Gezi ve gaye

Geçtiğimiz hafta Cuma günü (07/06/2013) yazdığım "Kayıtlara Geçsin" başlıklı yazımı; "Her seferinde oyunu arttırarak iktidara geldiği halde, hala ve bu kez yeni bir atraksiyonla meşruiyeti sorgulanmaya kalkışılan bu hükümete eleştirilerimizi söylemeyi erteleyeceğiz; kenar kenar sıvışmayacağız! Kayıtlara geçsin isterim!" diyerek bitirmiştim.

Sözümdeyim; zira her ne kadar çıkış amacı itibariyle Gezi eylemlerini doğanın korunması ve şehrin siluteinin giderek betonlaşması noktasında fikren kendime yakın buluyor ve destekliyorsam da; ve dahi olayları bu noktaya getiren önemli etkenlerden birinin polis şiddeti olduğunu teslim ediyor olsam da; Gezi vesilesiyle ortaya dökülen ve iki haftadır sürdürülen şeyin Gezi"yi çoktan aştığı, sokağın sahipliği iddiasıyla ortaya çıkan birilerinin Başbakan"a sokağı vasıta kılarak şantaj yaptığını ve gözdağı verdiğini düşünmekteyim.

Çünkü sokak haydutluğu yapanlara; "Derdiniz ekonomi mi?" "Bu ülke kalkınamıyor mu?" "İstediğiniz hayatı yaşayamıyor musunuz?", "Geçim sıkıntısı mı çekiyorsunuz?" diye sorduğunuzda alacağınız cevap "hayır" oluyor. Zaten niyetin başka olduğu sosyal medyadaki, "Bastırın, yabancı yatırımcı kaçsın, ekonomi çöksün, bunları ancak böyle yeneriz" twitlerinde de pekala görülüyordu. Kaldı ki, anti-emperyalist görünümlü eylemcilerin büyük çoğunluğunun giydiği spor ayakkabısının bir ailenin asgari ücreti ettiğini biliyorsak, pekala bu işin altında bir bit yeniği arayabiliriz. Zira, daha eylemin üçüncü gününde aralarında 60-70 bin dolar denkleştirip New York Times"a ilan verebilen bir eylemci profili var önümüzde… Bizimkiler anlayacağınız, Yunanistan"daki gibi çöpten ekmek toplamak zorunda kaldığı için isyan edenlerden değil. Wall Street eylemcilerine de benzemiyorlar, İngiltere"dekilere de, memleketi soyup soğana çeviren diktatörlerden bıkmış Arap çocuklarına da…

Adına Gezi denen ama çoktan bambaşka bir şeye dönüşmüş eylemler bana daha çok Cumhuriyet mitinglerinin cilalanmış, payetlenmiş, çoğulculaştırılmaya çalışılmış, post-modern versiyonu gibi geliyor; dolayısıyla konu yine yaşam tarzı ve özgürlükler oluyor…

Tamam ama, alkol ve sigara konusunda sınırlama, -bendeniz her ne kadar bu sınırlamalardan bazılarına -22.00"den sonra alkol satışının yasaklanması, özel otoda sigara yasağı gibi- itiraz etsem de-; Avrupa ülkelerinde ve ABD"de de var. O ülkelerdeki sınırlamalara; sözgelimi ABD"de garsonların kimliğe bakmadan masaya bira getirmeyişine karşılık, bundan memnun olmasa da, kimse "yaşam tarzıma saygı isterim" diye tencere tavaya sarılmıyor. Türkiye"de trafik kazalarının çoğunun alkollü araç kullanma kaynaklı olduğu biliniyorsa, benzin istasyonlarına alkol satışı sınırlaması getirmenin gerekçesi, yaşam tarzı ve özgürlükle nasıl ilintilendiriliyor?

Geriye ne kalıyor; Başbakan"ın sert üslubu… Kimse kusura bakmasın, daha ikinci günden itibaren "Tayyip istifa" pankartlarından, "Tayyip çok konuşma" lafından tutun; Erdoğan"ın eşine ve ailesine yönelik burada tekrarlamak istemeyeceğim derecede ahlaksızca yazılar gördük, okuduk… Memleketi baştan başa ailesinden terbiye almadığını düşündürtecek küfür ve hakaretlerle donatanlar; Başbakan"ın üslubuna "sert" diyor.

Kimse kusura bakmasın; ama sadece ciddiye alınma, doğa sevgisi ve Gezi Parkı"nın kurtarılması mesele olsaydı; Başbakan"ın "bir ortaklık yapacaksanız, gelin benimle yapın" şeklindeki diyaloga gayet teşne sözleri, ertesi gün sokakların yeniden alevlenmesiyle karşılık görmezdi.

Günlerdir Gezi"de yatıp kalkan ya da sokaklarda eylem yapan; çevre duyarlılığı bulunan; hayat tarzına saygı duyulmasını isteyen vatandaşı pekala anlıyorum; ama bu vatandaşın da; birilerinin hükümete "sokaklar elimde, istersem iktidarını sallarım ve sarsarım" mesajını, sokakları manipüle ederek verdiğini görmesi gerekiyor artık.

Günlerdir gazetecilik değil militanlık yapıp, twitter kahramanlığına soyunan gazetecilerin, köşe yazarlarının; sömürge yarı-aydını kafasıyla Batılı meslektaşlarından yardım isteyebilen, öğrencilerine eyleme giderlerse fazladan 20 puan vereceğini açıklayabilen zihni kolonileşmiş akademisyenlerin, eyleme katılmayan sanatçıları tehdit çetesi kuran sözde solcu "celebrity"lerin; hepsinin birden düğmesine basılmış gibi bir ağızdan bağırmaya başlamalarını da "sardı dört yanımı, romantik devrim aşkı" cümleleriyle açıklayamıyorum.

Siz açıklayabilir misiniz, bilmiyorum…

Bildiğim şu; ekonomiyi çökerterek hükümeti düşürmeyi planlayacak kadar gözü dönebilen insanlar; bu ülkeyi sevmiyor. Bu ülkeyi gerçekten sevenlerin de artık bunu görmesi, o meydanlardan çekilmesi gerekiyor. Çekilmesi gerekiyor ki, bunlar kaç kişiymiş görebilelim… Görebilelim ki, yolumuza devam edebilelim… Olmaz mı?