Namlu gölgesinde 30 dakika

Nilüfer Gürsoy, Celal Bayar'ın kızı, DP Kütahya Milletvekili Ahmet İhsan Gürsoy'un eşi. 27 Mayıs sabahı uyandığında pencereden gördüğü ilk şey, Çankaya Köşkü'nün penceresine doğrultulmuş tank namlusu. Gürsoy o sabahı şöyle anlatıyor:

"Uyandığım anda duyduğum ilk ses tank sesiydi. Ne olduğunu anlamak için pencereye koştum. Bahçede namlusunu bize doğru çevirmiş olan tankı o zaman gördüm. Beni uyandıran Özel Şahingiray, olanları duyup Çankaya Köşkü'ne geleli epey olmuştu. Ateş açarlarsa, sığınağa gitmemiz gerektiğini söyleyince aklıma Irak İhtilali geldi. Çocuklar uyuyorlardı. Annemin odasına koştum. Annem, babamın aşağıya indiğini söyledi. Berrin Menderes ve Aydın Menderes de Köşk'e gelmişlerdi. Beraber aşağıya babamın bulunduğu salona indik. Babam pencereden şehre bakıyordu. Berrin Hanım; 'Ah Beyefendi, Adnan burada olsaydı başka mı olurdu acaba?' deyince, babam; 'Çok geç artık' dedi."

Darbeden bir hafta sonra Çeşme'deki yazlıklarına götürülen Bayar ailesi orada da kışla düzeninde tutulmuş. Celal Bayar'ın kızı Nilüfer Gürsoy, kendilerine bir tek Çeşme'ye gitmek için izin veren cuntacıların yazlıkta denize giren çocuklara da silah doğrulttuğunu anlattı. Gürsoy şunları söyledi: "Eşyalarımızı toplayıp gitmek istiyorduk ama cuntacılar gitmemize izin vermiyorlardı. Ne Ankara'daki evimize, ne de İstanbul'daki evimize gidemedik. Kiralık ev soruşturmaya başladık, bir iki yerden müsbet cevap geldi ama cuntacıların onları ziyareti sonunda evlerini bize vermekten vazgeçtiler. En sonunda bizi Çeşme'deki yazlığımıza göndermeye karar verdiler. Çeşme'de bir teğmen, başçavuş ve 18 er devamlı evin etrafındaydı. Kimsenin bizi ziyaret etmesine izin vermiyorlardı. Biz de bir yere gidemiyorduk. Büyüklerin denize girmesi yasaktı. Çocuklar asker gözetiminde, yarım saat denize girebiliyorlardı. Denize girdiklerinde, iskelede bulunan ağır makineli tüfeklerin üstü açılır, namluları denize doğru çevrilirdi. Haziran ayının sonlarına doğru, bizi İstanbul'a getireceklerini söylediler. Sonradan öğrendik ki, bizi İstanbul'a getirme bahanesiyle Çeşme'den yola çıkaracaklar, yolda annemi başka bir arabaya bindirip Yassıada'ya götüreceklermiş. Sonradan bundan vazgeçtiler. Bu, 23 Haziran tarihli Sabah Postası gazetesinde; "Reşide Bayar'ın Yassıada seyahati durduruldu" yazıyı okuyunca bu tertibi de öğrenmiş olduk. Beş ay Sonra İstanbul'a gelmemize izin verdiler."