Milliyetçilik bu mudur?

Tam tahmin ettiğim gibi. Hrant Dink''in öldürülmesini, insani, toplumsal, siyasi ana başlıkları altındaki geniş bir gerekçe yelpazesiyle kınayan bütün yazarların karşılaştığını tahmin ettiğim “okur öfkesi” dolu mesajlar, beni şaşırtmadı. Ana hatlarıyla, “Bir günde hepimizi ermeni yaptınız”, “Hrant deyip duruyorsunuz, diasporanın uluslararası hainliklerinden niye haber vermiyorsunuz” diyenden, 1980''de Asala tarafından öldürülen 31 büyükelçiden bahsedene, Yusuf Halaçoğlu''nun savunma argümanlarını hatırlatana, hatta olayı siyaseten doğruculuk adına kınayan yazılar da dahil olmak üzere topunu birden ''vatan haini'' ilan edene kadar bol katılımlı ve geniş ihtivalıydı doğrusu hepsi. Ama anlaşılmayan Hrant Dink''in öldürülmesini kınamakla, Ermeni sempatizanı olunmayacağıydı. Dink katledilmemeliydi diyenlerin çoğu, Ermenilerin vaktiyle yaptıklarını nefretle kınıyordu. Aslında bu hengamede gümbürtüye gidenin, milliyetçiliğin ta kendisi olduğuydu.

Milliyetçiliğin en basit ve kanımca en “doğru” tanımı; vatanı-milleti sevmek ama bu sevgiyi, ırkçılık, ayrımcılık, şiddet vesikası, vesilesi haline getirmemektir. Yani bu ülkeye lazım olan milliyetçilik adam öldüren fanatizm milliyetçiliğindense, akıl, strateji ve argüman biriktirmiş, demokrasinin imkanlarını soğurmuş bir milliyetçiliktir. Bunun yolu da Türklüğü, İslam''ın formülasyonu olan “Birbiriyle tanışıp, kaynaşmak için kabileler halinde yaratılmış” olma fikriyle absorbe ederek değerlendirmekten geçer.

Anlayacağınız, Ermeniler''in Türkler''i katlettiği bilgisine karşılık, muhatap da Türkler''in Ermeniler''i katlettiğini söylüyorsa, akıllara hemen o insanı namlunun ucuna yerleştirmek düşmemeli. Eğer düşüyorsa dikkat, hipertrofiden muzdarip milliyetçiliğiniz faşizme evriliyor demektir, bu iyi bir şey değildir. Ama bu memleketin, kendisini sevecek insanlara da ihtiyacı vardır. Peki ne yapacağız?

Öncelikle milliyetçilerin oy verdiği partinin doğal lideri sayılan Devlet Bahçeli sayesinde şekillenen yeni ''ülkücü'' tavrı ve şu an tüyleri diken diken etmekte olan aşırı milliyetçiliği ayırmakta fayda var.

Arenaya çıktığı günden bu yana, siyaset için “ağır” kaçacak bir yöntem izlemiş, bekleneni karşılayacak derecede etkin gibi görünmese de, partinin ve temsil edilen kitlelerin ''fazlasıyla heyecanlı, hop oturup hop kalkan delikanlı'' imajını işte bu “ağır” yöntemle dengeleyen bir yol izlemiş Bahçeli''nin, milliyetçi ya da ülkücü kesim için bir şans olduğunu düşünüyorum.

Bahçeli''nin son yıllarda parti tabanının imajıyla ilgili, hatırı sayılır bir dönüşüm sergilenmesinin mimarı oluşu, popülizm yapabilecekken yapmayan, milyonların galeyana getirebileceği ve parti siyasetinin parlatılabileceği olaylar vuku bulurken, ''itidal''li davranmış olması beni bu düşünceye sevkeden. DSP''yle yapılan koalisyon sırasında bu “ağır” siyaset, Bahçeli ve temsil ettiği değerleri fazlasıyla “edilgen” bırakıp yıpratmasına, daha açık söylersek başarısızlığa neden olduysa da, o dönemde pek sevilen tekerleme olan “MHP beyaz çoraplardan kurtuluyor” alaylarına itibar etmedim.

Edemezdim, çünkü yapılmaya çalışılan, bu kesimi, onyıllar boyunca tanımlayan “cahil”, “kaba saba”, “ilkel” yakıştırması, benzer şekilde “medyanın diline dolanmış ya da dolanma ihtimalini hep taşıyan “öteki”lerden biri olan” kesime mensubiyetim nedeniyle olacak, garip biçimde incitici bile olmuştu. Ama bu yargılar kısmen doğruydu ve ülkücünün “Bir kitabı olsa olsa bir solcunun kafasında parçalamak için yanında taşıyacağı” kanısı da çok yaygındı.

80 olayları sırasında ülkücüler kadar olmasın ama, şiddet işlerine imza atmaktan geri durmama konusunda hasımlarını aratmamış solcuların, yıllar sonra rahatlıkla gömlek çıkarır gibi imaj çıkarıp, entelektüellikten ''yaşamdan zevk alma''ya, sermaye karşıtlığından reklamcılığa sıçrayışı milliyetçilerin dönüşümü kadar komik bulunmadı. Ama yine de Bahçeli, siyasette ulaşamadığı başarıya, çok uzun bir süreye yayılan imaj çalışmasıyla, tebasını bir arada tutmak konusunda sessiz sedasız ulaştı.

Fakat son dönem örnekler gösteriyor ki, işler yine ters dönüyor. Bunun sebebi de, ne MHP, ne BBP. Ak Parti''nin yükselişiyle başlayan paranoya, Ak Parti''nin sözünün karşısına, her daim sonuç vermiş, her şartta maya tutmuş, garantili bir yöntem olarak aşırı milliyetçilik tohumunu serpiyor ve bu ülkenin kaderini karartıyor. Kim bunlar derseniz, AK Parti ve MHP dışında kalan her kesimden oluşuyor.

Bugünlerde Ogün Samast''ın, Yasin Hayal''e telefon ederek, “Abi, adam Agos''ta değil. Başka Ermeniler var, onları temizleyip döneyim mi?” diye sorup “Hayır” cevabını alınca Hrant Dink''i beklemeye başladığını öğreniyoruz. Katilin, “Fatih''in Fermanı''nı okumuş olsaydım yapmazdım” itirafını konuşuyoruz. Şu cehalete, şu hamasete bakar mısınız? İstenilen kıvam tutturulmuş.

Romantik, öfkeli Türk milliyetçisi olarak, asabiyete sardırmak güzel de. Sufle alırken, kimden olduğuna dikkat etmek gerek.