Hayal dünyaları çok geniş...

Türkiye gerçeklerinden kopuk şekilde kendi marjinal dünyasında yaşayan BDP, Ortadoğu''daki gelişmeleri de hayal penceresinden izliyor, ütopyasını gerçekleştirecek tarihi bir dönüm noktası olarak görüyor. ABD''ye giden BDP heyetinin açıklamaları, irrasyonel halet-i ruhiyelerinin depreştiğini gösteriyor. “Kürt halkı yüzyıl önceki durumun bir daha yaşanmasına izin vermeyecektir” diyen Selahattin Demirtaş, Ortadoğu''daki dönüşümü nasıl bir sıçrama tahtası olarak gördüklerini ifade ediyor. Demirtaş, “Kendi hak ve özgürlük talebinden en az birlikte yaşadığı halkların sahip olduğu ulusal tanınma, statü sahibi olma, anadilde eğitim ve örgütlenme özgürlüğü seviyesinden geri adım atmayacaktır” diyor. Sanırsınız ki, Ortadoğu ülkeleri yeni bir dünya savaşından çıktılar, sınırlar yeniden çiziliyor, taraflar pazarlık masasına oturuyorlar, halklar devletleşme sırasında bekliyorlar… Öyle bir kibir ve ihtiras var ki, kendilerini uluslararası müzakere masasının devlet ve toprak hakkına kavuşmuş yeni üyesi gibi görüyorlar.

Sert çıkışlarıyla bilinen Hasip Kaplan bile daha makul konuşuyor, “Bu tür ziyaretler, Kürt sorunun çözümünde demokratik kanalları açmak, barış için yeni bir anayasa sürecinde uygun iklimi yaratmak açısından çok önemli ve olumludur” diyor, ama eşbaşkan farklı rüzgarlar estiriyor. Sanıyorlar ki, ABD, Alaattin''in sihirli lambası, kim ne isterse alacak…

PKK''nın gerisine düşmek istemeyen BDP''nin sergilediği ruh hali, aslında algı seviyelerini de ortaya koyuyor.

PKK''nın meseleyi algı düzeyi de gerçekten içler acısı… PKK yandaşı kalemler, olmazları ifade eden şu tür yazılar yazıyorlar: “Silah bırakma olmayacak, eylemsizlik olmayacak, Oslo görüşmeleri olmayacak, Barzani silah bırak baskısı yapmayacak, BDP PKK''ya sırtını dönmeyecek, Kürt ulusal kongresi toplanmayacak.” Olmazı göstermeyi bir strateji sanacak kadar acziyet ve akılsızlık sergiliyorlar. Sanki onlardan ricada bulunan varmış gibi tavırlara giriyorlar.

Başbakan''ın ''silah bırakırlarsa operasyon durur'' sözü, bir rica değildir. Bu cümle bir şartı ifade etmekte, aksi halde operasyonların durmasının sözkonusu olmayacağını vurgulamaktadır. Taraf''ta Melih Altınok''un da vurguladığı ''PKK kibri'' gerçekten akıllarını kör ediyor, içine düştüğü zavallılığı anlayamayan bir idraksizlik üretiyor.

PKK sanıyor ki, kendi meydan okuduğu sürece sorun kilitlenecek, Kürtler onların esiri olacak, Kürt sorunu da onların blokajı altında derinleşecek. PKK istiyor ki, kendileri batarken Kürtler de batsın, Kürt sorunu da çözülemez hale gelsin. Aslında bu acziyet, hükümetin onları içine düştükleri dipsiz kuyudan çıkarması gibi bir bilinç altını yansıtıyor. Doğrusu bu çapsızlığın sonucu, debelendikçe batmaktır, çırpındıkça boğulmaktır.

Barzani''nin ziyaretiyle ilgili değerlendirmeleri de benzer bir şaşkınlığı yansıtıyor. “Barzani onu söylemedi, bunu kastetmedi, yanlış anlaşıldı, sözleri çarpıtıldı” türü teviller, Barzani karşısında nasıl bir eziklik içinde olduklarını da gösteriyor.

Bir yandan Barzani''nin PKK''ya yönelik olumsuz bir söylem üretmediğini ispatlamaya çalışıyorlar, diğer yandan Barzani''yi küçümsüyor ve tehdit ediyorlar. Özgür Gündem''deki yazılar, Türkiye''nin defalarca KDP ile PKK''ya karşı operasyona girdiğini, Kandil''e kadar gittiğini ama sonuç alamadığını; PKK''nın kimseden emir almayacağını, kimsenin de PKK''ya gücünün yetmeyeceğini vurguluyor.

Her türlü söylemi, ''imha, yok etme, tasfiye etme'' kavramları üzerinden okuyan bir bakış açısı sığ ve yüzeysel kalmaya mahkumdur.