İnsanın onur duygusu evrensel demirbaş değeridir

Değişimin dönüşümün giderek baş döndürücü bir hız almasına rağmen insanın temel evrensel değerlerinde bir değişme olmadan devam ediyor olması şayanı dikkat bir husustur.

Her şey değişiyor. İklim bile... Toprağın tabiatı, atmosferin tabakaları...

Kötüden iyiye veya daha çok iyiden kötüye doğru...

Bütün bu değişen değerlerin, kalitelerin arasında, bir tek şey, insanın ruhu, o ruhun değer atfettiği temel kaliteler değişmeden duruyor. Feragat, fedakârlık, doğruluk ve dürüstlük, onur duygusu ve vakar... Ve, en önemlisi güven duygusu... İnsanın başka insanlara duyduğu, duyması gereken güven duygusu, güveni kötüye kullanmama konusundaki insanların birbirlerine karşı zımnen verdiği söz...

Bu söz çok önemlidir. Ben, yaşadığım çevreye, yani insandan ve tabiattan oluşmuş çevreme, doğuşumdan getirdiğim bir vaat üzere hayatımı sürdürüyorum. O vaadin özü, çevreme, benim dilimden: “Benden sana zarar gelmez. Ben sana barış vaat ediyorum” diyor. Bu, bir söz veriştir. Verilen söz tutulur. Tutulmalıdır. Eğer verilen söz tutulmazsa, insanları bir arada yaşamaya zorlayan temel güdü ortadan kalkar. Verilen sözün tutulmadığı yerde, insanların bir arada yaşamasının temeli ortadan kalkmış olur. Hele de o söz, bana olan güvene ilişkin bir değeri içeriyorsa...

Verilen sözün tutulmaması demek, orada güven ortamının bulunmadığı anlamına gelir.

Bana güvenmeyin demekle, ben, kimseye güvenmiyorum demiş oluyorum.

Eğer müvekkil vekiline güvenmiyorsa veya tersinden vekil müvekkilinin güvenini ihlal ediyorsa, orada bir arada yaşamanın en temel ilkesini elimizden kaçırmış, yitirmiş oluruz.

İnsanların birbirine tuzak kurarak onların güvenilir birileri olmadığının ortaya çıkartılması bir şeydir; bir kere güvenilirliği sarsılmış olan birileriyle bir arada yaşamaya mecbur bırakılmak daha başka bir şeydir...

Ben, kimsenin kimseye tuzak kurmadığı bir toplumda yaşadığım temel hipotezinden yola çıkarım ve bu hipoteze ebediyen bağlı kalmak isterim. Ancak bu hipotez bir biçimde yara alırsa, orada, o temel değeri hem yaralayanı, hem yaralananı sorgulamak isterim. Çünkü o nokta, çorabın sökülmeye başladığı yeri belirler. Çorap bir yerinden sökülmeye başlarsa, sonunda elimizde koca bir ip yumağından başka bir şey kalmaz; o ip yumağı artık çorap değildir, çorap işlevi görmesi mümkün de değildir.

Sanırım bir arada yaşıyor oluşumuz bir yerinden sökülmeye başlayınca onu önlemenin çaresine hemen bakmamız gerekir. Geciktirmeye, ihmale gelmez bir durumdur bu...

Adalet hissimiz, güven hissimiz, yırtığa söküğe, zedelenmeye asla müsaade etmez.

Birileri bu yırtıktan, sökükten günübirlik çıkar sağlamayı düşünebilir. Ama toplum örgüsü bir yerinden çözülmeye başladığı anda, gerekli önlem alınmadığında, kimse farkına bile varmadan herkesin savrulup gittiğini görmeye bile kimse vakit bulamaz.

Türkiye''de, toplumsal arka yapıya değil, fakat ideolojik nedenlere bağlı olarak kurulmuş olan siyasal partilerin bu derin gerçekliği fark etmemiş olduğunu görmek insana hüzün veriyor. Ve bu durum günümüzün en kaygı verici gidişatı olarak ön alıyor sanırım.