Abdal

Sadece bana mı oluyor, benim gibilere mi oluyor, yola benimle bir çıkmışlara mı oluyor, kafa kağıdını artık iyiden iyiye eskitenlere mi oluyor, bilmiyorum... Sanki hayat, kötü yıkanmış bir çamaşır gibi çekiyor, küçülüyor, azalıyor. Zaten pek bir şey yaşadığımız yok ama, sanki şöyle bir uçtan bir uca yeltensek yaşamaya, "yerimiz dar" deyip kös kös oturacağız, oturmak zorunda kalacağız yerimize.

Çok şey eksildi, eksiliyor. Azaldı hayat, yaşamaya yetmeyecek kadar küçük kaldı sanki. Yapmayı çok sevdiğim o kadar çok şey var ki, yapamıyorum artık. Çünkü o eski dünya değil dünya! Kalabalık, sıkışık, karmaşık... İçindekileri koyacak bir yer bulamıyorsun adeta. Küçük şeylerden bahsediyorum aslında, küçük ve sıradan ve tadına doyulmaz şeylerden... Kırlangıçlardan bahsetmiştim daha geçen... Cırcır böceklerinin sesleri var bir de mesela.... Dünyanın sesini bir kısan çıksa da sessizliğin içinde çınlasa uzun uzun sesleri... Asmadan bir çardak bulsak altına otursak, mavi çinko demlikte demlenedursa çay, asmanın budağına asılmış radyoda Neşet Ertaş''tan bir uzun hava... O kadar uzun bir hava ki, hangi asırda başlamış söylemeye ve kim bilir hangi asırda usanıp bırakacak... Öyle uzun bir hikaye ki bu, sanki bütün alem bozkıra kesiyor, bütün sesler bozlağa... Dil söylüyorsa elbet bir susturan bulunur. Ama ya gönül söylüyorsa, onu kim susturacak.

Ecel?

Yok değil, gönülden söylenen söze ölüm de ilişmez, ilişmiyor. Cesedi toprak alıyor, söz yedi düvele miras kalıyor. Söz insandan büyük çünkü. Söz başka, insan başka çünkü. İnsan yorulup bıraksa da, söz hakikati bir emanet gibi taşıyor çünkü.

Söyleten hayatla hudutlu değil ki, söylenen olsun. Eğil yapıştır kulağını toprağa, Yunus binyıldır söylüyor orada, Karacaoğlan söylüyor, Veysel söylüyor, elbet söyleyecek Neşet Baba da... Madem ki bir gönül hançeresinden çıkmış ve madem ki aksi sedasını bulmuştur başka gönüllerde; hiç kuşku yok, âvâzede çınlayıp duracak bu feryat!

Ne ki biz yine de öksüz kalacağız. Hayat yine de eksilmiş olacak. Her şeyden bir adım geri çekilmiş olacağız bir kere daha. Eksilen güzelliğin yerini yine güzellikle dolduramıyoruz nicedir. Kayıplarımız o kadar büyüyor, o kadar büyüyor ki, iki yakasını bir araya getirebilmek için hayatın, bir ton laf ediyoruz lüzumsuz yere. Şimdi bakın, hepimiz bir Neşet Ertaş tutturmuş gidiyoruz. Oysa o daha dün bizimleydi, küçücük gövdesine sığmayacak büyüklükte türküler söylüyordu, nereden bulup çıkardığını bilemediğimiz hikmetlerle örüyordu sözlerini, biz de öyle küçücük dinliyorduk. Abdal''a mâlûm oluyordu hakikat, o söylüyordu biz dinliyorduk. Ama onun bütün söylediği, bize efkara banıp yiyecek kadar bir malumat olup kalıyordu.

Neşet Ertaş, ayrılığı da biliyordu, yoksulluğu da... Şimdi ölümün kapısından geçerek Dost''un bahçasına da erişti:

Dost elinden gel olmazsa varılmaz

Rızasız bahçanın gülü derilmez

Kalpten kalbe bir yol vardır görülmez

Gönülden gönüle yol gizli gizli

Yanık gönüller, yoksul ocaklar, nasırlı avuçlar, uçsuz bucaksız bozkırlar öksüzlüğün acısını bir uzun hava gibi yıllar boyu çekecek.

Büyük ustaya Allah''tan rahmet diliyorum, mekânı cennet olsun.