Başbakan Erdoğan niçin “Geliriz..” dedi?

Dış politika esaslarının “duygu”ya değil, “akıl”a dayandığı gerçeğini herkes dillendirir ama ne yazık ki herkes akıl ile hareket edemez.

Edemez; çünkü ya “akıl” yoktur ya da duygu terazide akla ağır basar.

Şimdi oturup düşünelim..

Türkiye Kerkük''e müdahale edecek idiyse, tezkereye niçin hayır dedi?

Tezkereye haklı olarak hayır denildiğine göre, Kerkük''e müdahale haklı olsa bile bu, gerçekçi bir politikanın ürünü müdür?

Sıcak çatışmaya ABD''ye rağmen girilmesi, Enver Paşacılık değilse nedir?

Madem ki Kerkük''e müdahale edilmesi gerçekçi değil, o halde neden müdahaleden bahsediliyor?

İşte bu son soru, işin esasını teşkil ediyor.

İşte bu son soru, “diplomasi” denilen o mantalitenin nirengi noktasını oluşturuyor.

Sıcak çatışma gerçekçi değildir ama sıcak çatışma olabileceğine dair “deklarasyonda” bulunulması gerçekçi bir yaklaşımdır. Çünkü diplomasi esas itibariyle bunun için icat edilmiştir.

“Gireceğiz, vuracağız..” demek “hamaset” ise, “Dikkatli olun, aksi halde gireriz..” demek “diplomasi” sanatıdır.

Ama “vatanseverlik” duygusu mantık denilen olgu ile bütünleşmedikçe ortaya çıkacak olan tablo bir Vietnam, bir Irak, bir Sarıkamış trajedisinden başka bir şey olmayacaktır.

Kuzey Irak''taki nüfus “kaydırmasının” özelde Irak''ın bütünlüğünü, genelde Ortadoğu''yu allak bullak edeceğini Birleşmiş Milletler sözcülerinin de beyan ettiğini unutmamak gerekiyor.

Hatırlıyorum; Dışişleri Bakanı Abdullah Gül, Kuzey Irak''taki demografik yapının değiştirilmesinin vahametine ilişkin olarak Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Kofi Annan''a mektup yazmıştı.

İşte bu mektubun Ocak 2005''te Birleşmiş Milletler Genel Sekreterliğinin “resmi belgesi” haline gelmesi ciddi bir iştir.

Son dönemlere kadar, dünyada neredeyse tüm komşularıyla arası iyi olmayan iki üç ülkeden biri de Türkiye idi..

Ancak son yıllarda şöyle bir değişim baş gösterdi: Bu kez hiçbir ülke Türkiye kadar “birbirinin düşmanı” iki ülke ile yakın ilişkiler kuracak kadar bir başarıya sahip değildir.

O Türkiye ki, hem ABD hem Suriye ile; hem Gürcistan hem Azerbaycan ile; hem Rusya hem Çeçenistan ile; hem İran hem İsrail ile; hem Yunanistan hem Bulgaristan ile; hem Lübnan hem Suriye ile; hem Almanya hem İngiltere ile iyi ilişkiler kurmayı başarabilmiştir.

Eğer realite ve rasyonaliteyi görmezden geliyorsanız, “Bunlar ekonomiyi IMF''ye, dış politikasını AB''ye, güvenliğini ABD''ye teslim etmiştir” dersiniz.

Ancak gerçekçi iseniz, iktisadi açıdan 2001 yılında “yerlerde sürünen” bir ülkeyi IMF yardımı almadan ayağa kaldırmanın mümkün olmadığını görürsünüz.

Bunun gibi yine “gerçekçi” iseniz, ABD''nin hiçbir zaman Türkiye gibi bir ülkenin istikrarının bozulmasını arzu etmeyeceğini, çünkü bunun “kendi çıkarlarını” da bozacağını bildiğini “kestirirsiniz”.

Bununla beraber Türkiye''nin de ABD gibi bir büyük ülke ile ilişkisinin bozulmasının reel politika ilkesine tamamen ters olduğunu da bilirsiniz.

ABD desteği olmadan ne AB üyeliğinin ne Kıbrıs sorununun ne Ermeni meselesinin ne de PKK terörünün çözümünün çok ama çok zor olacağını söylemek, ABD''ye teslim olmak anlamını mı taşır?

Bunu söylemek, ABD''nin hele şu dönemde “azgın boğa” gibi saldıran bir ülke olmadığını izhar etmek değildir ki.

O nedenle Türkiye, ABD ile “şimdilik” iyi geçinen Talabani ve Barzani''yi Türkiye''ye davet etmeli ve diyalogu “yeniden” tesis etmelidir.

Evet diplomasi, hamasetten ve hasetten tahareti ama en azından husumetten maharet devşirmemeyi gerektirir.