de sözlerine ekliyor.

    'Belki yaşadıklarımı yazarım'
    Mücahit, şimdi, vücudunun eksik parçalarının yokluğunu onarabilmek için bir çıkar yol aradığını söylüyor. "Yazabilirsin" denilmesi gözlerinin içinde ufak bir gülümsemeye sebep oluyor. Ve Mücahit "Kompozisyonum hep çok iyiydi. Öğretmenlerim de çok iyi yazdığımı söyler. Belki de yaşadıklarımı yazarım" diyor. Mücahit acılarının yazmakla dinip dinmeyeceğini çok sonra öğrenecek olsa da O'na şimdi gereken kaybettiklerini unutturacak birilerinin sesini duymak sadece.

    ----------------- imza------------------

    ----------------- imza------------------


    /images1/bos.gif
  • Yorumlar

    Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

    10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

    10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...