'N'olur 5 dakikalığına bir kepçe'

Gölcük- Acı dolu tebessümlerle enkazları seyrediyor insanlar Gölcük'te. Olabildiğine karanlık yıkıntıların arasından yükselen belli belirsiz yardım iniltileri gündüzün aydınlığına karıştıktan sonra uzaklara doğru yol alıyor, "Buradayım. Kurtarın beni."

Çağrılara enkazların üzerinden yanıt veriliyor. Çaresizce verilmiş sözlü yanıtlar bunlar ve yalnızca enkazların altındakilere moral vermeye yarıyor. Günler sonra yıkıntıların arasından canlı bedenler çıkarmak isteyen insanlar çaresiz bir bekleyiş içinde. Ekipman eksik, insan gücü eksik... Ama aslında insanların birçoğu; bundan sonra çıkarılacak bedenlerin artık cansız olacağının bilincinde. Eğer neyi beklediğinizi biliyorsanız beklemek zor değildir. İnsanlar artık ne beklediklerini biliyorlar ve bu bekleyişte bir zorluk yok. Havaya karışan keskin ceset kokusu beklenilenin ne olduğunun en acı kanıtı. Kriz merkezine gelenlerin yardım talepleri de öyle:

"Kurtarmadan geçtik. Cesetlerimiz var. Çıkaramıyoruz. N'olur, beş dakikalığına bir kepçe verin. N'olur, n'olur, n'olur..."

Doğrusu kriz merkezindeki yetkililerin yapabileceği fazla birşey yok. Çünkü ilçede çok ciddi bir iş makinesi sıkıntısı var. Devlet elini hala ilçeye uzatamamış. Vinçler, ambulanslar ve daha birçok şey yetersiz. Ceset torbası bulmak bile zor.

Gölcük'te çaresizlik her yanı sarmış. Her yıkıntının çevresinde benzer görüntülere tanık olmak mümkün. Depremden sonra yaşanan kurtarma fiyaskosu, halkı en az depremin kendisi kadar etkilemiş.

İlçede hiç el atılamayan sayısız enkaz var. Bu enkazların altında 10 bine yakın insanın bulunmasından endişe ediliyor. Özetle beklenen sonuç, şimdiye kadar tespit edilen sonuçtan çok daha vahim.

Gölcük'e yurdun dört bir yanından özellikle de İstanbul'dan yardım yağıyor. ------- Geri OKU ------------------