Özdemir İnce"nin cahil cesareti

ABD''nin ''kurucu babaları''ndan Jefferson''ın, Amerikan anayasasının ruhunu İncil''in oluşturduğunu söylediğini yazmıştım. Özdemir İnce, işte buna takmış ve ''İslamcı atmasyonu'' başlığıyla, her zaman olduğu gibi dogmalarını bir kez daha tekrarladığı ve okuyucularını ''dolmuşa bindirdiği'' ilkel bir yazı yazmış.

Özdemir İnce, benim muhatabım değil. Ezberci, şabloncu, jakoben, nato kafa nato mermer, beton, eleştirel ve analitik melekeleri donmuş, zihinsizleştirilmiş zihin hastalığından malul ''emekli kazmacı''; yaşadığı ülkenin kültür, sanat, düşünce ve medeniyet birikimini hem bilmeyen, hem de aşağılamaktan çekinmeyen; Batılı oryantalistlere rahmet okutacak kadar bu topluma, bu toplumun asil kültür ve medeniyet birikimine şaşı bakan; üçüncü sınıf bir gönüllü acentası gibi çalıştığı için de Batı kültürünü, düşüncesini, uygarlığını bir bütün olarak kavramaktan elbette ki âciz birilerini ciddiye almam hiç şık değil. İyi de, Özdemir İnce, hangi cesaretle beni kalemine dolama cüreti gösterdi acaba? Olsa olsa câhil cesareti olabilir bu.

Ama Özdemir İnce''nin yaptığı şey, düpedüz terbiyesizlik. O yüzden bir cevabı hakediyor.

Benim, hiç bir zaman kafadan atmayacak, uydurmayacak kadar kişilik ve birikim sahibi biri olduğumu düşünmek bile istemiyor anlaşılan. Araştırmadan, incelemeden, bir okuyucusunun “gazı”na gelebilecek kadar da ucuz, kolaycı ve cahil biri Özdemir İnce. Bakın bir okuyucusu, nasıl dolmuşa bindirmiş İnce''yi ince ince:

“Thomas Jefferson, aydınlanma çağının seçkin bir üyesidir. Hayatı boyunca dinin devlet yapısı üzerindeki etkisini ortadan kaldırmak için çalışmıştır... Jefferson din ile devlet arasına bir duvar örülmesi gerektiğini söylemesiyle ünlüdür.”

Her şeyden önce, ben, Jefferson''ın Amerikan anayasasının ruhunu oluşturduğunu söylerken elbette bir kaynağım vardı: David Miller''ın Political Thought (Blackwell, 1996: s. 254-255) başlığıyla edite ettiği kitapta, ABD''nin Virginia Üniversitesi''nden siyaset bilimi profesörü Garrett W. Sheldon''ın yazdığı Jefferson''la ilgili yazdığı bölüm.

Jefferson''ın ''aydınlanma çağının seçkin bir üyesi'' olduğu doğru. Özellikle İskoç aydınlamasından, John Locke''tan etkilenmiş biridir Jefferson. Ancak Jefferson''ın sanki bir din düşmanıymış gibi sunulması, hem doğru değil, hem de saçma. Jefferson, ABD''nin üçüncü devlet başkanı ve bir siyaset felsefecisidir. Dînî inançları, onun siyaset teorisinde ifadesini bulmuştur. Profesör Geldon, bu konuda da şunları söyler (aynen çeviriyorum): “Muhafazakâr bir Unitarian olan Jefferson, Hıristiyan ahlâkının, bir sosyal varlık olarak insanın erdemi ve adil, harmonik [dinle uyumlu] bir devlet için zarûrî olduğunu kabul ediyordu. ...Jefferson, ''bütün dînî inançların kendilerini tam olarak ifade ettikleri'' bir din özgürlüğünü savunuyor ve ancak bu tür bir dînî özgürlük ortamında yurttaşların, İsa''nın temel ahlâkî öğretilerini özümseyebileceklerini düşünüyordu”.

Birinci sınıf uzmanından yaptığım bu alıntılar, başka söze gerek bıraktırmıyor.

Özdemir İnce, özür dilerim ama bana çok “aptalca” ve cehaletini ele veren sorular sormuş; ve bu cehaletiyle bana ders vermeye kalkışmaktan da çekinmemiş! İncil''den alıntı yaparak, Hıristiyanlığın dünya krallığı peşinde olmadığı zırvasını üretmiş. Roma''nın çöküşünden modernliğin başına kadar ortaçağlar diye bir dönem yaşanmadı ve bu döneme büyük ölçüde kilisenin ''dünya krallığı'' damgasını vurmadı, öyle değil mi sayın İnce ''çocuk''? Çocukları bile güldürecek bir ''ince''lilk bu!

Batı''da sekülerliği doğuran şey, Hıristiyanlığın insanın özgür iradesini hiçe sayması ve Kilise Hıristiyanlığı diye bir şeyin zuhur etmesiydi. Bunun için yüzlerce yıl kiliseler, birbirleriyle dünya krallığı hükümranlığı için savaşmışlardı. Özdemir İnce''nin kavrayamadığı şey, eğer bir yerde kilise ve farklı dinler varsa laikliğin kısmen bir anlamı olabilir. Avrupa''da bir değil onlarca kilise olduğu ve bunlar birbirleriyle kıran kırana boğuştukları için bir ''arabulucu''ya ihtiyaç duyulmuştu. Bu toplumun % 99''u Müslümansa laiklik kimi kimin şerrinden koruyacak. İslâm''ın şerrinden mi? Hadi ordan kara cahil: Medine Sözleşmesi ve Osmanlı ''millet sistemi'', bütün dinleri koruyan ve hepsine hayat hakkı tanıyan bir sistem değil miydi? Müslüman olmayanlar, Osmanlı''nın İslâm zulmü altında inim inim inliyorlar mıydı, yoksa Avrupa''da bulamayacakları özgürlüğü ancak Osmanlı''da mı bulabiliyorlardı? Yoksa Osmanlı''da da yüzyıllarca din savaşları mı yaşanmıştı?!

Özetle bizim beyni sulanmış, Batı''yı da İslâm''ı da bilmeyen dogmatik laikçilerimiz, kilise ile devleti birbirinden ayırmanın, dini hayattan tümüyle uzaklaştırmak anlamına geldiğini sanabilecek kadar ilkeller hâlâ. Daha geçen gün, Dış İlişkiler Komitesi''nde Amerikalı vekiller, harıl harıl İncil''den alıntı yapmıyorlar mıydı Ermeni tasarısını meşrulaştırmak için? Siz, Türkiye''de vekillerin devletin alacağı önemli bir karar için Kur''an''daki ayetlere göre hareket edilmesini talep edebileceklerini tahayyül edebiliyor musunuz?

O yüzden deist, ateist, agnostik bile olsa, bir Batılı''nın İncil''den alıntılar yapması şaşırtıcı değildir. Ama bizim laikçilerimiz için bu anlaşılmaz bir şeydir. Çünkü kafa donmuş ve saplanmış bir kuyuya bir kere. Gözü karanlıktan başka bir şeyi görmüyor o yüzden. Ha bire o karanlık kuyudan su çıkaracağım diye debelebnip duruyor: Normaldir, ''bidon kafalı'', ne de olsa. Bidon''unu doldurması gerekiyor!